Peqini Online :: Shqiperia :: Histori

Dossier Historike:!

Autori

Mesazh

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:44 pm

Kodi:

Enveri privatizon bagëtitë dhe kafshët e punës

Anija e parë me drithë nga Moska, durrsakët në festë - Marrëveshja e parë me Moskën, furnizimi me drithë dhe plehra kimike.

Kur nisi bashkëpunimi ekonomiko-tregtar i Shqipërisë me Moskën? Cila ishte marrëveshja e parë ndërmjet dy vendeve? Si u prit nga banorët e Durrësit anija e parë me drithë që mbërriti nga Moska? Kur ndërmori qeveria “bllokimin” e famshëm të mallrave të nevojës së parë? Cilat ishin llojet e tregjeve ku qarkullonte prodhimi bujqësor? Kur nisi reforma për arsimim të detyrueshëm si dhe krijimi i shkollave profesionale në Shqipëri.

Historiania ruse, Nina Smirnova, në librin “Historia e Shqipërisë përgjatë shekullit XX”, botuar nga "Ideart", sjell dëshmi dhe fakte të reja përmes shfrytëzimit të arkivave të panjohura të Moskës, Beogradit, Parisit, Berlinit, Londrës, Romës, Athinës e Tiranës. Në këtë botim voluminoz prej gati 800 faqesh, përfshihen mbi 250 bibliografi të reja, të panjohura më parë. Smirnova ishte njohëse e shkëlqyer e gjuhës shqipe dhe njihte fare mirë frëngjishten, italishten dhe anglishten, lexonte gjermanisht dhe greqisht.

“Shqipëria, vendi më i vogël e më i dobët i Evropës, që e fitoi pavarësinë kombëtare në fillim të shekullit XX, në vitin 1912, në jubileun e vet të njëqind vjetorit si shtet, duhet të ndahet më në fund nga emri i vendit më të varfër të Evropës, i cili e ka ndjekur pas gjatë gjithë kësaj kohe”, kështu shprehet Nina D.Smirnova (1928-2001) doktore e shkencave historike, albanologe dhe përkthyese, që është një nga autoret më serioze që është marrë me studimin dhe interpretimin e historisë shqiptare. Ajo është e njohur jo vetëm në botën akademike ruse, por edhe në arenën ndërkombëtare për qëndrimet që ka mbajtur ndaj Shqipërisë dhe kontributin në pasurimin e historiografisë shqiptare me argumente, interpretime dhe dëshmi arkivash të panjohura dhe të paqëmtuara gjer sot.

Këndvështrimet nga e cila ajo e sheh historinë e Shqipërisë hedhin dritë mbi mjaft anë të errëta, të shtrembëruara e pak të njohura mbi figurat, personazhet, personalitetet dhe momentet historike më kulmore gjatë shekullit XX-të.

Që para vendosjes së marrëdhënieve diplomatike, duke filluar nga korriku i vitit 1945, Moskën zunë ta vizitonin përfaqësues të Shqipërisë, për të vendosur kontakte dypalëshe. Bisedimet e 4 shtatorit midis ministrit të atëhershëm të Ekonomisë, Medar Shtyllës dhe komisarit të popullit për tregtinë e jashtme të BRSS-së, A.J.Mikojanit, përcaktuan gamën e mallrave, ndërsa më 22 shtator u nënshkrua në Moskë marrëveshja e parë për furnizimin e Shqipërisë me drithë dhe plehra kimike me kredi, shuma e së cilës ishte 1.5 milionë dollarë amerikanë.

Në vjeshtën e vitit 1945, mbërriti në Durrës anija e parë sovjetike me drithë, e cila u prit me entuziazëm nga banorët e mbledhur në port dhe nga autoritetet zyrtare të ardhur nga Tirana. Krahas furnizimeve me mallra ushqimore e industriale si dhe pajisjeve për rimëkëmbjen e ndërmarrjeve të industrisë nxjerrëse, qeveria sovjetike u përpoq për përgatitjen e kuadrove me kualifikim të lartë dhe dërgoi në Shqipëri këshilltarë teknikë për industrinë e naftës dhe bujqësinë. Në vitin shkollor 1945-'46, në institucionet e larta arsimore të Moskës nisën studimet 20 të rinj shqiptarë, pjesëmarrës në Luftën Nacionalçlirimtare.

Orientimi për ndërtimin e socializmit, i përcaktuar në plenum, u shndërrua në direktivë të detyrueshme për t’u zbatuar. Duke shtruar problemin në këtë mënyrë, përjashtohej plotësisht çdo diskutim tjetër për përcaktimin e kursit, çka mund të ndodhë vetëm në një shtet me prirje të paqartë demokratike. Shqipëria zgjodhi kursin e ashpër, që parashikonte asgjësimin e shpejtë të pozitave ekonomike dhe politike të klasave shfrytëzuese, të cilat gjalluan në njëfarë mënyre në periudhën e ashtuquajtur “të demokracisë formale” të vitit 1945. Në prill të vitit 1946, qeveria ndërmori “bllokimin” e famshëm të mallrave të nevojës së parë, d.m.th. marrjen e tyre nga privatët dhe rishpërndarjen me triska në dyqanet e pakta shtetërore. Mënyra e kompensimit për mallrat e marra nuk u përcaktua në mënyrë të saktë. Në fillim u mendua që nuk do të përfitonin kompensim vetëm tregtarët e mëdhenj. Por më pas u pa se shteti nuk kishte të holla për askënd dhe doli se të gjitha mallrat e “bllokuara” në të vërtetë qenë konfiskuar. Ky sulm mbi sektorin privat në tregti, solli si rezultat keqësimin e ndjeshëm të furnizimit, në mënyrë të veçantë të popullsisë së qyteteve në kushtet e një sistemi të pazhvilluar dyqanesh shtetërore e të mungesës së plotë të rrjetit të kooperativave të konsumit.

I gjithë prodhimi bujqësor qarkullonte nëpërmjet tre lloj tregjesh. Tregu i siguruar shtetëror furnizonte punonjësit e qyteteve mbi bazën e sistemit të triskëtimit. Tregu i reciprokut iu shërbente fshatarëve mbi bazën e këmbimit të tepricës së prodhimeve bujqësore me mallra industriale, nëpërmjet kuponave. Tregu i lirë me nivelin e lartë të çmimeve, qe llogaritur për njerëzit në gjendje të mirë ekonomike. Ja një shembull për të krahasuar nivelin e çmimeve në këta tregje: në tregun shtetëror 1 kg miell kushtonte 6.5 lekë, në tregun reciprok 19 lekë, në tregun e lirë 7.5 lekë, një kg sheqer përkatësisht 40.75 dhe 250 lekë, 1 litër vajguri 25.25 dhe 75 lekë, 1m basëm 60.90 dhe 260 lekë.

Të gjitha masat e përmendura më sipër dëshmojnë për sulmin këmbëngulës mbi sektorin privat. Sipas statistikave, në gjysmën e dytë të vitit 1947, sektori privat ishte asgjësuar plotësisht jo vetëm në industri, por edhe në tregti, ku privatët kishin pozita shumë më të forta.

Sektori shtetëror filloi të krijohej edhe në fshat. Bazën e tij e përbënin ndërmarrjet bujqësore të shtetëzuara (këto ishin kryesisht ferma të përziera bujqësore-blegtorale), që përpara çlirimit u përkisnin koncesionerëve italianë. Mbi këtë bazë u krijuan 13 ndërmarrje bujqësore shtetërore, të organizuara sipas shembullit të sovhozeve.

Shtatë kooperativat e para bujqësore, të cilat u krijuan në vitin 1946, bashkuan një numër të vogël familjesh (217) dhe kishin 943 ha, që përbënte 0.3% të sipërfaqes së tokës të punueshme. Në fillim në kooperativa hynë fshatarët me pak tokë dhe me një pakicë të kafshëve të punës dhe inventarit bujqësor. Kryesisht këto ishin familje me pak krahë pune (familjet e të vrarëve në vitet e Luftës Nacionalçlirimtare).

Kooperativa krijohej kur të paktën 25-30 familje ishin të gatshme të bashkoheshin dhe kur zotëronin jo më pak se 200 ha tokë të punueshme, shpërndarja e të ardhurave bëhej sipas sipërfaqes së tokës së futur në kooperativë –40% dhe sipas punës –60%; numri i bagëtive që mund të mbaheshin privatisht, qe i pakufizuar; kafshët e punës dhe materiali mbjellës u kolektivizuan; oborret personale mund të ishin deri 1.2 dn.

Kooperativat kishin mbështetjen materiale të shtetit. Ligji i 9 nëntorit të vitit 1945 i jepte bankës shtetërore të drejtën për t’u dhënë kooperativave kredi bujqësore me interes të ulët (1.5% në vit). Kooperativat furnizoheshin me përparësi me plehra kimike dhe iu ulej me 50% tatimi mbi prodhimin etj. Pavarësisht nga lehtësitë, kooperimi ecte me ritme të ngadalta. Veç lësaj, ato ishin bashkime ekonomish që nuk kishin bazë mekanike. Në atë kohë, në Shqipëri kishte vetëm 40 traktorë. Kryesisht, ata ndodheshin në ndërmarrjet bujqësore shtetërore, por edhe këtu, për mungesë të pjesëve të ndërrimit e të karburantit, shumicën e kohës nuk punonin. Vetëm në vitin 1947 filloi krijimi i stacioneve të makinave e traktorëve (SMT), të cilat u pajisën me mekanikë bujqësorë të sjellë nga Jugosllavia, ndërsa prej vitit 1948 nga Bashkimi Sovjetik. Në vitin e parë të krijimit të tyre, 10 SMT-të punuan 6% të të gjithë tokës arë të republikës. Organizimi jo i frutshëm i punës, kualifikimi i ulët i kuadrove, pagesa e traktoristëve sipas orëve të punës dhe jo sipas sasisë dhe cilësisë, nuk nxitën interesin e kooperativave për të shfrytëzuar shërbimet që ofronin SMT-të.

Sistemi i organizimit shtetëror të ekonomisë që po krijohej, parashikonte vënien në jetë të planifikimit të çentralizuar. Fill pas çlirimit, më 13 janar të vitit 1945, pranë Këshillit të Ministrave u krijuan dy organe që merreshin me planifikimin e ekonomisë popullore: këshilli ekonomik, i cili hartonte planin për të gjithë vendin dhe Komisioni i Planit, që hartonte projektet për çdo dikaster. Ligji i gushtit të vitit 1956, për planin shtetëror të ekonomisë popullore dhe “komisionin e planit”, shkriu dy organet e mëparshme të planifikimit dhe mbi bazën e tyre krijoi një të vetëm, Komisionin e Planit të Shtetit. Në fillim planet hartoheshin tremujore, pastaj njëvjeçare, më pas dyvjeçare dhe vetëm në vitin 1951, u hartua plani i parë 5-vjeçar.

Realizimi i zhvillimit ekonomik qe i pamundur pa ngritjen e duhur të nivelit arsimor të të gjithë popullit dhe pa pregatitjen e specialistëve me kualifikim të mesëm e të lartë. Sipas ligjit për reformën e arsimit popullor, të miratuar më 17 gusht të vitit 1946, u krijua një sistem i ri shkollash shtetërore fillore pa pagesë dhe të detyrueshme. Parashikohej dhe vendosja e sistemit 11-vjeçar: katër vjet arsim fillor dhe 7 vjet arsim i mesëm.

Filloi të organizohej dhe arsimi tekniko-profesional. Në vitin 1946 u hapën: Liceu Artistik “Jordan Misja”, Instituti Politeknik dhe Instituti Pedagogjik. U fut gjerësisht studimi me korrespondencë. Por rezultatet e këtyre masave qenë afatgjata, ndërsa koha nuk priste, prandaj, më 21 shtator të vitit 1949 doli ligji, që i detyronte të gjithë qytetarët, nga 12 deri në 40 vjeç, të mësonin shkrim e këndim. Kush i shmangej këtij detyrimi dënohej me punë korrektuese deri në një muaj ose me 200 lekë gjobë.
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:45 pm

Kodi:

Dy shuplakat e Hysni Kapos për Veli Llakajn

Numri dy i Partisë kritikoi shefin e Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë para ofiecrëve madhorë në stërvitjen e Lushnjës.

Ishte fundi i shtatorit të vitit 1977, kur partia në ushtri ishte forcuar e konsoliduar dukshëm dhe në këtë situatë favorizuese filloi stërvitja në shkallë korpusi në rrethin e Lushnjës, e koduar me emrin “Ardenica”,

që kishte për detyrë bllokimin, rrethimin dhe asgjësimin e desantit ajror që ishte hedhur në anën lindore e perëndimore të malit të Ardenicës, pra përballë të dy krahëve të malit, në fushë, në një terren ideal për desantim. Unë atëherë sapo kisha përfunduar studimet e larta në shkollën e partisë dhe kisha marrë detyrën e sekretarit të Byrosë së Partisë në Brigadën e 54-ët të tankeve. Nuk kisha veçse dy muaj në këtë detyrë dhe më njoftuan për të marrë pjesë në stërvitjen e Lushnjës, ku u atashova si ndërmjetës pranë sekretarit të Byrosë së Partisë të Brigadës 42 Tankiste. Stërvitja kishte rreth 10 orë që kishte filluar dhe Komanda e Brigadës po zhvillonte konsultën me Shtabin e Brigadës për të marrë vendimin përkatës luftarak, për bllokimin, rrethimin dhe asgjësimin e desantit ajror të hedhur në rajonin e Bubullimës e të Libofshës.

Rreth orës 09.30 të datës 25 shtator, befas në sallën e oficerëve, ku po zhvillohej konsulta e shtabit, u shfaq papritmas Hysni Kapo i shoqëruar nga Veli Llakaj, në atë kohë shefi i Shtabit të Përgjithshëm të Ushtrisë dhe nga Gafurr Çuçi, anëtari i KQ të Partisë dhe përgjegjës për punët e partisë në ushtri. Ishte veshur me kostum dhe kapele stof ushtarak dhe kishte një pamje serioze, dukej disi i lodhur e pak a shumë i mërzitur. Komandanti i Brigadës, Ilmi Brati, ndërpreu konsultën dhe i raportoi, pastaj vazhdoi kosnultën. Prania e Hysni Kapos në sallë krijoi një ambient serioz e tepër zyrtar e autoritar, sepse në fund të fundit edhe situata luftarake ishte serioze dhe diskutohej e raportohej për çështje serioze. Por, gjithsesi, ajo që e bënte më serioz ambientin e sallës ishte prania e anëtarit të Byrosë Politike dhe sekretarit të KQ të Partisë.

Nga një ambient i tillë, oficerët natyrshëm u pushtuan nga emocionet dhe ndërkohë u impenjuan, u tendosën e mobilizuan seriozisht për të raportuar më saktë e më qartë përpara numrit dy të partisë. Por, nuk zgjati dhe oficerët gradualisht u çliruan nga emocionet ku për këtë ndikoi dukshëm raportimi i qetë, pa kurrfarë emocionesh e me kompetencë profesionale i komandantit të Brigadës. Në vazhdën e raportimeve ndodhi një përplasje dhe një incident i pakëndshëm. Kështu, gjatë raportimit të radhës që po bënte një kuadër aktiv i forcave vullnetare, Veli Llakaj fare pa takt, me tërsëllimë e me një breshëri pyetjesh të forta e asgjësuese, e ndërpret dhe njëkohësisht e çorienton dhe ia ngatërron më keq mendimet komandantit të grupit vullnetar. Dhe po kaq papritur ndoshta edhe pa takt ndërhyn dhe shpërthen Hysni Kapo ndaj Veli Llakajt, duke i thënë: “More Veli, po ç’dreq tabjati keni xhanëm, pse ore nuk i lini kuadrot t’i shprehin mendimet ashtu sikundër i gjykojnë dhe i mendojnë vetë ata?”.

Kjo shuplakë e papritur e befasoi dhe e shtangu Veli Llakajn, duke e bërë që të skuqet vesh më vesh, të tulatej si një pulë e lagur e të mos fliste më deri në përfundimin e konsultës së Shtabit të Brigadës. Në këtë moment u krijua një pauzë heshtjeje e gjatë dhe e rëndë, pasi askush nuk fliste derisa oficeri që raportonte, kërkoi dhe mori leje të vazhdonte raportimin. Në fund të konsultës Hysni Kapo dha porosi e këshilla që, gjatë raportimeve, kuadrove t’u krijohet një ambient sa më shoqëror e miqësor, pa krijuar emocione të kota, diktate, imponime të panevojshme e me tone të larta hakërruese, përkundrazi, t’u krijojmë atyre terren të përshtatshëm që t’i shfaqin lirshëm e në mënyrë të pavarur mendimet dhe arsyetimet e, në fund, drejtuesi pasi të vjelë të gjitha mendimet, të dalë me një konkluzion e me një vendim më të saktë e të pranueshmë profesionalisht nga të gjithë.

Kjo ishte edhe shuplaka e dytë për Veli Llakajn. Pasi dha edhe disa këshilla të tjera mjaft të vlefshme për të pranishmit, në fund ai pyeti: “Po tani çfarë do të bëni?” Pyetjes iu përgjigj sekretari i Byrosë së Partisë së Brigadës, duke i thënë se “Do të bëjmë mbledhjen e Byrosë së Partisë për të miratuar vendimin e Komandës së Brigadës. Në parantezë kujtoi se vendimi luftarak i Komandës së Brigadës nuk mund të zbatohej pa u miratuar dhe pa marrë viston e partisë , pra të byrosë së partisë.

Po mirë, tha ai, vazhdoni, çfarë prisni. Po, tha sekretari i byrosë, ja sa të shkojmë në zyrën e byrosë së partisë. Ai ndërhyri përsëri me një propozim me sens tepër praktik, bëni mbledhjen e byrosë këtu ku jemi, se shokët përfunduan mbledhjen e shtabit, kështu fitojmë edhe kohë, sepse sa të vemi në zyrën tuaj të hapim dyer e kasaforta, harxhojmë kohë, aq më tepër që edhe mbledhja do të jetë e shkurtër, pasi ju vendimin do ta miratoni në parim dhe nuk do të diskutoni hollësi e detaje dhe vijoi duke thënë se në luftë bëhen shumë përpjekje për të fituar kohë e për ta shfrytëzuar atë në mënyrë racionale, pasi faktori kohë është një dimension i rëndësishëm i luftës. Dhe ashtu u bë. Mbledhja e partisë u zhvillua aty në sallën e mbledhjeve të Shtabit. Por gjatë hapjes së mbledhjes, kolegu im vazhdoi të gabonte përsëri duke bërë hyrje e dalje, si dhe formalitete të panevojshme që natyrisht harxhonin kohë. Hysni Kapo ndërhyri përsëri dhe tha se megjithëse stërvitja ka mbi 12 orë që ka filluar, ju, shoku sekretar i byrosë, akoma nuk jeni futur në situatë luftarake.

Ç’janë këto gjëra, ne këtu nuk jemi në situatë paqeje, ne këtu jemi nën trysninë e goditjeve të armikut me aviacion e artileri, ndërsa ju përveç gjërave të tjera të panevojshme, thoni se merr pjesë edhe filani në mbledhjen e byrosë. Këtu ndodhi edhe çudia e radhës. Kolegu im, me një kurajë e guxim të lartë, tha: “Epo unë do ta them e do ta shkruaj se në mbledhje merr pjesë Besniku i Partisë, duke e ngritur edhe më shumë tonin e zërit dhe vijoi, duke thënë: “Le të bjerë gjylja e parë e armikut mbi mua. Të gjithë u çuditën nga kjo kurajë dhe ndërkohë ne duartrokitëm dhe qeshëm me gjithë shpirt. Hysni Kapo, i prekur nga kjo situatë, por edhe i skuqur, tha: “Po mirë, meqë po insistoni kaq shumë, po abstragojmë nga situata e luftës. Pasi ai dha edhe disa porosi të tjera të vlefshme, ne të pranishmit, të prekur e të emocionuar, bëmë bashkërisht një fotografi me të paharruarin Hysni Kapo.

IDEOLOGJIA - Si u vendos kontrolli i hekurt mbi komandatët e ushtrisë - Tutela e partisë, pas goditjes së “puçistëve”

Pas zbulimit dhe shpartallimit të veprimtarisë “armiqësore” në ushtri, vend parësor zunë masat për forcimin e punës udhëheqëse të partisë në njësi e reparte ushtarake. Kështu, duke nxjerrë mësime dhe detyra nga ndikimi i punës “armiqësore” në ushtri, udhëheqja e lartë e partisë vendosi që në hallkën regjiment, brigadë dhe korpus të zgjidheshin e vendoseshin në organikë, sekretarë partie, funksionarë; ndërsa në hallkën kompani, bateri, batalion dhe grup, sekretarë partie, jofunksionarë, me të vetmin synim; përmirësimin, forcimin dhe konsolidimin e rolit udhëheqës të partisë në fushën e mbrojtjes, vënien e saj nën mbikëqyrje e kontroll të rreptë të gjithë aktivitetit dhe veprimtarisë së komandave e shtabeve të përgatitjes, edukimit, vigjilencës e gatishmërisë luftarake.

Po kështu, me idenë dhe pretektsin e futjes së frymës së partishmërisë, e të përvojës së terrenit, u thithën prej tij e u vendosën në rolin e sekretarëve funksionarë në brigada e korpuse edhe kuadro kryesorë të rretheve. Gjithçka që thuhej e bëhej në ushtri, reparte e njësi, duhet të kalonte patjetër në sitën e imët të partisë dhe për rrjedhojë, as më shumë e as më pak, kërkohej domosdoshmërisht e detyrimisht që partia në ushtri të udhëhiqte e drejtonte në vazhdimësi me dorë të hekurt. Edhe në planin propagandistik të agjitacionit figurative bëhej një reklamim i madh, aq sa kudo në klasa edukimi, korridore e deri në fasadat e mureve e në vende të dukshme, shkruhej me shkronja kapitale: “Në krye, në udhëheqje të ushtrisë, në komandë është Partia”.
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:47 pm

Kodi:

Si t`ua heqim triskat armiqve e kulakëve

Letër e KQ, dërguar KP të rretheve mbi shpërndarjen e triskave të Frontit dhe zgjedhjen e kryesive të Frontit - Kulakët dhe të deklasuarit, pa triska.

Pse shpërndarja e triskave cilësohej si një çështje shumë e rëndësishme që shërbente për të diferencuar elementin armik.

Fronti Demokratik ishte e vetmja organizatë e cila mblidhte në vetvete pjesën dërrmuese të popullit dhe aty lufta e klasave zhvillohej po aq e ashpër, sa dhe në një organizatë me profil politik.

Në këtë mënyrë, vetëm pak vite pasi Partia Komuniste e Shqipërisë legjitimoi pushtetin e saj të pasluftës, askush nuk mendonte se Fronti Demokratik ishte një organizatë e mirëfilltë dhe liberale masash. Tanimë ajo ishte kthyer në një vegël të partisë në pushtet dhe kontrollohej imtësisht nga Byroja Politike dhe Komiteti Qendror. Për këtë bën fjalë edhe materiali i mëposhtëm, ku ndihet qartë ndarja e roleve brenda organizatës më të madhe të masave në vend dhe ndikimi i partisë-shtet në zgjedhjen e kryesive të Frontit në lagje dhe në fshatra.

Vendimi nr.109 i Byrosë Politike “Mbi aprovimin e letrës për shpërndarjen e triskave të Frontit dhe zgjedhjet e kryesive të Frontit në fshat” i është drejtuar Byrosë Politike të Komitetit Qendror dhe është firmosur nga sekretari i Partisë për Kuadrot, Tuk Jakova. “Në mbledhjen e saj të datës 17 shkurt 1951, Byroja Politike e Komitetit Qendror të PPSH mori në shqyrtim letrën udhëzuese të paraqitur nga Drejtoria e Organizimit mbi shpërndarjen e triskave të Frontit dhe zgjedhjet e kryesive të Frontit në fshat e lagje dhe vendosi të aprovojë këtë letër sipas tekstit që i bashkëngjitet këtij vendimi”. Pak ditë më vonë dhe pikërisht në 3 mars 1951 Komiteti Qendror në një matrerial të tijin me numër protokolli 0.154, u dërgon gjithë Komiteteve të Partisë në rrethe një material të firmosur nga sekretari i Komitetit Qendror Spiro Pano. Në të thuhet:

Fushata e shpërndarjes së triskave
Këshilli i Përgjithshëm i Frontit Demokratik ka udhëzuar Kryesitë e Frontit në rrethe për fushatën e shpërndarjes së triskave të Frontit, si dhe për zgjedhjet e Kryesive të Frontit në fshat e në lagje që do të bëhen njëkohësisht. Por këto çështje janë udhëzuar dhe sekretarët profesionistë të Kryesive të Frontit. Puna përgatitore teknike duhet të mbarojë më 31 mars dhe pastaj do të procedohet në shpërndarjen e triskave dhe në zgjedhjen e Kryesive të Këshillave të Frontit të fshatrave e lagjeve. Kjo punë duhet të fillojë më 20 prill dhe do të përfundojë deri më 20 maj 1951. Në këto fushata të rëndësishme politike, organizatave të Partisë u dalin këto detyra:

Lufta kundër armiqve
Të shtohet mobilizimi i të gjitha shtresave të popullit për problemet politike aktuale, siç është lufta për mbrojtjen e paqes, kundër nxitësve amerikano-anglezë, forcimi i unitetit moralo-politik të popullit tonë, mbrojtja dhe forcimi i Republikës. Ashpërsimi i luftës kundër armiqve të jashtëm dhe të brendshëm, kundër kulakëve, agjentëve të imperializmit dhe këlyshëve të tyre të Beogradit, Romës, Athinës, kundër të gjithë atyre që hodhën parrulla kundër pushtetit dhe me çdo formë luftojnë kundër nesh, duhet të jetë një nga çështjet më të rëndësishme gjatë kësaj fushate. Puna politike të lidhet ngushtë me problemet ekonomike aktuale siç janë mbjelljet pranverore, realizimi i planit të shtetit etj. Puna politike duhet të shërbejë kundër armiqve, për zhvillimin e kritikës e të kontrollit të masave mbi organet e pushtetit etj. Për të goditur sjelljet e këqija kundrejt popullit, favorizimit për vjedhjet etj. Puna politike duhet të shërbejë gjithashtu për të sqaruar sa më shumë rolin dhe rëndësinë e kësaj organizate dhe për të aktivizuar këto për detyrat që caktoi Kongresi II i Frontit Demokratik.

Diferencimi i elementit armik
Shpërndarja e triskave të anëtarësisë është një çështje shumë e rëndësishme që do të shërbejnë në radhë të parë për të bërë diferencimin e elementit armik. Prandaj organizatat e partisë të tregojnë kujdes të madh që të mos bëhen gabime: a) Të mos mbetet asnjë qytetar i Republikës pa e marrë triskën, qoftë dhe për arsye se mund të jetë bërë gabim (mund të jetë harruar), qoftë për arsye se mund të jetë konsideruar padrejtësisht si armik dhe b) Në asnjë mënyrë nuk duhet të lejohet që triskën e Frontit ta marrë elementi armik. Si në rastin e parë, edhe të dytin, gabimet do ta na kushtojnë humbje politike.

Përjashtimet nga Fronti
Në shpërndarjen e triskave duhet të keni parasysh Nenin 1 të Statutit të Frontit, që thotë: “Anëtar i Frontit Demokratik mund të jetë çdo shtetas dhe dhe shtetase e Republikës Popullore që ka mbushur moshën 16 vjeç, pa dallim kombësie dhe feje, që pranon programin dhe Statutin e organizatës dhe punon për realizimin e qëllimve të Frontit, si dhe Neni 4 i Statutit që thotë: “Anëtari i Frontit Demokratik që punon në kundërshtim me qëllimet e Frontit përjashtohet nga Fronti Demokratik”.

Kulakët pa triska
Për ata që nuk do t’u jepet triska e Frontit, këtu poshtë po japim disa kritere të përgjithshm, Po ju kujtojmë se nuk mund të ketë një formulë e cila mund të përdoret në të gjitha rastet. Secili person do të gjykohet individualisht. Në fshat nuk do t’u jepet triska e Frontit kulakëve të deklasuar si të tillë në bazë të letrës së KQ të PPSH mbi luftën kundër kulakut, nuk do t’u jepet triska edhe atyre që megjithëse s’janë shpallur kulakë, hedhin parrulla kundër pushtetit popullor etj.

ANËTARËSIMI - Demaskim publik për personat që u rrefuzohet marrja e triskës së Frontit

Hyrja në Front, një ceremoni festive
“Anëtarët e partisë duhet të përgatiten vetë për diskutim dhe të ndihmojnë dhe elementët e ndryshëm pa parti që dhe ata të diskutojnë. Veçanërisht anëtarët e partisë duhet të bëjnë autokritikë mbi dobësitë dhe të metat tyre në punën me Frontin. Në këtë mbldhje duhet të sigurohet pjesëmarrja në diskutime e shumë elementëve nga të gjitha shtresat. Gjithashtu kujdes i veçantë duhet të tregohet për pikën e dytë të rendit të mbledhjes d.m.th. për shpërndarjen e triskave ku të theksohet rëndësia e anëtarësimit në Front dhe detyrat e anëtarit të Frontit. Në këtë pikë organizatat e partisë të tregojnë kujdes për demaskimin e elementëve që nuk do ta marrin triskën e Frontit. Për të goditur këto elementë duhet të marin pjesë anëtarët e partisë dhe kantidadët e tjerë të partisë në radhë të parë, si dhe elementët pa parti. Të nxiten masat që të diskutojnë, të thonë fjalën e tyre, mendimin e tyre të lirë për ata që nuk duhet të marrin triskë dhe të dëgjohet zëri i tyre. Qëllimi është që këta të demaskohen mirë dhe masa të jetë e qartë për arsyet e mosdhënies së triskës këtyre elementëve. Dorëzimi i triskave duhet të bëhet në mënyrë ceremoniale. Fushata për shparndarjen e triskave të Frontit dhe për zgjedhjet e Kryesive të Frontit në fshat e lagje duhet të shërbejë, përveç të tjerave, dhe për forcimin e vetë Organizatës së Frontit. Por këtu është e domosdoshme që oranizatave të partisë t’u theksohet në mënyrë të veçantë çështja e forcimit dhe aktivizimit të Frontit dhe të kujdesit që ata duhet të tregojnë për këtë problem. Në radhë të parë ky interesim duhet të fillojë nga Komitetet e Partisë, nga Byrotë. Për këtë duhet që Byrortë deri në datën 10 prill të kenë analizuar gjendjen e Organizatës së Frontit dhe punën e organizatave të partisë me këto organizata dhe të caktojnë masat konkrete për punën e mëpastajme. Në analizën që do t’i bëni Organizatës së Frontit duhet të keni parasysh dhe udhëzimet që u janë dhënë nga Kryesia e Këshillit të Përgjithshëm të Frontit, sekretarëve profesionistë të Frontit në rrethe”.
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:48 pm

Kodi:

Moska, Shqipërisë: Leckamanë që japin mend

Si u komentua largimi i Shqipërisë nga Bashkimi Sovjetik? Çfarë shkruante publicisti gjermano-perëndimor në vitet ’60 për politikën shqiptare? Moska ndërhyn në vendet evropiane kundër Shqipërisë? Si u prish plani i ndërtimit të pallatit të miqësisë sovjeto-shqiptare ?

Nga znj.Nina Smirnova

Historiania ruse, Nina Smirnova, në librin “Historia e Shqipërisë përgjatë shekullit XX”, botuar nga "Ideart",

sjell dëshmi dhe fakte të reja përmes shfrytëzimit të arkivave të panjohura të Moskës, Beogradit, Parisit, Berlinit, Londrës, Romës, Athinës e Tiranës. Në këtë botim voluminoz prej gati 800 faqesh, përfshihen mbi 250 bibliografi të reja, të panjohura më parë.

Smirnova ishte njohëse e shkëlqyer e gjuhës shqipe dhe njihte fare mirë frëngjishten, italishten dhe anglishten, lexonte gjermanisht dhe greqisht.

“Shqipëria, vendi më i vogël e më i dobët i Evropës, që e fitoi pavarësinë kombëtare në fillim të shekullit XX, në vitin 1912, në jubileun e vet të njëqind vjetorit si shtet, duhet të ndahet më në fund nga emri i vendit më të varfër të Evropës, i cili e ka ndjekur pas gjatë gjithë kësaj kohe”, kështu shprehet Nina D.Smirnova (1928-2001) doktore e shkencave historike, albanologe dhe përkthyese, që është një nga autoret më serioze që është marrë me studimin dhe interpretimin e historisë shqiptare. Ajo është e njohur jo vetëm në botën akademike ruse, por edhe në arenën ndërkombëtare për qëndrimet që ka mbajtur ndaj Shqipërisë dhe kontributin në pasurimin e historiografisë shqiptare me argumente, interpretime dhe dëshmi arkivash të panjohura dhe të paqëmtuara gjer sot.

Këndvështrimet nga e cila ajo e sheh historinë e Shqipërisë hedhin dritë mbi mjaft anë të errëta, të shtrembëruara e pak të njohura mbi figurat, personazhet, personalitetet dhe momentet historike më kulmore gjatë shekullit XX-të.

Hrushovi përsëriti gabimin e Stalinit, i cili, në vitin 1948, përjashtoi Jugosllavinë nga bashkia e vendeve socialiste që po krijohej. Humbja e Shqipërisë në vitin 1961 pati një pasojë akoma më të rëndë për BRSS-në, duke e dobësuar në mënyrë të ndjeshme pozitën ushtarako-strategjike për të gjithë kampin socialist, në raport me bllokun e NATO-s. Që në fillim të viteve ’60, publicisti gjermano-perëndimor, Harri Hamm, duke analizuar pasojat e largimit të Shqipërisë, nxirrte këtë përfundim aspak ngushëllues në librin e vet, “Të rebeluarit kundër Moskës: Shqipëria një urë kalimi e Pekinit në Evropë”: “Për vendet komuniste të Ballkanit, realizimi i një politike unike ndaj Turqisë e Greqisë, me mbështetjen e fuqishme të Bashkimit Sovjetik, këtej e tutje është e pamundur”.

Nga stonaturat e Hrushovit e pësoi autoriteti i BRSS-së në botë. Ndëshkimi i Shqipërisë së vogël, ndonëse kryeneçe, u përjetua në mënyrë kritike si nga republikat e Bashkimit Sovjetik, veçanërisht nga ato me popullsi të vogël, ashtu edhe nga vendet e huaja, si p.sh., Kuba. Shprehjet të tipit: “Si nja dy milionë”, “Leckamane që kërkon të japë mend”, nuk u pritën mirë dhe shërbyen si vërtetim i shprehive të vjetra prej shtetit të madh të Moskës dhe i synimit të saj për diktat.

Në situatën e ndërlikuar ndërkombëtare të fillimit të viteve ’60, udhëheqësit shqiptarë nuk dukeshin pa mëkate dhe nuk po e pësonin pa faj. Ata prireshin nga një llogari thellësisht pragmatiste. Me kushtin e vetëm që të ruhej pushteti i tyre, shpërfaqej dhe mbështetja në autoritetin moral për ndihmën materiale së “një miku të madh”. Në vitin 1961, vendin e Bashkimit Sovjetik e zuri Republika Popullore e Kinës. Shqipëria hyri në “periudhën kineze”.

Krijimi dhe rrëzimi i miteve
Viti 1961 qe guri i ri kilometrik në historinë e Shqipërisë së pasluftës. Fillimi i tij nuk parathotë atë ndryshim dramatik, që kishte filluar si rezultat i keqësimit, e më pas i prishjes së marrëdhënieve sovjeto-shqiptare.

Në të gjithë vendet e bashkësisë socialiste qe rrënjosur praktika (sipas shembullit të BRSS-së) e planifikimit të të gjithë jetës politiko-ekonomiko të shoqërisë me pesëvjeçarë dhe kongreseve të partive. Kongresi përcaktonte direktivat e pesëvjeçarit të radhës, të cilat përfshinin gjithçka, nga politika e jashtme deri te kultura, parlamenti, i miratonte populli nën udhëheqjen e partisë, realizonte dhe tejkalonte detyrat, pastaj kongresi tjetër bënte bilancin e arritjeve, përcaktonte detyrat e ardhshme dhe më tej gjithçka shkonte sipas një rrethi të mbyllur, ndërsa kur dilnin pengesa dhe për qarqet e larta të pushtetit, bëhej e qartë se treguesit e planifikuar ishin larg nga rezultatet reale, në radhët e punës bëheshin korrigjimet, ndërsa shkenca e bindur e statistikës e gjente më të përshtatshme të falsifikonte.

Si përfundim dilte se edhe dega më e dështuar e ekonomisë, që kudo dhe përherë ishte bujqësia, e kishte realizuar planin 99%. Dhe Shqipëria nuk bënte përjashtim.

Kongresi i IV i PPSH-së, data e mbledhjes të së cilit u shty disa herë (nga nëntori në dhjetorin e vitit 1960, nga dhjetori në janar të vitit 1961), u mbajt në shkurt të vitit 1961. Në pjesët për politikën e brendshme e të jashtme të raporteve kryesore, një vëmendje e madhe iu kushtua çështjeve teorike e, gjithashtu, demaskimit të revizionizmit modern. Ky term u ngulit thellë në propagandën zyrtare shqiptare, kur u bë e domosdoshme të kritikohej udhëheqja e PK të BS-së, pa përmendur haptas emrin e saj.

Në përfundim përcaktohej se në Shqipëri nuk ekzistonte më ekonomia e larmishme, se ishte krijuar sistemi socialist i ekonomisë, vendi kishte hyrë në periudhën e ndërtimit të bazës materiale-teknike të socializmit e të zhvillimit të përshpejtuar dhe në udhën e transformimit nga një vend agraro-industrial, në industrialo-agrar. Për arritjen e këtyre synimeve, sipas planit të tretë pesëvjeçar (1961-1965) parashikohej rritja e konsiderueshme e prodhimit shoqëror: vëllimi i prodhimit të përgjithshëm industrial 52%, bujqësor 72%, të ardhurat kombëtare 65%. Synohej dhe një ngritje e dukshme e mirëqenies materiale të punonjësve. Por në realizimin e detyrave të pesëvjeçarit të tretë dolën menjëherë vështirësi jo të vogla. Ndërprerja e lidhjeve ndërshtetërore sovjeto-shqiptare solli ndërprerjen e bashkëpunimit ekonomik midis dy vendeve. Me rekomandimet këmbëngulëse të Moskës, vendet evropiane anëtare të KNER-it, refuzuan t’i jepnin Shqipërisë kreditë e negociuara, që më parë përbënin 30-35% të të gjitha investimeve kapitale në ekonominë e vendit. Ata tërhoqën specialistë, të cilët punonin në degë të ndryshme të ekonomisë shqiptare. Si përfundim, më shumë se 40 objekte industriale, ndërtimi i të cilave kishte filluar me ndihmën e kreditimeve nga jashtë, u vunë pjesërisht apo tërësisht në ngrirje. Tregtia e pesëvjeçarit të dytë përbënte më shumë se 54% të tregtisë së jashtme, në vitin 1961 u reduktua në një të tretën, krahasuar me vitin 1960, ndërsa në vitin 1962 praktikisht u ndrëpre. U ul në mënyrë të dukshme këmbimi i mallrave me RD Gjermane, Rumaninë, Hungarinë dhe Bullgarinë. Ndihma e shumëreklamuar e Kinës, e parashikuar për të arnuar të çarën e krijuar si pasojë e ndërprerjes së lidhjeve me miqtë e Evropës Lindore, u vonua. Ajo filloi të vinte vetëm pas vitit 1963.

Qeveria e RPSH-së u bëri thirrje punonjësve të përfundonin ndërtimin e disa objekteve me forcat e veta. Kjo nismë nuk u kufizua vetëm me ndërtimin e ndërmarrjeve industriale. Një fat i hidhur e priste pallatin e miqësisë sovjeto-shqiptare, dhuratë e qeverisë sovjetike për popullin shqiptar. Ai filloi të ndërtohej sipas projektit të arkitektëve sovjetikë, me materiale ndërtimi e me pjesëmarrjen e inxhinierëve sovjetikë, në vendin ku ndodhej pazari i vjetër, një rrënojë larushe në qendër të kryeqytetit. Me rritjen e fërkimit të dy palëve, në Moskë u vendos ngrirja e ndërtimit. Prandaj në prill të vitit 1961, pas endjesh të gjata deri në brigjet shqiptare, hyri në portin e Durrësit anija tregtare në të cilën ndodheshin furnizimet dhe pajisjet e tjera për ndërtesën, sipas urdhrit të marrë që gjatë udhëtimit, materialet nuk u shkarkuan, por u kthyen mbrapsht në atdhe. Për një farë kohe, simboli i papërfunduar i miqësisë mbeti si i vdekur, deri sa specialistët shqiptarë të ndërtimit e shndërruan në një kompleks, që përmblidhte Teatrin e Operas dhe Bibliotekën Kombëtare
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:51 pm

Kodi:

Ramiz Alia cakton Berishën për mitingjet e studentëve

Si u përfshi Shqipëria në valën e ndryshimeve demokratike të vitit 1990? Çfarë pohoi Ramiz Alia në gazetën “Koha jonë” për evidentimin e Sali Berishës për të kontaktuar me mitingjet e studentëve ? A e pranoi Berisha kërkesën e Alisë? Cili ishte qëndrimi i tij në lidhje me organizatën e PPSH-së? Cilët ishin në grupimin e parë të lëvizjes demokratike, që përbënin dhe bërthamën e partisë demokratike? Kur njihet zyrtarisht si dita e lindjes së pluralizmit në Shqipëri ?

Nga znj.Nina Smirnova

A i pranoi Ramiz Alia gabimet politike në krye të PPSH? Cilat ishin platformat partiake të të dy partive të para në Shqipëri për zgjedhjet elektorale?

Historiania ruse, Nina Smirnova, në librin “Historia e Shqipërisë përgjatë shekullit XX”, botuar nga "Ideart", sjell dëshmi dhe fakte të reja përmes shfrytëzimit të arkivave të panjohura të Moskës, Beogradit, Parisit, Berlinit, Londrës, Romës, Athinës e Tiranës. Në këtë botim voluminoz prej gati 800 faqesh, përfshihen mbi 250 bibliografi të reja, të panjohura më parë. Smirnova ishte njohëse e shkëlqyer e gjuhës shqipe dhe njihte fare mirë frëngjishten, italishten dhe anglishten, lexonte gjermanisht dhe greqisht.

“Shqipëria, vendi më i vogël e më i dobët i Evropës, që e fitoi pavarësinë kombëtare në fillim të shekullit XX, në vitin 1912, në jubileun e vet të njëqind vjetorit si shtet, duhet të ndahet më në fund nga emri i vendit më të varfër të Evropës, i cili e ka ndjekur pas gjatë gjithë kësaj kohe”, kështu shprehet Nina D.Smirnova (1928-2001) doktore e shkencave historike, albanologe dhe përkthyese, që është një nga autoret më serioze që është marrë me studimin dhe interpretimin e historisë shqiptare. Ajo është e njohur jo vetëm në botën akademike ruse, por edhe në arenën ndërkombëtare për qëndrimet që ka mbajtur ndaj Shqipërisë dhe kontributin në pasurimin e historiografisë shqiptare me argumente, interpretime dhe dëshmi arkivash të panjohura dhe të paqëmtuara gjer sot. Këndvështrimet nga e cila ajo e sheh historinë e Shqipërisë hedhin dritë mbi mjaft anë të errëta, të shtrembëruara e pak të njohura mbi figurat, personazhet, personalitetet dhe momentet historike më kulmore gjatë shekullit XX.

Më 8-11 dhjetor 1990, studentët dhe pedagogët e Universitetit të Tiranës, të mbështetur dhe nga rinia e qyteteve të tjera shpërthyen në manifestime masive, të cilat vazhduan pa ndërprerje për katër ditë, për të mbrojtur të drejtën për demokraci dhe pluralizëm. Kryeqytetin e rrëmbeu thirrja e mitingjeve, kishte ardhur koha e politikanëve të rrugës.

Që kur ishte në burg, në një intervistë dhenë gazetës “Koha jonë” në maj të vitit 1995, R. Alia pohonte se ishte pikërisht ai, që zgjodhi kardiologun e njohur e aktivistin e organizatës së partisë së Tiranës, Sali Berishën, për të kontaktuar me organizatorët e grevës së urisë e mitingjeve të studentëve. Por Berisha e kuptoi shumë shpejt se misioni i ngarkuar qe i paracaktuar të dështonte, ndërroi kampin dhe së bashku me pedagogët e Universitetit të Tiranës e përfaqësues të tjerë të inteligjencës, krijuan partinë e rinisë e të intelektualëve, në të cilën hynë ekonomisti Gramoz Pashko, arkeologu Neritan Ceka, mjeku kardiolog Shahin Kadare, juristi Luan Omari, udhëheqësi i lëvizjes studentore Azem Hajdari etj. Ky grup qe bërthama e Partisë Demokratoke, e drejtuar më pas nga Berisha.

2 dhjetori vitit 1990, dita e regjistrimit zyrtar të Partisë Demokratike, cilësohet si dita e lindjes së pluralizmit në Shqipëri. Fill pas PD-së u krijuan Partia Republikane, Partia Ekologjike, Forumi për Mbrojtjen e të Drejtave të Njeriut (janar 1991), Partia Agrare (shkrt 1991), Bashkimi Demokratik i Minoritetit grek (Omonia), Çamëria, Shoqata e Mbrojtjes së të Drejtave të Çamëve, partia e Unitetit Kombëtar (Mars 1991).

Po në atë kohë doli dhe shtypi opozitar: gazetat “Rilindja Demokratike”, organi PD-së dhe “Republika”, organ i PR-së. Të gjitha partitë e krijuara rishtazi u përfshinë në luftën për shtyrjen e zgjedhjeve të 10 shkurtit 1991 për Kuvendin Popullor, sepse në një afat aq të shkurtër nuk mund ta zhvillonin fshatën elektorale në kushte të pabarabarta me PPSH-në. Vetëm më 15 janar u bë e mundur marrëveshja për shtyrjen e datës së zgjedhjeve deri në 31 mars.

Rënia e theksuar e veprimtarisë politiko-shoqërore e detyroi partinë në pushtet të merrte nismën për përpunimin e një mendimi të ri për zhvillimin e vendit. Që në plenumin e KQ të janarit 1990, R. Alia pranoi gabimet në politikën e partisë. Por ai i lidhi ato me zbatimin e përvojës të quajtur universale të Bashkimit Sovjetik, Kinës, e vendev e tjera, pa iu nënshtruar kritikës. Ja si e ngriti pyetjen: “A ishte pëvoja botërore e socializmit, të cilën ne e shihnim si pikë referimi të praktikës sonë, absolutisht e pastër dhe a është e tillë ajo sot?”.

Përgjigjen e jepte platforma elektorale e PPSH-së e publikuar më 3 janar të vitit 1990, e cila i formulonte detyrat në këtë mënyrë: “Të realizohen reforma ekonomike rrënjësore me qëllim zëvendësimin e sistemit të centralizuar administrativo-komandues me mekanizmin e ekonomisë së tregut, brenda kornizave të së cilës të konkurojnë e të bashkëveprojnë sektori i fuqishëm me sektorin kooperativist e privat në kushtet e inisiativës së lirë të balancuar nga roli i shteti”. U pranua domosdoshmëria e përdorimit racional të burimeve të brendshme të ndërthurura me tërheqjen e kredive të huaja, me qëllim që të arrihej stabiliteti i ekonomisë dhe mbushja e tregut të konsumit. Zhvillimi i dialogut konstruktiv me të gjitha forcat politike duhej të siguronte stabilitetin politik të vendit. Vëmendje të veçantë i kushtoi PPSH-ja përmirësimit të gjendjes në fshat. Në janar të vitit 1991, Ramiz Alia botoi në gazetën “Zëri i Popullit” përmbledhjen e masave konkrete në fushën e politikës bujqësore. Një mijë traktorë të rinj të ardhur nga Kina, qenë shpërndarë nëpër rajone të ndryshme. Parashikohej rritja e prodhimit dhe shpërndarja e plehrave kimike të vendit, për fushatën e mbjelljeve të pranverës.

Në fushën e politikës së jashtme platforma shprehte synimin e patundur për t’u përfshirë në proceset Europiane, duke iu dhënë fund paragjykimeve të periudhës së “luftës së ftohtë”. Theksohej se shqiptari duhej të ndihej jo vetëm qytetar i vendit të vet, por dhe qytetar i Ballkanit e i Europës. “Realizëm dhe përtëritje” dhe “interesat e atdheut e të kombit përpara së gjithash” u bënë parrullat e PPSH-së.

Në janar të vitit 1991, në fushatën zgjedhore u përfshinë të gjitha partitë opozitare që ishin krijuar në atë kohë. Rivalja kryesore e partisë në pushtet qe PD-ja. Programi i saj dallohej nga ai i PPSH-së nga përqasja e skajshme me problemet e reformës agrare dhe privatizimit. Parashikohej shndërrimi i Shqipërisë në “një vend modern e demokratik” bazuar mbi ndërtimin e shtetit të së drejtës dhe vendosjes e demokracisë së plotë. Prona private, kryerja e reformës agrare, dhe përmirësimi i kushteve të jetësës së popullit, shpalleshin si tri parimet bazë të programit. Privatizimi do të bëhej nën kontrollin e shtetit në kushtet e garantimit të të drejtave të individit e të shoqërisë ndërsa ndërprerja e subvencionit të ndërmarrjeve të mëdha shtetërore duhej të ndihmonte shndërrimin e tyre në shoqëri aksionere.Zhvillimi i degëve përpunuese dhe i industrisë së lehtë shpallej si prioritete. Fshatarëve iu premtoheshin tokat shtetërore e gjithashtu, e drejta për të zgjedhur vullnetarisht formën e pronësisë e të përdorimit, private apo kooperativste. Të drejtat pronësore të pronarëve të mëdhenj, të shpronësuar në vitin 1945 nuk njiheshin.
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:55 pm

Kodi:

Enveri u gjend aksidentalisht në themelim

Askush nuk e zgjodhi atë delegat të mbledhjes së parë të PKSH-së, të gjitha mburrjet janë trillime.

Prof. As. Dr. Gjergj P. Titani

Për shumë shqiptarë ka mbetur enigmë likuidimi i Niko Xoxit, njërit nga anëtarët aktivë të GKK, i cili më pas kaloi në kryesinë e GK të Shkodrës.

Si e vlerësoni këtë rast tronditës ?
Niko Xoxi ishte një punëtor-pronar këpucar me profesion, ashtu siç ishin shumë prej nesh, të cilët ishin shokë dhe miq të tij.

Niko Xoxi kishte një kulturë marksiste empirike, fillestare, por të mjaftueshme për atë kohë. Ai nuk ndahej nga Sotir Vullkani, Koçi Xoxe, Nesti Titani, Miha Lako, Koço Tashko, Petraq Titani, Pilo Peristeri, Foni Thano e të tjerët. Ai kishte arsye të fuqishme që u nda nga grupi ynë.

Ai këmbëngulte se para zgjerimit të lëvizjes komuniste dhe punëtore, jo vetëm në Shqipëri, duhet të ishin krijuar kuadrot e aftë teorikisht dhe me cilësi organizative drejtuese të mjaftueshme, vetëm atëherë mund të merrej përsipër drejtimi i klasës punëtore dhe shtabit të saj drejtues, Partisë Komuniste. A nuk kishte të drejtë Niko Xoxi? Sigurisht kishte. Atëherë, për hir të kujt dhe me ç’drejtë morale u likuidua ky kuadër kaq i vyer dhe me përvojë revolucionare disavjeçare? Pas kalimit nga grupi ynë në atë të Shkodrës, Niko Xoxi u zgjodh në kryesinë e tij sepse u dallua për qëndrimin e tij serioz dhe të guximshëm. Në gjyqin e komunistëve, në shkurtin e vitit 1939, Niko Xoxi, i cili bashkë me ne u dënua dhe u dërgua në burgun e Mbrezhdanit të Beratit, mbajti qëndrim burrëror në hetuesi dhe në burg. Pas pushtimit ai u arrestuan nga policia e fshehtë italiane dhe u internua në Itali.

Pse ndodhi ashtu ?
Fatkeqësia më e madhe për këtë pionier të lëvizjes komuniste shqiptare është se sipas një vendimi të vjetër dhe të fshehtë të KQ të PKSh iu organizua një atentat i padrejtë në Korçë, ku u likuidua fizikisht si element spiun dhe armik i partisë! Kjo vrasje makabre u realizua me porosinë dhe këmbënguljen e Miladinit dhe Enver Hoxhës, të cilët diktonin të vetëm punën e KQ të PKSh. Niko Xoxi në ato kohë sa ishte kthyer nga Italia, ku kishte vuajtur 4 vjet internim! Krim i madh është bërë me këta njerëz të mrekullueshëm antifashistë !

Duke e njohur mirë N. Xoxin, kam menduar pse është mbajtur ky qëndrim sektar, madje terrorist ndaj tij? Dhe a e dini, kundër Niko Xoxit nuk është gjetur kurrë, as një dokument kompromentonjës në arkivat fashiste për të vërtetuar akuzat e GKK, Miladinit dhe Enver Hoxhës ?
Aktivistë të tjerë si N. Xoxi a janë likuiduar ?
Po. I njëjti qëndrim është mbajtur edhe me punëtorin tjetër komunist, rrobaqepës nga profesioni Taqo Plaku, me origjinë nga Hoçishti. Një burrë tepër i urtë dhe veteran i lëvizjes komuniste shqiptare. Taqo Plaku u vra me atentat nga një njësit gueril i Korçës, me të njëjtat akuza si ato të Niko Xoxit, duke lënë jetime dy vajza të mrekullueshme, që u rritën dhe përjetuan për gjithë jetën ndrydhjen e rëndë të peshës të kësaj vrasjeje tepër të padrejtë. Në disa referate apo shkrime të Enver Hoxhës, unë, Sotir Vullkani e ndonjë shok tjetër jemi “damkosur” si bashkëpunëtorë të Niko Xoxit e Taqo Plakut. Po, në këto “denoncime” E.Hoxha e kompani kanë të drejtë. Ne kemi qenë shokë ideali me këto personalitete të klasës punëtore shqiptare.

Metoda të tilla terroriste a janë praktikuar edhe në qytete të tjera ?
Sigurisht, unë përmenda vetëm këto dy raste, por të tilla ka pasur plot sidomos në Vlorë, Fier e Mallakastër. Këto metoda terroriste për likuidimin e kuadrove revolucionarëe dhe shokëve të një ideali, pavarësisht se nga ç’qytet a krahinë ishin, apo kujt grupi i përkisnin, deri në ardhjen e grupit të këshilltarëve jugosllavë pranë PKSh, nuk kishte pasur tek ne asnjë lloj praktike të tillë terroriste. Ky dëm i madh që e ndoqi hap pas hapi zhvillimin e lëvizjes komuniste shqiptare dhe LANÇ, u huazua, u importuara nga PKJ dhe nga qëndrimet subjektive të përfaqësuesve jugosllavë në PKSh Miladin Popoviç e Dushan Mugosha. Ndaj unë, e jo vetëm unë, nuk jam kurrë në një mendje me ato që shkruan Enver Hoxha në librin “Kur Lindi Partia” për këto çështje. Sepse për ambiciet e tyre dhe komplekset e inferioritetit të Enverit dhe Miladinit, si dhe shumë nga shokët tanë, i vendos në një radhë me elementët armiq e spiunë, si: Zef Ndoja, Ludovig Nikaj, Nok Gjeloshi, Skënder Çami e të tjerë, ç’ka janë krejtësisht të padrejta dhe të pafalshme. Në përfundim, terrorizmi në PKSh u importua nga fqinjët tanë jugosllavë dhe si rezultat i mungesës së përvojës në vendimmarrje.

Si e pritët në Korçë ditën e 8 nëntorit 1941, krijimin e PKSh dhe të Revolucionit të Tetorit ?
Ne po e prisnim me padurim lajmin për formimin e PKSh. Ato ditë Koçi Xoxe, ish-nënkryetar i GKK, por edhe njëri nga delegatët e themelimit të partisë ndodhej së bashku me ne në Korçë për të organizuar një demonstratë antifashiste, që do të shënonte pagëzimin luftarak të PKSh-së, që pritej të formohej nga çasti në çast. Më 8 nëntor 1941, në qendër të qytetit shpërtheu demonstrata e organizuar nga komunistët dhe antifashistët e Korçës. Le të mos harrojmë se më 7 nëntor të po atij viti ishte dita e Revolucionit të Tetorit dhe trupat gjermano-fashiste ndodheshin para dyerve të Moskës. Bota kishte ndalur frymën dhe ndiqte me ankth të jashtëzakonshëm qëndresën heroike të Ushtrisë së Kuqe. Ne ndiqnim lajmet e Radio Moskës, Radio Londrës etj, me shqetësim të madh.

Çfarë mund të na thoni për këtë demonstratë ?
Ndërkohë që në Tiranë kishte filluar mbledhja themeluese dhe më në fund u shpall krijimi i PKSh, në qytetin e Korçës ne komunistët e vjetër me në krye Koçi Xoxen, shpërthyem në bulevardin qendror, demonstratën e madhe të 8 nëntorit. Në qendër të demonstruesve ishin Koci Bako, Muharrem Butka, Petro Lalaj, Pandi Allabashi, Stefan Andrea, Vandush Vinçani, Gaqo Totokoçi, Jordan Haxhinikolla e të tjerë. Në këtë përleshje të armatosur me forcat fashiste pati të plagosur ndaj për kurimin e tyre një ndihmesë të madhe dhanë mjekët atdhetarë të qytetit: Sotir Polena, Koço Lubonja, Vasil Tomço, doemos doktor Ymer Dishnica e të tjerë të ndihmuar nga infermierët antifashisatë Ligor Poro dhe Andrea. I kudondodhuri farmacisti komunist Raqi Kërenxhi bëri të pamundurën për të gjetur të gjitha medikamentet dhe mjetet e nevojshme. Pikërisht, në vendin ku ndodhet sot monumenti i Themistokli Gërmenjit u krye përplasja me armë me forcat e milicisë fashiste u vra komunisti i vjetër Koci Bako, dëshmori i parë komunist i LANÇ-it “Heroi i Popullit”, dhe u plagosën rëndë Muharrem Butka, komunisti Vandush Vinçani, Petro Lalaj, Stefan Andrea, Jordan Haxhinikolla etj. Në demonstratë merrnin pjesë gjerësisht punëtorë, fshatarë, studentë, qytetarë të ndryshëm të revoltuar, por edhe të gëzuar që protestonin kundër pushtuesit dhe në të njëjtën kohë kremtonin themelimin e PKSh-së. Menjëherë unë dhe shokët e tjerë bëmë çmos për tërheqjen e trupit të Koci Bakos, i cili ra në mesin e bulevardit. Një nga njësitet guerile të qytetit i drejtuar nga djaloshi trim me origjinë nga Dardha e Korçës, gjenerali i ardhshëm e i talentuar Vaskë Gjino dhe nxënësit e shkollës teknike: Abaz Fejzo, gjeneral i ardhshëm i ushtrisë popullore, me origjinë nga Tragjasi i Vlorës etj., e plotësuan me sukses këtë detyrë. Aktivistet tona, motra ime, Vangjeli Tona (Kristo), së bashku me nënën time dhanë një ndihmesë të veçantë duke e mbushur shtëpinë plot me pjesëmarrës demonstrues, kryesisht studentë, të cilët për arsye se i ndiqte policia dhe spiunët, nuk mund të ktheheshin në shtëpitë apo konviktet e tyre.
VAZHDON...
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:58 pm

VAZHDIMI I

Kodi:

Enveri u gjend aksidentalisht në themelim

Po më pas çfarë ndodhi ?
Menjëherë pas demonstratës Koçi Xoxe, si delegat i GKK në mbledhjen themeluese të PKSh-së, u nis urgjentisht me një motoçikletë për në Tiranë. Ai shpuri sihariqin e madh se populli i Korçës i dha një mësim të mirë pushtuesve dhe pagëzoi ditën e formimit të PKSh me një përpjekje luftarake dinjitoze. Të gjitha mburrjet e tjera që trillon në mënyrë të paskrupullt Enver Hoxha në librat e tij, janë të pavërteta dhe trillime të neveritshme. Ai aksidentalisht u gjend në mbledhjen themeluese të PKSh-së. Askush nuk e zgjodhi atë delegat për në mbledhjen themeluese. Por hiqet sikur ai të ishte gjoja epiqendra e këtij shtabi.

Enver Hoxha infiltroi midis nesh, ndoshta edhe për neglizhencën tonë të pafalshme dhe gabimeve trashanike të kryetarit aktual të GKK, Koço Tashko, i cili për të zeztë e kokës së vet, por edhe tonën, kishte një afeksion të pashpjegueshëm për këtë njeri të pakontrolluar dhe të paprovuar më parë në aksione apo detyra të posaçme. Për ironi të fatit, duke shfrytëzuar të gjitha rastet dhe mundësitë që i dha koha, Enver Hoxha, na shkatërroi të gjithëve, duke e futur edhe vetë K. Tashkon në burg për një kohë prej 10 vjetësh kur ky personalitet i shquar ishte në moshën 70-vjeçare, duke e internuar për një kohë të gjatë. Koço Tashkoja për turpin e të gjithë udhëheqjes enveriste vdiq në internim në fermën «Adriatik». Sido që ta shpjegojë dhe argumentojë Enver Hoxha dhe banda e tij rastin flagrant të rrëmbëmit nga duart e klasës punëtore shqiptare partinë e vet PKSh, do të ishte doemos një mori mashtrimesh e trillimesh.

Ç’mund të na thoni për Konsultën e Parë të Aktivit të PKSh, e cila u mblodh në Tiranë nga 12-14 prill të vitit 1942 ?
Unë nuk kam qenë i pranishëm në këtë Konsultë dhe sigurisht mund t’ju them vetëm gjëra të përgjithshme dhe të njohura, por ishte i domosdoshëm një aktiv këshillimor, kësisoj, në shkallë vendi, pasi duhet thënë haptazi, ndihej paaftësia dhe pasiguria e drejtimit të partisë vetëm nga dy njerëz pa përvojën e duhur siç ishin Miladini dhe Enveri. Miladin Popoviçi, një i huaj, që sikur gjeni të ishte, nuk kishte se si ta njihte situatën në të gjithë territorin e Shqipërisë së pushtuar, kurse për Enver Hoxhën do të ishte e tepërt të zgjatesha sepse i mungonin shumë cilësi për të drejtuar PKSh në kushtet e pushtimit fashist. Pas arrestimit të befasishëm shumë të dyshimtë në Tiranë të Koçi Xoxes dhe një grupi të madh vetranësh të PKSh, si: Sotir Vullkani, Ali Demi, Avram Koja, Sejdin Avdia, Njazi Islami, Hardar Dushi, Nuri Huta, Selim Alimerko, Njazi Domi, Mehmet Ali Shehu, Jovan Bajraktari, Andon Decka, Petro Bullati, zaharia Nikolla Jakoviç, Xhafer Ali Vokshi, Dhimitër Vangjeli, i biri i kryeministrit, Sotiraq Karapanço, Him Kolli, Jovan Spiro Rista, Peço Nedelli, Miço Kallamata, Xhavid Qesja etj., dhe pas vrasjes së Qemal Stafës më 5 maj 1942, kjo konsultë ishte jo vetëm e nevojshme, por edhe e domosdoshme. Arsyet e thirrjes së kësaj konsulte ishin urgjente edhe për faktin se lufta po merrte hov dhe përmasa të mëdha dhe duheshin përcaktuar objektiva të reja. Po bëhej një kohë e gjatë, rreth 5-mujore, që ishte formuar Partia Komuniste Shqiptare.

Detyrat që vuri Konsulta dhe a qëndronin akuzat për Bedri Spahiun dhe Gjin Markun ?
Konsulta ricikloi detyrat e reja luftarake dhe duhej zgjidhte organet drejtuese të partisë. Një nga detyrat kryesore të kësaj Konsulte të Parë të Aktivit të PKSh-së ishte edfhe zgjedhja e anëtarëve të rinj të KQ të PKSh-së. Këta ishin: Ymer Dishnica dhe Nako Spiru. Më kot ankohet Enveri në materialet dokumentare të kësaj Konference për Gjin Markun dhe Bedri Spahiun se nuk denjuan të vinin në Konsulrë. Ata kishin ndezur flakë Skraparin dhe Zonën e Parë Operative, Vlorë-Gjirokastër dhe përlesheshin për ditë fyt a fyt me pushtuesit dhe nuk mund të linin frontin e luftës. Gjin Marku kishte ngritur në këmbë Skraparin, Nahijen e Beratit, Fierin, Kuçovën dhe Lushnjën. Ai kishte angazhuar rreth vetes luftëtarë të mrekullueshm për çështjen e atdheut, si: Karahman Yllin, Mane Nishova, xha Hysen Zaloshnjën, Zylyftar Veleshnjën, Skënder Malindin, Hysen Rogun, Neshat Hysin, Sokrat Bufin, Nafuz Lazen e të tjerë, kurse Enver Hoxha kapardisej nëpër bazat ilegale në Tiranë dhe e akuzonte atë se nuk kishte shkuar në Konsultën e Partisë! Po të braktiste Gjin Marku luftën, atëherë përse mblidhej aktivi i PKSh-së? Bedri Spahiu, i ndihmuar fuqimisht nga patriotët e Kurveleshit, Labërisë, Vlorës e Përmetit, si: Islam Radovicka, Jaho Gjoliku, Mehmet Shehu, Bilbil Klosi, Abaz Shehu, Shefqet Peçi, Hysni Kapo, Dashnor Mamaqi, Hajrulla Muhametaj e të tjerë kishte organizuar e ndezur flakë luftën e armatosur në Qarkun e Gjirokastrës dhe atë të Delvinës, Vlorës, Tepelenës, Përmetit e Mallakastrës.

Enveri dhe Miladini ku ndodheshin në këtë kohë ?
Miladini dhe Enveri në vend që të ndodheshin në front, atje ku shkrepte pushka partizane, merrnin poza trimërie si të ishin Supremët apo “Zeusët” e luftës dhe Sekretari i Përgjithshëm i PKSh, që drejtonte këtë luftë të madhe, lëshonte rrufetë e perëndisë Mars nga Olimpi i tij që e kishte ngritur në dyshekët e butë të bazave të Tiranës kushedi se ku. Ai nëpër librat e tij, që tashmë dihen se kush i ka shkruar, arsyeton sikur këto ngjarje të kishin ndodhur sot, kur ai kishte grumbulluar pushtet absolut, ndërkohë që ato kishin ndodhur plot gjysmë shekulli më parë. Më e keqja është se këto dokrra jo vetëm që tashmë i besonte ai që i kishte trilluar, por i besonte e gjithë PPSh-ja dhe vazhdojnë t’i besojnë edhe sot e kësaj dite. Synimi më i mbrapshtë i Konsultës së PKSh kush ishte dhe a e quani ju një fatkeqësi kobzezë? Synimi më i mbrapshtë dhe kryesor i Konsultës ishte çuarja deri në fund e idesë së spastrimit të PKSh-së nga elementët e padëshirueshëm të Miladinit dhe Enverit. Ky fakt ndjellakeq për mendimin tim ishte një terror krejtësisht i panevojshëm. Në një kohë që shumë nga njerëzit tanë antifashistë ndodheshin në kampet e burgjet e Shqipërisë, Kosovës, Maqedonisë e Italisë. Burgu i Ri në Tiranë ishte kthyer në një çerdhe rezistence dhe drejtohej nga Komiteti i Partisë së burgut që drejtohej nga Koçi Xoxe, Ali Demi dhe Sotir Vullkani. Ky Komitet organizoi arratisjen nga burgu të 27 të dënuarve politikë dhe më 29.4.1943 u bë i mundur largimi nëpërmjet një tunelit të nëndheshëm. Dua t’i përmend emër për emër të gjithë ata që mundën të shpëtonin nga skllavëria fashiste e të largoheshin nga burgu. Ata janë: Koçi Xoxe, Sotir Vullkani, Ali Demi, Miço Kallamata, Sotiraq Karapanço, Avram Koja, Sejdin Avdia, Njazi Islami, Elsami Shyqyri, Hajdar Dushi, Nuri Huta, Selim Alimerko, Njazi Domi, Mehmet Ali Shehu, Lefter Kamici, Javan Bajraktari, Andon Deçka, Petro Bullati, Zahari Nikolla Jakoviç, Xhafer Ali Vokshi, Uli Mark Gjeta, Teodor Mark Heba, Dhimitër Vangjeli, djali i Pandeli Vangjelit, Muharem Llanaj, Him Kolli, Jovan Spiro Rista dhe Peço Nedelli, kunati im. Këtë grup, i cili mundi të dalë nga burgu e priste jashtë mureve rrethuese, një njësit i fuqishëm gueril i qytetit të Tiranës, i cili i shoqëroi të burgosurit për në Priskë e pastaj në Dajt, Martanesh e Çermenikë. Kur morëm njoftim për këtë fitore të madhe, unë dhe shokët e tjerë të udhëheqjes u gëzuam pamasë. Po le të vazhdojmë intervistën tonë.

Po me Grupin e të Rinjve ç’po ndodhte ?
Grupi i të Rinjve luftonte heroikisht, brenda radhëve të PKSh sigurisht. Duhet theksuar se ish-Grupi i të Rinjve, i cili tashmë nuk ekzistonte si i tillë, kishte bazat e tij të rëndësishme në qytetin e Tiranës, Korçës, Vlorës, Beratit e të tjerë. Për shembull shkolla teknike e Korçës ishte plotësisht nën ndikimin e këtij grupi komunist. Anastas Lula, me sa mbaj mend unë, ka qenë strehuar për vite të tëra në shtëpinë e Vangjo Vangjelit, një intelektual shumë korrekt dhe i mirë korçar. Ai vetëm për faktin që në shtëpinë e tij kishte strehuar Anastas Lulën dhe shokë të tjerë të Grupit të të Rinjve, është parë me sy të dyshimtë. Në Korçë Grupi i të Rinjve kishte një aktiv shumë të gjerë e të fuqishëm, si: Anastas Lula, Pali Tërova, Jorgo Plaku, Fatmir Gjata, Vaskë Gjino, Selman Kasapi, Ajet Rusi, Abaz Fejzo, Sami Baci, Skënder Backa etj. Gjithashtu, Neki Çakërri, i cili vazhdonte shkollën teknike në Korçë dhe njihej me psedonimin “Vangjo”, sepse e zonja e shtëpisë ku banonte Nekiu, Frosina Karapanço, nuk e shqiptonte dot këtë emër mysliman. Gjithsesi, të dy këta djem dhe dhjetëra shokë të tyre, të të njëjtit grup, ishin të lidhur edhe nëpërmjet kushërinjve apo të afërmve të tyre. Në këto kushte unë e dija mirë aktivitetin e këtij grupi dhe lidhjet e anëtarëve të tij në qytetin e Korçës. Vazhdimisht më ka bërë përshtypje persekutimi dhe likuidimi fizik i paligjshëm e i dënueshëm që iu është bërë këtyre djemve të mrekulleshëm të Shkollës Teknike të Tiranës e të Korçës, si dhe atyre të Shkollës Tregtare të Vlorës e të tjerë.
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 5:59 pm

Kodi:

VDEKJA E SULLTANIT

Me rastin e 20 - vjetorit te vdekjes se Enver Hoxhes.

Nga z.Vasil Qesari - France

… Më 11 prill 1985, në Komitetin e Partisë në Vlorë, dritat qenë ndezur qysh pa gdhirë.

Kuadrot e larta të Partisë, shtetit e policisë, venin e vinin me vetura të cilat ecnin me shpejtësi të madhe.

Në orën 07:00, sekretari i parë Enver Halili thirri me urgjencë mbledhjen e aparatit.

Në sallën e mbushur plot kish renë heshtje mortore. Sekretari i parë, veshur me kostum të zi, me rrathët e syve të mavijosur, me zë të dridhur e fraza të copëzuara nga emocioni, dha lajmin e kobshëm: Më 11 prill 1985, në orën 2 e 15 minuta të mengjezit pushoi së rrahuri zemra e udhëheqësit të dashur e të lavdishëm të Partisë e popullit tonë, shokut Enver Hoxha.
Ca gra klithën me të madhe, ndërsa burrat rrënkuan thellë e nxorrën shamitë. Pastaj, në sallë u krijua pështjellim e rrëmujë, por sekretari vuri qetësi e vijoi leximin e Komunikatës së KQ të PPSH e Buletinin Mjekësor, të nenëshkruar nga 8 mjekë. Në të thuhej se, vdekja, kish ndodhur fill mbas:
"... disa liezoneve të forta të sistemit kolateral periferik dhe dëmtimeve në zemër, veshka e organe të tjera. Qysh në vitin 1973, Enver Hoxha kish pësuar një infraktus të miokardit të shoqëruar me aritmi të zemrës. Në vitet më pas, evoluoi një isufiçencë e rendë koronare e cila, para një viti, u bë shkak për goditje nga ishemia cerebrare.

Në mengjezin e 9 prillit, pa pritur, zemra e tij pushoi së rrahuri për shkak të infiltracioneve ventrikulare ..."
... Jo, jo, s'ishte e mundur! Enver Hoxha s'mund te vdiste ! Dhe njerezit pyesnin te pataksur: A do të ndodhte vërtet "kataklizma", tani qe Enver Hoxha, kish dhene shpirt ?! A ishte ai qenie e vdekëshme si gjithë të tjerët, ndërkohë që konsiderohej eternel si perënditë e Olimpit ? Në fund të fundit, a mund të vdiste ai i cili qe kthyer në simbol të Shqipërisë ? Ai, emri i të cilit kendohej, glorifikohej, hymnizohej e ngrihej në qiej çdo ditë ? Në festa publike, private, në lindje, vdekje e martesa ?…
Vdekja e Enver Hoxhës, u shoqërua me tension e alarm të pa parë në krejt udhëheqjen e Partisë. Por, për dy ditë me rradhë, ajo u mbajt e fshehtë e në sekret të madh. Pse vallë ?! Pa dyshim, për organizimin e Spektaklit të Madh të homazheve, varrimit, caktimit të zëvendësit të tij si dhe hartimit të "strategjisë së vazhdimësisë". Tek njerëzit e thjeshtë, të cilet qenë mësuar me idenë se, komandanti legjendar qe i pavdekshëm, lajmi i papritur shkaktoi tronditje, konfuzion, hutim e mpirje. ( Por, megjithatë, ata që mendonin se vdekja e tij do shenonte fundin e botës, panë me habi se jeta vazhdonte si më parë e se, dielli lindte përsëri. Ndërsa, të tjerë, të cilët kishin vite e vite që prisnin me padurim fundin e tij, ishin pak a shumë të bindur se, zhdukja e Enver Hoxhës qe edhe fundi i një epoke e cila, për fat të keq, kish qenë më e zeza në historinë e saj moderne ).
Megjithë pështjellimin, udhëheqja e Partisë, nisi shpejt nga puna për ngritjen e kultit të Pavdekësisë. Mobilizimi i propagandës, shtypit e radio-televizionit me sloganin kryesor "T'a kthejmë dhembjen në forcë", kish për qëllim jo vetëm forcimin e mëtejshëm të unitetit, por veçanërisht ruajtjen e përjetëshme të Ikonës. Pra, Messia vërtet kish vdekur por, ikona do të qe edhe më tej e pranishme kudo.

Impozante, autoritare e sidomos e frikëshme dhe kërcenuese,në çdo çast ajo duhej t'u kujtonte njerëzve, se asgjë s'kish ndryshuar. Se, Enver Hoxha, ish gjallë e i pavdekshëm e se, ata që mendonin ndryshe, do të ndëshkoheshin brutalisht si edhe më parë ...
… Funeralet zyrtare u caktuan për në 15 prill. Arkivoli u vendos në hollin e ndërtesës së Kuvendit Popullor. Televizioni transmetonte për natë skena nga homazhet. Pamje histerie. Lotë, klithma e çjerrje faqesh. Në mbarë vendin, plasi një garë e shfrenuar për shkrime telegramesh, letrash, mesazhesh, rapsodish e poezish të cilat, pastaj, nëpërmjet komiteteve të Partisë në rrethe, i dërgoheshin Komitet Qendror në Tiranë. Gazeta Zëri i Popullit evokonte për ditë, figurën poliedrike e historike të udhëheqësit të pavdekshëm. "Ata që patën fatin e madh të jetojnë epokën e lavdishme të Enverit, - shkruhej ndër të tjera, në një shkrim të saj - do të jenë padyshim ndër më fatlumët e të gjithë brazave që do të vijnë pas. Ne ishim, ne punuam e jetuam së bashku me të! - do të thonë ata plot krenari.
( Në një letër e cila, tek mjaft militantë ngjalli ngazëllim e kërshëri te madhe, një inxhinjer kimist i cili kish mbaruar studimet në Kinë, shkruante: Në bazë të leximeve e studimeve të mia, unë i propozoj shoqes Nexhmije Hoxha dhe KQ të Partisë që, trupi i shokut Enver Hoxha të ballsamoset.

Unë jam i bindur se, në të ardhmen, shkenca do të arrijë të bëjë mrekullira. Atëhere, nuk do të jetë aspak çudi që, duke përdorur elementë të materies njerëzore mund të arrihet në riprodhimin e tij fiziko - gjenetik. Do të vijë një ditë, pra, që nga materia jo e gjallë njerëzore, njerëzimi do të jetë i aftë të krijojë përsëri figurat e tij të mëdha historike. Atëhere, populli shqiptar, do të ketë sërishmi të gjallë e midis tij, të shtrenjtin e te lavdishmin, Enver Hoxha ... )
Ndërkohë, në atmosferën e zisë kolektive, poetë e shkrimtarë të njohur e të panjohur, botuan proza e elegji, ku shprehej pikëllimi i madh për humbjen e pa zevendësueshme të njeriut më të shquar që kombi shqiptar kish lindur ndonjëherë. Ceremonia funebre u zhvillua në 15 mars. Në një ditë të zymtë e me shi. Arkivoli me trupin u vendosën mbi një shtrat topi. Në ballë të kortezhit ecnin 14 ushtarë që mbanin në duar jastëkë të kuq me dekorata. Pas tyre vinin familja e anëtarët e Byrosë Politike. Kamerat e fotoreporterët përqendroheshin vazhdimisht në grupe njerëzish që vajtonin e çirrnin faqet.
Pastaj, kortezhi u ndal, në sheshin Skendërbej.
Ndërkohë që pasardhësi i tij, Ramiz Alia, mbante fjalën e rastit, regjia e televizionit shkrinte herë pas here me imazhin e mitingut një kuadër filmik i cili, më pas, u cilësua si gjetje artistike gjeniale. Shiu binte mbi monumentin e Skenderbeut. Nga sytë dhe mjekrra e heroit kombëtar rridhnin lotë.
Ideale, apo jo ?!...
Skendërbeu qante për humbjen e birit të vet !...
Vdekja e diktatorit ngjalli reaksione edhe në ambasadat e huaja. Sepse, vërtet Enver Hoxha kish qenë në krye të një regjimi ekstrem e gjakatar, por ajo ishte vetëm njëra anë e medaljes.

Ana tjetër qenë interesat gjeopolitike, të cilat për Perëndimin, kishin rendësi të veçantë. Në fund të fundit, Perëndimi s'mund të harronte se, Enver Hoxha ishte ai i cili qe shkëputur nga Bashkimi Sovjetik e kish hequr nga vendi i tij, gjithë arsenalin e raketave bërthamore, drejtuar nga Kontinenti i Vjetër. Për këtë, ai, padyshim qe shpërblyer. Perëndimi e shërbimet e tij sekrete, e kishin fshirë përfundimisht Shqipërinë nga planet e tyre të Luftës së Ftohtë, duke mbajtur rreth saj një indiferencë e heshtje totale, thuajse ajo s'egzistonte fare. Diktatorit, i qenë lenë kështu duart të lira, për të vazhduar qetësisht krimet e tij. Kësisoj, pa as më të voglën brerje ndërgjegjje, bile me koshiencë të plotë, Perëndimi kish kontribuar e ligjëruar me cinizëm gjakosjen e tragjedinë e një populli të tërë.
… Megjithatë, në botën e jashtme, ndryshe nga ç'mendohej brenda vendit, jehona e vdekjes së Enver Hoxhës qe fare e vogël. Sipas gazetës franceze Le Monde të 13 prillit 1995:
"...vdekja e Hoxhës ka shkaktuar pak komente zyrtare në kryeqytetet e mëdha europiane, të cilat në përgjithësi, janë mjaftuar me dërgimin e mesazheve të shkurtëra të ngushëllimit, drejtuesve të Tiranës. Kryeministri grek z.Papandreu, i cili ndikoi kohët e fundit në zhvillimin e marrëdhenjeve ekonomike me Shqipërinë, ka shprehur " hidhërimin e tij ". Po ashtu, për dërgimin e një mesazhi ngushëllues njoftoi edhe Partia Komuniste Franceze. Në Washington, departamenti i Shtetit njoftoi se, SHBA ishin të gatëshme të rifillonin një dialog vëllazëror me Shqipërinë, në se kjo e fundit do t'a kërkonte...
Ndërsa, në 12 prill, në edicionin e orës 20:00, televizioni italian dha një lajm të shkurtër të shoqëruar me imazhe, ku lideri shqiptar cilësohej si njeriu që arriti t'i nxjerrë shqiptarët nga mizerja ekstreme në një varfëri dinjitoze.

Kurse, agjencia e lajmeve Hsinhua si dhe e përditëshmja e PK të Kinës Zhenminzhibao, e botuan lajmin e vdekjes së Enver Hoxhës, të shoqëruar me një fotografi të të ndjerit në madhësinë e një pulle poste të rrethuar me shirit të zi.Nga Moska, me katër rreshta të botuara në të përditëshmen Pravda dhe agjencinë e lajmeve TASS, KQ i PK Sovjetike i shprehte ngushëllimet PPSH me rastin e vdekjes së Hoxhës. Diçka më tepër, i kushtoi ngjarjes shtypi jugosllav që e cilësoi ngjarjen si, fundin e epokës së Enver Hoxhës. Në të, u botua shkurtimisht biografia e tij, si edhe u theksuan konfliktet e shumta që kishin karakterizuar marrëdhënjet mes dy vendeve...
... Ndërkohë, Shqipërinë, e kish mbuluar zia. Gratë u udhëzuan të mos vinin të kuq buzësh e dasmat, të shtyheshin për më vonë e të bëheshin pa muzikë. Pas vdekjes, kulti i diktatorit u bë më frenetik e gjer në absurditet ekstrem. Kështu, fill pas vdekjes, organizata e pionierëve, e ngritur sipas modelit sovjetik, u quajt Pionierët e Enverit. Pas saj, në 16 të çdo muaji tetor, ( që ish dita e tij e lindjes ) u iniciua lëvizja Java e Enverit. E, po në atë kuadër, Bashkimet Profesionale ( BPSH ), krijuan një titull të veçantë nderi për kolektivat e punonjësit e pararojës, i cili u quajt, Flamurtar i zbatimit e venjes në jetë të mësimeve të shokut Enver. Në çdo anë të vendit, në qytete e fshatra, në çdo shkollë, uzinë, sheshe e lagje, nisën të shfaqen të ashtuquajturat Kende të Enverit. Ato ishin edhe vendet ku do të vendosej Ikona e Shenjtë. Regjimi po ngrinte kështu, totemet e Zotit të Ri.
... Të shoqëruara kudo me stenda, parrulla, foto, slogane, nisma revolucionare e yje të mëdhenj prej betoni, të cilat mbanin mbishkrimin Enver Hoxha, 1908 - I pavdekshëm, ato u kthyen në chapelle-at e Perëndisë Enver. Por, zelli e veneracioni ndaj Zeusit, s'mbaruan me aq. Më pas, me vendim të posaçëm të KQ të Partisë, emri i Enverit iu dha njëherësh Hidrocentralit të Fierzës, Kombinatit Metalurgjik në Elbasan, Universitetit Shtetëror të Tiranës e Uzinës Traktori.
Më 1986, nga vajza e dhendëri i vetë Enver Hoxhës, u hartua projekti, e në qendër të Tiranës, nisën punimet e ndërtimit të muzeut madhështor kushtuar Prijsit të Pavdekshëm. Vendi, i caktuar për atë qëllim u rrethua me murre, panele e ushtarë të armatosur. Një inxhinjer, i cili punoi në ndërtimin e tij, rrëfen:
"... Përse Nexhmija kish preferuar ndërtimin e një muzeu e jo të një mauzoleumi ? A kish qenë ai një " amanet" i Enverit apo vendim a zgjedhje e vetë Nexhmijes ? Ky qe vërtet mister.

Për mendimin tim, ajo çka kish ndodhur në Bashkimin Sovjetik me trupin e ballsamosur të Stalinit, pa dyshim që do t'a kenë tunduar mjaft atë, duke e çuar rrjedhimisht në vendimin që, trupi i Enver Hoxhës s'duhej ballsamosur...Natyrisht, aso kohe asaj, as që i shkonin ndër mend ngjarjet që do të ndodhnin pesë - gjashtë vjet më vonë, por përveç një farë dyshimi dhe në saje të traditës, ajo gjykonte se trupi i tij, si do që të vinin punët, do të ish më i mbrojtur në thellësi të tokës. ( ... ) Qysh në fillimin e ndërtimeve, shumë njerëz, kur panë projektin e tij, e quajtën atë " Piramida ". ( Emër i cili ka mbetur edhe sot e kësaj dite )
... Për ndërmarjen e ndërtimeve 21 dhjetori, objekti u cilësua i rendësisë së veçantë. Punohej jo vetëm ditën po dhe natën nenë dritën e projektorëve. Për ndërtimin e tij, Partia s'i kurseu milonat e dollarëve, në një kohë kur rezervat valutore të vendit ishin fare minimale. Grupe teknikësh e inxhinjerësh, u dërguan në vende të ndryshme perëndimore për të porositur e blerë pa kursim, gjithëçka që nevojitej për madhështinë dhe luksin e " objektit "...
Por, përpjekjet për mbajtjen gjallë të Enverit, vazhdonin pambarim. Më 16 tetor 1988, me rastin e 80 vjetorit të lindjes së tij, në Shqipëri u përuruan tri statuja gjigande. Njëra në Korçë, ku ai paraqitej në moshë të re, kur ish profesor në liceun francez. Tjetra në Tiranë, në moshë më burrërore, me pardesy, kostum e gravatë. Dhe, e treta, në Gjirokastër, ulur, në moshë të thyer e duke medituar. Më 1991, bashkë me rrëzimin e diktaturës, u shembën edhe idhujt e saj, të cilët shumëkush i quante eternelë. Piramida e ngritur në kujtim të Faraon - it të Tiranës, u kthye në Qendër Kulturore si për paradoks të faktit që, edhe Enver Hoxha i pat kthyer shumë kisha e xhami në shtëpi kulture e ahengu. Objekti i parë që u hap brënda saj qe, çuditërisht, një kafene e cila u rikujtonte njerëzve se, edhe i zoti i shtëpisë ( Faraoni ), e pat filluar karrierën e tij si pronar i një pijetoreje, po në Tiranë.
... Kësisoj, jeta e fundi i Enver Hoxhës, na japin shembëllin e përkryer të një tirani totalitar aq sa edhe Stalini e Hitleri. Ashtu si edhe mësuesi i tij i adhuruar Stalini, ai vdiq në shtrat e u quajt i pavdekshëm në jetë të jetëve, ndërsa mbi varrin e tij u vendos mbishkrimi tipik totalitar: "Enver Hoxha 1908 - I pavdekshëm".
Pastaj, siç ka ndodhur rëndom me historitë e tiranëve, që nga kohë të cilat s'mbahen mend, erdhi një ditë që kufoma e tij u çvarros natën e u hodh në një gropë të varrezave të Sharrës, pa i venë as edhe një gur përsipër.
Përfundimisht, me bindje të plotë themi se, jeta prej despoti e Enver Hoxhës e meriton plotësisht si Epitaf, një maksimë të njohur të Makiavelit, në të cilën thuhet se:
"... janë të denuar të dështojnë me turp, mallëkim e neveri gjithë ata njerëz që shkatërrojnë fetë e përmbysin shtetet. Gjithë armiqtë e talenteve dhe kurajos humane, të letërsisë e arteve të dobishme, të vlerave të nderuara nga mbare njerezimi. Pra, shkurt, gjithë ata të cilët, në aktet dhe veprimet e tyre, karakterizohen nga paudhësitë, egërsia, dhuna, injoranca, ultësia e kotësia...".
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 6:00 pm

Kodi:

Pse Enver Hoxha ishte njeriu i jugosllavëve

Përpara se të përshkruaj dy kallëzimet për personin e quajtur Enver Hoxha, e shoh të arsyeshme t’a filloj këtë shkrim me një takim e bisedë që kam bërë para shumë kohësh me personalitetin e politikës dhe letërsisë shqiptare, Arshi Pipa, i cili erdhi në Shkodër, tek e motra e tij mbas 35 vite mërgim të detyruar.

Nga z.Nikë Pavaci

M’u dha mundësia të rri e të bisedoj pak me të. I kërkova që ai të qëndronte këtu në Shqipëri; të mblidheshim, të organizoheshim etj, veç të punonim e të bënim diçka për këtë vend hallemadh të gjithë së bashku, sidomos mbas asaj epidemije të kuqe shqiptare.

Andej nga fundi i bisedës tonë, afërsisht e të një mendjeje, ramë në ujdi që, “…vendi e kombi ynë, sidomos mbas vdekjes së Skënderbeut, u ndodh e u gjend i rrethuem e i kufizuem, ashtu si katër polet e planetit tonë: veri-jug e lindje-perëndim, nga kombe, popuj, shtete e pushtete, prej të cilëve, sidomos nga disa qarqe të zeza, që dëshironin e punonin, veç si e si që “ecja” e Shqipnisë dhe e kombit tonë të kthehet në ZVARITJE, e me sa më shumë kohë tejzgjatjesh në jetën e tij. E “kjo”, përveçse shumë faktorëve e rrethanave të ndryshme, asht dhe mbetet e tillë si pretekst-demek, si çështje: “historiko-shpir-tërore”; e kjo mundësisht e gjithnjë të mbetet si në heshtje e padeklarueme të panevojshme. Sepse, ashtu si jo pak kombe, popuj, shtete e pushtete kanë ba gabime e gafa të tyne ndaj vetes e ndaj të tjerëve, ku edhe ne kemi ato tonat, por sidomos ne ndaj vetvetes ma tepër e pothuaj aspak ndaj të tjerëve, të cilët na kanë kushtue shumë mbi kurrizin tonë në shekuj e dekada…. Tani pa koment të thellë po hedh në letër kallëzmin e Tuk Jakovës. Prej disa shënimeve të mia po i shkëpus të ngjeshura disa kallëzime, ndoshta fort domethënëse, e që besoj kanë vlera për t’u gjykue e rigjykue deri thellë.

Në dhomat e burgut të Tiranës
Dihet se dhoma e ish-të burgosurve politikë të burgut të Tiranës, ku banonin Tuk Jakova e Bedri Spahiu me disa ish-të burgosur politikë (rreth 12 veta), dilnin në vedi e të ndamë nga ne të tjerët, për ajrosje, banjo, e tjera, pa u takue dhe as ballafaque me banorët e tjerë ish-burgosur politikë, të dy dhomave të tjera më të mëdha. Pra, ishim të ndarë dhe nuk komunikonim. Por “gjehej” rasti që dhe takoheshim për disa minuta vjedhurazi, veç dhe me “ndihmën” e rojes së mbrendshme e të përgjegjësit të ish-të burgosurve aty (edhe ai i burgosur), e për këtë rast e kohë quhej Kiço. Kështu m’u dha mundësia që të takohem disa herë, për disa minuta të mira me Tuk Jakovën dhe si shkodran, por më tepër me ndihmën e Gjergji Buflit, dashamirës, mik e moshatar me Tukun.

Biseda e kufizuar në lavanterinë e të dënuarve
Në një rast ne ishim katër veta në aneksin e banja-lavanterisë të burgut Tiranë; Tuku, Gjergj Bufli, Kiçoja (i cili edhe lëvizte) dhe unë; Ishte viti 1958. Tuk Jakova kallëzon për ne: “… për mbledhjen e 8 nëntorit 1941 isha i ftuem, në listën, bile mjaft i porositun prej Koços (Toço Tashko – shënimi i autorit) që të mos mungoj në atë mbledhje të rëndësishme për formimin e Partisë Komuniste. Ishim porositur që të shkonim e të ecnim nji e nga nji, veçmas, ose shumë-shumë dy veta, por me pak largësi nga njëri tjetri; bile ecja të shoqërohej me vigjilencë personale të fortë, për deri tek shtëpia (ndërtesa) ku do të mblidheshim. Unë shkova (eca) i vetëm. Aty gjeta disa të ardhur para meje. I përshëndeta lehtas. Pashë së Baca (Ramadan Çitaku – shënimi i autorit) ishte i vetëm dhe u drejtova tek ai. Ishte natyrë babaxhani fjalëpakë. U ula pranë tij dhe na u duk se po nxejmë njani-tjetrin. Karshi nesh, krejt afër e ballëpërballë, ndodheshin Miladini e Topalli (Miladin Popoviçi e Dushan Mugosha, dy jugosllavët). Por, meqënëse Dushani çalonte, Tuk Jakova e emërtonte “Topalli” – shënimi i autorit). Ata të dy dhe disa të tjerë aty kishin ardhur përpara meje. Thjeshtë e lehtas bisedonim unë dhe Baca. Njerëzit e porositun e të caktuem për atë mbledhje vazhduan të vinin nji e nga nji. Krejt e tamam andej nga fundi i kësaj kohe, që ne po grumbulloheshim e pritëshim njani-tjetrin për të fillue mbledhjen, kur hapet dera dhe po hyjnë Koçoja i marrë (Toço Tashko – shënimi i autorit), se kështu duhet më i thanë atij tashti dhe fill pas tij po na bjen “Atë”. E këtë e nuhati Gjergji. E afroi gojën e tij tek veshi im tue më thanë: “Tuku nuk ka qejf më t’ia përmendi emrin Enverit...” Tuku durues e gjakftohtë heshti disi, pastaj foli pak më lehtas e si me veten e tij: “... “Ai” (Enver Hoxha-shënim i autorit) sikur nuk ishte në listën e të porositurve e të ftuemve, more njerëz..., fshani Tuku, tue tund kryet. “...Por...” - vazhdoi Tuku, kësaj radhe disi i nxehmë, “...diçka më ngacmoi, ashtu si kot, e meqenëse i kishe dhe karshi, ballëpërballë Miladinin e Topallin, se si m’u ndalën sytë tek këta dy jugosllavë. Pra, riktheva kujtesën time shpejt e shpejt, se, kur hyni ai, Koçoja i marrë e fillë pas tij hyni edhe “Ai”, pashë se si u hap balli i tyne, e po aq edhe fytyra e tyne mori një nur bukurie, pamje e një kënaqësi shpirtërore, që jo vetëm nuk më hiqet mendsh ai ndërrim fytyrash të atyne të dyve, por edhe nuk do harroj kurrë këtë sa të kem jetë. Ata të dy (Miladin Popovoçi e Dushan Mugosha – shënimi i autorit) kishin të drejtë, se kishin gjetur tamam veglën e duhur, e përse të mos kënaqeshin ata...”, përfundon Tuku, që fshani me shpirt e mllef, sidomos pas atyre pesë fjalëve të fundit: ...kishin gjet tamam veglën e duhun...”.

Analiza e tekstit
Nuk besoj se është e domosdoshme të lodhi veten dhe sidomos lexuesin, apo t’i hedhi “dyberin” e komentit të këtij ”këllëzimi”, sepse historinat, fakte e ngjarjet që ne, brezi i ynë i provoi mbi kurrizin tonë, asht e mbeten të mjaftueshme ashtu siç ishin e janë. Por ama, ato thërmia (dromca) treguese të Tukut (e të tjerëve dëshmitarë okularë, gjallënues), u panë e dolën, se fatet e Shqipnisë (e të tjerëve ballkanas) “u mbollën” nga tavolinat e bixhozit politiko-historik të Jaltës, Podzonamit, Teheranit e sidomos ajo e fundit e Moskës-tetor 1944, nëpërmjet tri pusullave shkëmbyese: “Çërçill-Ruzvelt-Stalin” të formulës: “Zona e influencës në Evropë”, (e veçanërisht Shqipëria që nuk përmendet me qëllim), tue ia “dhurue” e “caktue” Shqipninë fqinjit tonë verilindor, Jugosllavisë, si me një farë “nënkujdestarie” të Shqipnisë, por “të heshtun”. (Marrë nga vepra: U, Curchill – Lufta e Dytë Botërore” vol XI. Botim italisht, Mondadori, Milano 1970, pp, 262-263). Ja se si ku doli formula e vogël e Tukut: “... kishin gjetë tamam veglën e duhun...” E tani, që nga 1990-ta (gjithnjë nën “gardhin” e Ballkanit), po duket se kjo “kujdestari” i ka kalue (si tinëzisht) fqinjit tonë helen jugor! Veç, po t’i marrim punët nga e para, a kam (e duhet të kemi) të drejtë të shprehim se Shqipnia e jonë, asaj Lufte të Dytë Botërore, i a ka pa sherrin fort trashë Italisë Fashiste, si pushtuese ajo, e cila u ba dhe shkak lufte vëllavrasëse mesvedi, nga pushtimi i zi i saj, ndaj pa i pasë as hak e as hile. E që mandej u bë shkak e iu “hap” rruga ardhjes së asaj “lloj” mrrude (e mbrapshtë) e të payrnek (e pasoj) bolshevike allaballkanshe, e cila mund të emnohet dhe nuk ishte tjetër veç nji thurrje merimagash tringjyrëshe aq negative e kriminele, tashmë trioja emërtuese historike: Carizëm-Bizantizëm-Sulltanizëm (allashqiptarshe) e papraktikume kurrë në këtë Shqipni shekullore. E po aq, sa e si ata pushtimet shekullore të errëta që ranë mbi kurrizin e këtij kombi të marterizuem e të pafat.

Burrat e shtetit
E sa mbarë e mirë do të ishte fati i Shqipërisë, nëse nuk do të ndodhte ai pushtim i dhunshëm e i padrejtë fashisto-nazist! E ku bile do të shkonte fati që vendi ynë, mund e do të qëndronte asnjanës, ndaj asaj Lufte të Dytë Botërore (1939-1945), ashtu sikurse dhe Spanja, Turqia, etj. Por medalja dihet se ka edhe anën tjetër të saj: veç nëse personi i frontit (parë) shqiptar Ahmet Zogu (mbret), fill mbas atij pushtimi, “07 – prill – 1939”, po rrokte armët e të “printe” rezistencën “Nacional-Çlirimtare”, fati i ardhshëm i popullit tonë do të ishte ndryshe: “vetëm në të mirë”. Ashtu siç printe udhëheqësi shqiptar Skënderbeu, i disa shekujve më parë, kundra pushtuesve lindorë e fitimin e lirisë. Edhe nëse ish-mbreti Zog do të vritej, qoftë nga pushtuesit, ose dhe nga komunistët shqiptarë, tashmë “egoista” dhe të “qëllimshëm” këta dhe për pushtete, siç e treguan dhe arritjet, Ai, mbreti, jo vetëm do të mbetej përherë dëshmor i kombit të tij, por ama, dhe komunistët shqiptarë, mbase nuk do ta “kositnin” (merrnin) pushtetin diktatorial dhe aq kollaj që e “privatizuen” për të zezë të Shqipnisë historikisht. Kështu, ish-mbreti shqiptar, nga tri vetitë vetjake, që thuhej se i mbarte si: mençurinë (me mprehtësinë), dinakërinë e trimë-rinë, (këtë të fundit (trimërinë, pra) e kthej në “hiç-gja”), ku edhe Shqipnia vuajti. Por Ai, ama u tkurr në një kolibobë historike-politike. Veç, sidokjoftë, faktet e historia besoj se anon nga ajo se, që nga viti 1924 e deri në ditët e sotme (viti 2005), ndër katër personat e figurat ma përgjegjës-drejtues shqiptar, siç ishin e janë Ahmet Zogu, Enver Hoxha, Sali Berisha dhe Fatos Nano, ishte dhe ashtë Ahmet Zogu ma pozitivi, sepse diçka bani dhe pse ndoshta si të pakta. Por ama, të sakta, të paramune e qëndrestare, etj, se sa ish-diktatori “Hoxha” aq negativi e i pa-soj.
Letra sekrete që tradhtoi Qemal Stafën
Pse shefi i PKSH-së i shkruante në fshehtësi kuesturës italiane. Dyshimi për të hapur zarfin e fshehtë.

Para disa muajve takova një bashkëvuajtës, me origjinë nga Përmeti, (me emr e mbiemër Na. Ta), por me banim në Shkodër, në nji pallat 2-3 katësh, fare pranë ish-kinema “Republika”, sot “Milenium”, rreth 80 vjeç, me trup të gjatë, disi i mbajtun, por pak i krrusun. Bisedat tona dolën në atë “rrugë”, sa ai përmetari “u hap” e tregoi edhe këtë kallëzim prej një ish-shoku të tij, për Enver Hoxhën. Përmetari me inicialet Na. Ta. kallëzon: “Kur dola nga burgu politik, andej nga viti 1955, po në Tiranë ritakoj një shok të hershëm të punës, i cili quhej Ruzhdi, me origjinë nga Dibra. Mbiemri tij, përherë ishte diçka si i ngatëruar për mua, ose Çiço, ose Çiçi, ose Çiça. Ishte i urtë e fjalëpakë. Punonte nëpunës si konduktor (drejtues) ndërtimi, pranë “Ministrisë Punëve Botore” t’asaj kohe”. Përmetari Na. Ta. mendohet pak, mandej flet:
Ruzhdiu më tregon:
“...pata hyrë në një nga ato celulat e rinisë antipushtuese shqiptare, këtu në Tiranë. Edhe përse punën e kisha të mirë, e po aq edhe rrogën, pushtimin e padrejtë fashist e urreja. Ndoshta nga natyra ime pak si i heshtur e tek maturia, celula më ngarkoi detyrën e raportimit e korrierit nëpër ministritë e institucionet t’atij pushteti, edhe përse si pushtues. Pa zhurmë e pa bujë lëvizja dhe punoja gjithandej; pa rënë në sy dyshimi e besimi. Një ditë, ishte fillim maji, më thërasin dhe unë ndodhem para Enver Hoxhës.

E njihja Enverin, se për më tepër bëja punën e shpeshtë të korrierit. Zakonisht bisedat e fjalët mes nesh ishin të shkurtra e të prera. Enverin e gjeta në këmbë e me shikim nga dritarja e me kurriz nga dera ku hyra unë. Enveri, si përherë, më foli e porositi shkurt: “Këtë pusullë keni për ta dërguar në Kuesturë, aty si përherë”. Ma shtriri pusullën e vogël, të mbyllur, siguruar e palosur mirë. E mora dhe e sigurova në vendet e caktuara të rrobave të mia. U ndamë pa folur asnjë fjalë, por me një lloj “mënyrë-heshtjeje”, interesante mes nesh. Gjatë rrugës m’u sajua një ndjenjë shpirtërore ngacmuese. Këtë herë u ktheva së pari në zyrën time të punës, e jo fill si zakonisht në Kuresturë, kur dorëzoja letrat e pusulla të tilla aty. Mbylla dhe sigurova derën nga brenda. Nxora nga vendi i fshehtë i rrobave pusullën. I hodha një vështrim të thellë. E solla gjithandej. U bëra kurioz fanatik dhe vendosa ta hap: veç me kujdes e me durim, që kur ta rimbyllja, të mos linja gjurmë dyshimi. Aty ishin shkruar këto pak fjalë: “Qemal Stafën e keni pas Medresesë”. E rimbylla atë pusullë me po aq kujdes sikurse e hapa. E dorëzova, si zakonisht në kuesturë. Në fillim, ato pak fjalë të asaj pusulle nuk më bënë përshtypje. Por, kur pas rreth një ore u dëgjua e u përhap lajmi i vrasjes së Qemal Stafës, s’pari kujtova e pastaj, kur rikujtova thellë “mbrendinë e asaj pusulle”, diçka vendosa se, që nga kjo “ngjarje-pusullë”, mësova më shumë, peshova më shumë, heshta më shumë dhe ngadalësova vrullin e detyrës disi... sepse... ishte dhe luftë”.
-Këtu e kështu përfundoi Ruzhdiu. Kështu kallëzoi e përfundoi dhe përmetari Na. Ta e u ndamë miqësisht.
_________________

polskaALB
Staf

Age : 23
Anëtarësuar : 17 Apr 2007
Mesazhe : 2523
Vendndodhja : Varshav / Poloni
Puna /hobi : student

Titulli: Re: Dossier Historike:!

Sat Jun 30, 2007 6:00 pm

Kodi:

MARSI I MALLEKUAR I ' 97-es !

Para disa ditesh, te gazeta "Shekulli", lexova shkrimin e analistit te mirenjohur Mustafa Nano "Ti themi jooooooooooo Berishes!".

Nga znj.Raimonda Moisiu - CT,USA

Nuk e di pse, por mbas leximit te tij, ne mend m'u rikthyen pamjet e marsit '97 dhe tmerri i asaj kohe kur, shqiptaret luftonin me njeri-tjetrin. Dhe mendimi im vijoi me idene se Berisha, ne gjithe ate ngjarja te zeze te historise sone, ka nje pergjegjesi te padiskutueshme.

Por, megjithate ai eshte gjithmone aty, me profilin e tij kercenues, fjalorin tejet agresiv dhe shikimin e tij grabitqar. Me nje pamje te tille e pashe edhe ne nje foto te fundit, gjate punimeve te Kuvendit te Partise Demokratike i cili, nga fillimi gjer ne fund,u pershkrua nga ovacionet dhe motoja: Kur themi Berisha, nenkuptojme PD- ne e kur themi PD nenekuptojme Berishen. ( Keto vargje, s'kane se si te mos te sjellin ne mend ato te Majakovskit, i cili shkruante: Kur themi Lenini, nenkuptojme Partine e kur themi Partia, nenkuptojme Leninin. Kjo thenje, i shkon shume per shtat edhe Berishes e Partise se tij ) -

E, kujtimet s'me lene te qete e me çojne te ai mars i '97 ne qytetin tim te Korces. Ishte 12 Mars. Me nje miken time juriste, punonim ne nje "kjoske". Une me perkthime dokumentesh, ajo si notere. Per dreq, ajo kjoske ndodhej ngjitur me seline e Partise Demokratike te qytetit e, ne ate kohe trazirash te tmerreshme, kjo gje na i shtinte edhe me teper friken. Kish dite qe ne qytet qarkullonin fjalet se po vijne vlonjatet.....( Ne Vlore kish dite qe kishin shperthyer revoltat e qyteti po jetonte ditet e "shtetit brenda shtetit") E keto fjale, thashetheme, dilnin pikerisht nga ajo seli e PD-se. Njerez te ndryshem te saj, hapnin fjale se po vijne vlonjatet te na pushtojne, se Gjirokastra ra ne duart e vlonjateve, se Permeti e Erseka po ashtu. Se, aty, po behej nje kasaphane e vertete mes vlonjateve e kolonjareve. Se vlonjatet kishin kaluar Qafen e Qarrit ( 10 km larg Korces ), se leberit donin te pushtonin gjithe Shqiperine...

Ate dite te 12 marsit '97, po ndodhte po i njejti avaz. Qarkullonin te njejtat fjale. Po kete radhe vlonjatet ishin shume afer. Ne hyrje te Korces. Nxituam te mbyllnim kiosken kur, nje aktivist i Partise Demokratike erdhi dhe fotokopjoi nje liste me emra. Hodha syte me kureshtje dhe munda te lexoj disa emra. Me ra ne sy se ata emra qene kontigjent kriminal i policise se qytetit tone. Me pas disa prej tyre, i pashe te hynin ne seline e Partise Demokratike nga ku dilnin me nga nje revolver ne xhep e laps e karte ne dore. U terrorizuam. Nje panik i vertete!.. Mbyllem kiosken dhe ikem ne shtepi per te qendruar prane familjes, prane femijve. Me frike e ankth se cfare mund te ndodhte nga momenti ne moment. Me vone, nje komshi me tha:

- Sot ne ora 6 e 30 te mbremjes do hapen depot e do rrembehen armet per te luftuar vlonjatet qe jane ne hyrje te qytetit.

- O, zot ! – thashe me vehte dhe mendova - Si eshte e mundur ?... Vlonjatet jane shqiptare si ne... E pse duhet t'i luftojme ? Po edhe po se vijne, le te dalim e t'i presim si vellezer, se jemi shqiptare. Pse duhet te luftoje shqiptari me shqiptarin ? Ngrita syte edhe nje here nga qielli e u luta:

- O perendi! Bej diçka qe te mos derdhet gjak !

Ishte ora 5 e 30 minuta. Ishte ngrysur e qe bere nate. Mblodha femijet ne shtepi, se isha e terrorizuar, e frikesuar. Per me keq, shtepine e kisha edhe buze rruges, me nje dritare te ulet pothuajse 50 cm larg nga toka. E, ishte ne ato caste qe degjova zhurmen e nje makine, e cila po ikte me shpejtesi. Me aq shpejtesi sa gomat fishkellenin e nxirrnin tym ne kthesa. Pastaj, ate e pasuan te tjera. Nisa te te dyshoj se dicka po ndodhte nga qe, kurre, s'me kishte bere vaki te degjoja kaq zhurme makinash.

Pallati im, i ndertuar me kontribut vullnetar, ishte afer rezervava te shtetit si edhe nje reparti ushtarak. Mbas nje ore, pikerisht me 6 e 30, degjova krisma armesh. Shtirje ne ajer. Ngriva e tera dhe nisa te dridhesha. Fjala qe me pat thene komshiu paskish qene e vertete. Me sa dukej depot armeve po shpertheheshin nga qe vlonjatet kishin mbrritur prane Korces. Pas pak iku energjia elektrike. Mbetem edhe pa drita. Fqinja ime 78 vjece, nje grua qe jetonte vetem, me erdhi ne shtepi. Nderkohe, komshiu i cili pat njoftuar per shperthimin e depove, kish ikur edhe ai te rrembente arme. Djali im i madh insistonte. Donte edhe ai te shkonte per arme. Une ulerija e nuk e lija duke e mberthyer prej trupi. - Nuk me duhen arme ne shtepi – i bertisja e llahtarisur – Nuk e sheh se cfare po ndodh jashte? Mund te me vritesh, per hiç gje ! Jo, bir, rri ketu !

Kaluam nje nate plot tmerr e frike, nene krisma armesh. Te nesermen, me 13 mars, rruget e qytetit ishin mbushur plot njerez te armatosur. Makinave u kishin hequr targat e, nga dritaret e tyre shihje vetem tyta armesh. Shume prej tyre, ishin "benza" luksoze, pronaret e te cileve vidhinin e shkaterronin cdo gje... O, Zot! Cfare fati tragjik na paske dhene ne, shqiptareve, thashe me vehte. Dhe vrapova te shoh se mos u kish ndodhur gje prinderve te mij. Rruges ndjeva frike. Ecja me ngut. Isha shume e pasigurte. Ne cdo moment mund te merrja ndonje plumb e te vritesha. Syte me shikonin njeres me arme e maska corapesh "nylon" ne koke. Te komiteti egzekutiv, pashe nje grup tjeter meshkujsh te armatosur. Edhe ata te maskuar me corape ne koke. Nje prej tyre me foli:

- Monda, mos ki frike ! Hyre brenda, ketu ne komitet, te mbrohesh !

E njoha nga zeri. Ishte nje arkitekt korçar, anetar i Partise Demokratike si edhe shok imi i femijerise dhe i shkolles 8 vjecare. U largova me vrap dhe mbrita te shtepia e prinderve. Ata m'u sulen me qortime: Pse dole ne kete kohe te tille apo do qe te vrase ndonje plumb qorr ?!

Ndenja vetem 15 minuta te shtepia e prinderve e pastaj u nisa per ne shtepi. Rruges shikoja njeres qe vidhinin, shkaterronin. Disa ishin te gjakosur e po i çonin ne spital. Mes tyre dallova edhe nje komshijen time te plagosur. E kishin qelluar kur ishte duke vjedhur supermarketin grek. Ikja sa me hanin kembet. Kur mbrita te kryqezimi i spitalit, te cilin korçaret e quajne TREKENDESHI, pashe nje baterdi e vetete. Krisma, makina qe iknin me shpejtesi sketerre e qe mbartnin mallra te vjedhura. Ndertesa te shkaterruara, te prishura, te vjedhura...

Arrita me nje fryme ne shtepi. Mblodha femijet rreth vetes. Ish nje nate e tmerrshme. Krisma, bastisje, perdhunime... Oh zot, me ruaj femijet, lutesha. Erdhi 14 Marsi. Perseri i njejti avaz. Ate dite po bastiseshin disa godina te ndertuara nga nje shoqate bamiresie. Ishte nje lloj spitali per te semuret. Degjova qe aty kishin shkuar edhe femijet e mi. Ika me nje fryme per t'i marre kur, ç'te shoh? Aty ishin edhe nxenesit e mi bashke me prinderit e tyre. Njeres te thjeshte. Por edhe njeres te njohur si hajdute qe vidhinin. Vidhnin ç'te mundnin. Nderkohe, shoh djalin tim vogel me nje komputer ne dore. Cfare ben ? – i thashe - Jo bir i mamit, ne asnje menyre ! Lere ku e gjete dhe hajde te ikim ...

Ne ate çast degjova disa krisma armesh. Nga nje peme aty afer, pashe te binte diçka poshte. Ishte nje femije. Nuk mora parasysh rrezikun dhe vrapova drejt tij. Kur c'te shoh? Ishte nxenesi im, Marengleni. I mbytur ne gjak. Me nje komputer ne duar. Bertita me sa ze qe kisha:

- Kane vrare Marenglenin ! Ndihme ! Ndihme ! Eshte akoma gjalle !

Therrisja e kerkoja ndihme mes lotesh e ngasherimesh. Prane meje, ndali komshiu im me nje fugon qe e kish mbushur deng me sende te vjedhura. E hipem femijen ne makine dhe une e mora dhe e shtrengova fort ne gji. Mamane e tij e kisha shoqe. Kishim mbaruar per gjuhe te huaja bashke. Ajo per rusisht, une anglisht. Por, Zhuli dhe Vaska, prinderit e Marenglenit ishin ne Greqi. Per te kujdesej xhaxhai. Marenglenin, pervec qe e kisha nxenes, i mesoja edhe anglishten ne nje kurs privat. I gjori femije! Me hodhi syte, me shikoi e, pastaj, vari koken. Dha shpirt ne krahet e mi. Fillova te qaj, te uleras. Ishte shume e dhimbshme ajo skene. Ne duart e mia, nxenesi im dha shpirt. Si do t'i thoshja Zhulit ? Cfare fjale do te gjeja per ta ngushelluar ? U trondita shume. Ne spital e moren dhe e çuan drejt e ne morge. Ika me vrap. Te dera e spitalit me prisnin femijet e mi. I mora dhe shkova ne shtepi. Une e di si jam gdhire ate nate...

Te nesermen dola perseri. Shikoj nje tjeter atmosfere. Njeres te cilet leviznin ne kembe, me makina e motocikleta e qe kishin vene shirita te bardhe ne koke e therrisnin: Paqe, Paqe ! Dy dite me pare, po ata njeres i kisha pare qe vidhnin e shkrehnin arme. E, ate dite, therrisnin: Paqe, Paqe ! Hipokrizia nuk kish fytyre, nuk kish fjale. Pashe njeres te hipur ne nje tank, kontigjent i policise, te tjere te dale nga shperthimi i burgjeve. Edhe ata therrisnin: Paqe, Paqe ! Neper rruget e qytetit, po ecte nje deputet i Partise Demokratike, doktor ne qytetin tim, Bujar Osmani. Ecte me koken ulur dhe injoronte cdo gje qe shihte perreth. Me tej, pashe nje polic qe bente sherbim te TREKENDESHI, aty ku dy dite me pare po ate polic e kisha pare te vidhte misionin bamires Nene Tereza. Oh, Zot ! …

Nuk e di... Ka shume, shume per te shkruar per ate mars te '97-es. Per vajzen e vogel 13 vjecare qe s'mundi te kaperxente pragun e shtepise, se plumbi qorr e shtriu te vdekur per dhe. Per nje tjeter nxenes timin qe e ekzekutuan me bresheri automatiku. Per pasigurine e jetes qe na shoqeronte ne cdo hap, ne rruge, ne shtepi, ne shkolle, kudo. Ku ishe, ti, Sali Berisha aso kohe ? Ti qe lejove te shperbehej shteti?...Ti i sigurove femijet e tu. I shpure ne Itali te miqte e tu. Po femijet tane, kush t'i mbronte, kush t'u siguronte jeten? Po Marenglenin e vogel, kush e vrau, o Sali Berisha? Shteti qe "ndertove" ti e qe pastaj e shkatrrove ? Ti qe ju dhe armet, te mireve e te liqve ? Qe fute shqiptaret ne hasmeri. Ne vrasje me njeri tjetrin. Mos harroni, shqiptare, marsin e '97 – es e mos lejoni kurre qe Sali Berisha te vije perseri ne pushtet...
_________________