Kryeqyteti boshnjak, Sarajeva dhe rrethinat e saj u rimbuluan sot nga një petk dëbore për herë të parë që prej 50 vjetësh në këtë kohë, duke shkaktuar dëme në kulturat bujqësore dhe pemët frutore:

“Trashësia e dëborës në Sarajevë arriti në nëntë centimetra. Është hera e parë në 50 vjet që bie dëborë në Sarajevë në muajin maj”, deklaroi Dzenan Zulum, një klimatolog i Institutit meteorologjik lokal, transmeton BW.

“Dëbora e fundit në muajin maj është regjistruar në vitin 1962. Në atë kohë trashësia e dëborës arriti në dy centimetra. Akoma më përpara, në vitin 1953, trashësia e dëborës arriti në nëntë centimetra”, theksoi Zulum.

Përveç të tjerave, temperatura ka zbritur nga rreth 30 gradë Celsius në dy ditë dhe 29 gradë Celsius të shtunën në 0,3 gradë Celsius:

“Kjo është një situatë e pazakontë, por kjo ka ndodhur edhe në të shkuarën. Dëbora do të pushojë sot dhe temperaturat do të rritën deri në 20 gradë Celsius gjatë fundjavës”, theksoi Zulum. Reshje dëbore janë regjistruar gjithashtu dhe në pjesën tjetër të vendit, veçanërisht në malet e Bosnjes Qendrore dhe Lindore.

Emra nga më të çuditshmit popullojnë listat e zyrave të Gjendjes Civile. Si kanë ndryshuar shijet e shqiptarëve në vënien e emrave të fëmijëve të tyre? Ja lista e 64 emrave të ndaluar për t’ia vënë një bebeje shqiptar

Daimler-Benz-i, siç nuk mund t’ju shkojë nëpër mend si fillim, është një djalë 13 vjeçar me një mendje prej gjeniu. Ndryshe nga i ati i tij që është një i çmendur pas makinave, ai është i apasionuar pas matematikës dhe elektronikës. Nëse ka një gjë që i ngre nervat shumë, është lënda e historisë dhe habia e njerëzve kur i mësojnë emrin. Nuk është faji i tij natyrisht. Nëse do mund ta zgjidhte vetë këtë të fundit, ai do preferonte të quhej Noel, si shoku i tij i ngushtë. Madje nuk do i vinte fare keq të mbante dhe emrin e të gjyshit, por kurrsesi nuk do preferonte ta ndërronte me emrin e të vëllait (të paktën atë e thërrasin Daimler dhe emri i tij shqiptohet ashtu siç shkruhet…). Sepse tragjikomedia që pasoi pasionin e pakufishëm të të atit për makinat, nuk kurseu 4 vjet më vonë as emrin që do t’i vendosej djalit të dytë të familjes, Chrysler.

Shembuj të tillë ka pafund (nëse nuk na besoni, gjeni mundësinë t’iu hidhni një sy listave të fundit të dala nga CENSUS-i), madje edhe më keq se dy vogëlushët, dhe kjo nuk është një histori e re, ka më shumë se njëzet vjet që lulëzon. Të ndrydhur prej regjimit komunist që, mes shumë e shumë lirive të tjera të privuara, iu diktonte shqiptarëve edhe një listë prej 6000 emrash dhe midis tyre mund të zgjidhnin atë që donin për fëmijën e tyre, me të mbyllur këtë kapitull, prindërit e rinj nuk u kursen fare kur menduan se, më në fund,kishte ardhur dita e të qënit “modernë”. Ja, në një nga këto ditë, bashkë me makinat e tipit të fundit që filluan të mbushnin rrugët, erdhën në jetë Daimler-Benz-i, vëllai i tij Chrysler e shumë të tjerë të ngjashëm me ta në këtë zanafillë emërore.

Qytetarët e parë të botës

Nga ilirët e lashtë, tek turqizmat që hodhën rrënjë e u përvetësuan edhe në pothuaj gjithë emrat e njerëzve – e kuptueshme pas një pushtimi 500 vjeçar – ; pastaj sovjetizmat e moderuar në kohën e miqësisë me Rusinë (Maringlen, Melsi, Josvinta); sajesat e indoktrinimit të thellë të sistemit komunist (Kongres, Aksion, Proletar, Vigjilenca), lista e paracaktuar me 6000 emrat e lejuar nga sistemi (askush nuk guxonte të zgjidhte t’i vendoste fëmijës një  emër “të huaj”, apo “modern” perëndimor); dhe në fund, emrat që filluan të vendosen pas viteve ’90, ku gjen absolutisht nga të gjithë. Kriza e Shqipërisë post-totalitare i shtyu shumë prindër të rinj t’u uronin fëmijëve një të ardhme si joshqiptarë, por si qytetarë “të botës”. Ata nuk donin më që dëshirat e tyre, duke përfshirë aty emrat e fëmijëve, t’iu diktoheshin nga të tjerët. “Moda” e emrave filloi të lëvizte shpejt, dhe nuk ishte e vështirë të vije re se drejtohej kryesisht sipas zhvillimit të eventeve më të rëndësishme sportive, që nga kampionatet futbollistike e deri tek garat e famshme të Formula1. Prej këtu frymëzoheshin emrat e djemve, ndërsa për vajzat e sapolindura mendonin telenovelat. Heroinat e këtyre melodramave që mbanin, dhe mbajnë, të gozhduara para ekranit nënat e reja, do të mishëroheshin shumë shpejt në emrat e vogëlusheve të sapolindura. Paralelisht me Ronaldot, Ronaldinjot, Zidanët, Shumakerat dhe Hamiltonët, nuk do të mungonin Çelestet, Palomat, Stellinat, Ana-Maritë, Rubyt dhe ato më të fundit, Gymyshet.

Lista “e zezë”

E ndërsa historia vazhdon, diku rreth vitit 2006, andej nga ministria e Brendshme u pa e arsyeshme që kishte ardhur koha të ndërhyhej në procesin e regjistrimit të të sapolindurve për sa i takonte vendosjes së emrit. Nuk dihet saktë se nga kush përbëhej grupi i punës që u mor me “listën e emrave të ndaluar”, por gjithë sa ju përmendëm më lart, nuk ishin emra që hynin në të, përkundrazi. Askush nuk është kapur me emrat “bashkëkohorë”, emrat e huaj e akoma më pak me markat e personalizuara. Lista e përbërë nga 64 emra të cilësuar të papërshtatshëm (antroponime) për tu përdorur në regjistrimin e fëmijëve, qëndron e varur në çdo zyrë regjistrime të Gjendjeve Civile në vend. “Në bazë të ligjit për gjendjen civile, Drejtoria e Përgjithshme e Gjendjes Civile ka përcaktuar listën me emrat e papërshtatshëm për shtetasit shqiptarë. Janë të lutur të gjithë banorët që të mos kërkojnë vendosjen e këtyre emrave që janë konsideruar si të papërshtatshëm”, thotë urdhëresa e afishuar tashmë nëpër zyrat e gjendjeve civile në të gjithë vendin. Në këtë listë ka emra që përfaqësojnë ushqime, që nisin nga Arançata, Ballokume, Groshe, Meze apo Spece; pyetjet Çbane apo Pseerdhe, e deri te përcaktimi i fatkeqësive e i dëshpërimeve, si: Burgim, Jermësinë, Keqan, Pikëllime, Xhenaze e Zehere. Nën një emrërues të përbashkët ata quhen “të vjetër dhe moralcenues”. Deri këtu, besoj se jemi të gjithë dakord.

Po me Eros-in ç’patën…?!

Mes 64 vjetërsirave e çudirave që janë përjashtuar nga lista emërore e Gjendjeve Civile, është edhe emri Eros. Asnjë djalë i lindur në ditët e sotme nuk mund të quhet Eros. Erosi është në “listën e zezë”. Duke e shpërfillur tërësisht kuptimin që e lidh këtë emër me mitologjinë, por duke e parë vetëm në definicionin erotik, asnjë shqiptar nuk mund ta quaj trashëgimtarin e tij Eros, ndërkohë që do vazhdojnë të regjistrohen plot Afërdita, perëndesha dashurie.

Në kujtim të ilirëve

Megjithëse nuk do ta zhbënin dot diferencën, duhet thënë se vitet e fundit prindërit e rinj, kryesisht ata të arsimuar e të lexuar, zgjedhin t’i quajnë trashëgimtarët e tyre me emrat e ilirëve të lashtë, si Ilir, Arbër, Teuta, Dea, Desareta, por edhe të tjerë, që sjellin figurat e heronjve të antikitetit, definicionet e bukurive natyrore dhe jetës së përditshme të shprehura sipas shqipes, si Amla, Vesa, Hana, Drini, Era…

Këtë e konfirmojnë edhe nga zyrat e disa prej gjendjeve civile në Tiranë që arritëm të kontaktonim. Megjithatë, “ka dhe plot përjashtime…”. Dhe kur këtë e thonë nga zyra e regjistrimeve në Njësinë Bashkiake Nr.5, që është në zemër të kryeqytetit  mund të merrni me mend se ç’bëhet më tej.

Me “disa” përjashtime?!

Ndoshta. Por kush do kishte guximin nesër t’ia shpjegonte “përjashtimin” në fjalë, dhe zgjedhjen bizare të emrit të tyre, vëllezërve Daimler-Benz dhe Chrysler, që quhen kështu se i ati është një i apasionuar i çmendur pas makinave; një Hitleri, sepse në rini baba na ishte i forti i lagjes dhe donte që djali të bëhej “i pamëshirshëm”; një Unejs-i, që një Zot e di kush shpiku një formulë që bashkonte ca shkronja, që diku, dikur, na kishin një kuptim; një Chanel-i, sepse mami na çmendej pas markës së famshme; një Xhordani dhe vëllait të tij Xhonatan (për të mos folur se me ç’mbiemër kombinohen) se familja ka një jetë që aplikon për llotarinë amerikane… E nëse shumë nëna do të arrijnë t’ju shpjegojnë gjithë Çelesteve, Stellinave, Palomave, Ana-Marive, Ruby-ve, dhe Gymysheve të reja se ato quhen kështu për nder të heroinës së radhës në telenovelën që shoqëroi nëntë muajt e shtatzënisë së tyre, çfarë justifikimi do mund të gjenin prindërit e Klitorit dhe Sidës, që as që e kishin idenë e kuptimit të parë të emrit që me aq dëshirë e patën zgjedh për trashëgimtarin/en e tyre të dashur…?!

Në fund të fundit, zgjedhja i takon prindërve

Edhe pse me rezervim, edhe pse të keqardhur, kështu e mendojnë edhe specialistët. Për të pasur një opinion më specifik, ftuam rreth këtij argumenti publicistin Edmond Tupe dhe antropologun Nebi Bardhoshi.

Edmond Tupja: Të ndalohen emrat marka

“Në parim, e drejta për t’i dhënë emrin fëmijës është vetëm e prindit dhe shtetit nuk i takon të dalë me ligje e urdhëresa që sugjerojnë apo ndalojnë emra të caktuar. Megjithatë, argumenti që ju shtroni qëndron dhe është i drejtë. Në këtë pikë, unë mendoj se nëpunësit e Gjendjeve civile duhet të mirë trajnohen për të sqaruar të gjithë prindërit për kuptimin jo të hijshëm që mund të përcjellin emrat që ata kanë zgjedhur t’ua vendosin fëmijëve të tyre. Mendoj se ata e kanë për detyrë t’i sqarojnë. Pas kësaj, nëse prindi është i vendosur në zgjedhjen e tij, atëherë…, të gjithë Mahmutët, Hitlerët dhe Sidat, i paçin më qafë prindërit! Për të mos e lënë me kaq, gjithsesi, mendoj se, nëse ligji dhe shteti duhet të ndërhyjë në kontrollimin e emrave që vendosen, atëherë, përpara se të merret me Erosin dhe emrat e demode të listës që thoni, duhet të bëjë një listë të re, e të gjatë madje, ku të ndalojë të përdoren për njerëzit emrat e markave të makinave e çfarëdo qoftë tjetër, qyteteve, shpikjeve të teknologjisë etj., etj.”

Nebi Bardhoshi: Duhen promovuar modele të reja

“Vendosja e emrave në çdo kohë ka qenë e lidhur ngushtësisht me ideologjinë mbizotëruese të kohës. Shpeshherë ideologjitë mbivendosen dhe kështu ndodh dhe me “listat e emrave që lejohen apo nuk lejohen”. Fjala vjen, lista e emrave ilir vjen si produkt i ideologjisë nacionaliste, dhe shumë pak apo asnjë prej tyre, nuk ishte ruajtur në kujtesën popullore. Arsyeja se përse sot ka një larushi emrash, përveç krizë së identiteteve kolektive (nacionale, fisnore, familjare) është prodhuar dhe për shkak të vetë ideologjisë neoliberale e cila mundohet që të justifikojë ekzistencën e vet në mosndërhyrjen në sferën private etj. Prandaj shteti nuk merr përsipër të promovoj një ideologji e cila prodhon një listë emrash “per se”… Por siç e tregon dhe lista e 64 emrave, sërishmi shteti nuk i reziston dot tundimit për të ndërhyrë. Por vini re, tani ka një listë ndaluese e jo një listë përcaktuese, siç ndodhte gjatë regjimit komunist. Kjo listë është hartuar duke dekonstualizuar emrin. Pra është hequr një emër duke marrë si kuptim të parë të saj vetëm atë që jep nacionaliteti banal në ditët tona. Po në të njëjtën kohë është mbajtur parasysh dhe fakti se ky emërtim ka marrë konotacione negative në ditët e sotme. E gjithë kjo nga legjislatori argumentohet si një mbrojtje e tërthortë ndaj dinjitetit të fëmijës. Unë mendoj se çdo ndërhyrje shtetërore në raporte kaq imtime duhet parë me shumë kriticizëm. Por, ajo që është me interes është fakti se shumë prej emrave që janë ndaluar as që është kuptuar domethënia e tyre, qofshin këta dhe në shqip. Fjala vjen emrat Keqe, Keqan, janë përdorur për të mbrojtur fëmijën nga syri i keq dhe jo se prindërit kanë menduar se fëmija i tyre është i keq apo e keqe. Emrat si Mjafte, Mjaftore, Mjaftoni, Mjaftime, Mbarime, Ndalime, Sose, kanë si bazë besimin se nëse vendoset ky emër atëherë mund të marri fund një fatkeqësi që ka lidhje me lindjen e fëmijëve. Ju keni të drejtë kur thoni se nëse ishte thënë të kishte një listë emrash të ndaluar, kjo duhet të ishte shumë më e gjatë, e të radhiste edhe rastet që keni përmendur, por ama mbetet gjithmonë ajo që prindërit kanë të drejtë që ta vendosin si të duan emrin e fëmijës së tyre. Sigurisht që kushdo mund të irritohej nga një qëndrim kaq pasiv i shoqërisë dhe shtetit që unë kërkoj, por jam i mendimit se mosndërhyrja është një parim me bazë lirinë. Nuk janë në krahë të shteteve dhe politikave patrimonaliste. E vetmja gjë që mund të bëhet përballë realitetit të emrave që vendosen sot, është promovimi i modeleve të tjera dhe vetëm kaq. Zgjedhja sërish mendoj se do t’iu ngelet prindërve.”.

Çfarë emri s’mund t’i vini fëmijës tuaj

Ankim

Arançata

Avash

Bretk

Berr

Burgim

Ballokume

Car

Cub

Curranë

Currelë

Careva

Carina

Çbane

Dert

Derman

Dovlet

Durak

Ekran

Eros

Ferman

Federatë

Fodulle

Gazep

Gallata

Garip

Gabime

Groshe

Gjezap

Hyzmet

Hiçe

Hafije

Helme

Ironi

Jermësinë

Keqan

Keqe

Kralicë

Lëvere

Meze

Mëshirë

Mjafte

Mjaftime

Mjaftoni

Mbarime

Mbete

Mbylle

Marrëzi

Ndalime

Pikëllime

Pafate

Pseerdhe

Rikë

Rakita

Spece

Sose

Stenatë

Sulltane

Sherre

Shkurte

Shkurtime

Vajtime

Xhenaze

Zehere

/JAVA/peqini.com

Vizita shënonte një vjetorin e vdekjes së Osama bin Ladenit dhe shërbeu si një mundësi që Obama të takonte trupat amerikane dhe Presidentin afgan, Hamid Karzai.

Me pjesën dërrmuese të trupave ushtarake që pritet të tërhiqen nga Afganistani në vitin 2014, Obama dhe Karzai nënshkruan një marrëveshje për partneritet strategjik e cila përcakton angazhimin e ardhshëm të Amerikës në vend pas një dekade luftimesh.

Ja një vështrim mbi çmimin, si në jetë njerëzish ashtu edhe në dollarë, që amerikanët dhe afganët kanë paguar përgjatë 12 viteve të luftës.

Shtetet e Bashkuara të Amerikës janë në luftë në Afganistan prej 3 860 ditësh. Trupat mbërritën me 7 tetor 2001, më pak se një muaj pas sulmeve të 11 Shtatorit.

Përgjatë 11 viteve që amerikanët kanë luftuar në Afganistan, janë vrarë 1 834 trupa ushtarake. Viti më vdekjeprurës deri më tani ka qenë 2010-a, përgjatë të cilit u vranë 492 trupa.

Gjatë katër muajve të parë të vitit 2012, në Afganistan humbën jetën 87 anëtarë të ushtrisë amerikane. Ndërsa që prej vrasjes së Osama bin Ladenit, në shtetin e shkatërruar nga lufta janë vrarë 367 amerikanë.

Që prej fillimit të luftës në vitin 2001, rreth 16 000 trupa amerikanë janë plagosur në aksion.

Që prej vrasjes së Osama bin Ladenit një vit më parë deri në fund të Marsit 2012, në Afganistan janë plagosur 4 341 anëtarë të ushtrisë amerikanë.

Në Afganistan aktualisht janë stacionuar 88 000 trupa amerikane. Ky numër ushtarësh ka mbetur pas tërheqjeve të vitit të fundit, teksa numri më i lartë i trupave në vend ishte rreth 100 000, në mars të vitit 2011. Deri në fund të shtatorit të këtij viti, numri i trupave pritet të tkurret në 68 000 teksa nga fundi i vitit 2014, pjesa dërmuese e trupave pritet të largohen nga vendi.

Në Afganistan aktualisht janë dislokuar po ashtu rreth 40 000 trupa shtesë nga aleatët e Amerikës, të tillë si Britania.

Sipas të dhënave të Organizatës së Kombeve të Bashkuara, afërsisht 12 000 qytetarë afganë janë vrarë mes vitit 2007 – kur OKB-ja filloi të raportonte statistika të tilla – dhe 2011-ës.

Sipas Zyrës për Hulumtime të Kongresit, lufta e Afganistanit u ka kushtuar Shteteve të Bashkuara të Amerikës 443 miliardë dollarë nga viti 2001 në 2011-ën.

Sipas “Pew Trusts report”, luftërat në Irak dhe Afganistan kanë kontribuar në rritjen e borxhit të SHBA-ve më shumë se çdo politikë tjetër që prej 2001-shit, me përjashtim të shkurtimit të taksave të bërë nga ana e Bushit dhe rritjes së interesit nga ndryshimet legjislative.

Në një listë të përgatitur nga “Bleacher Report”, barazimi 0-0 në Tiranë, që la jashtë Europianit nënkampionët e atëhershëm të botës, renditet krahas çudive si eliminimi i Barcelonës nga Çelsi këtë të martë, fitorja e Kupës së Anglisë nga Sandërlendi në vitin 1973, duke mundur Lidsin e famshëm, fitorja e Liverpulit kundër Milanit në finalen e e Champions të vitit 2005 apo triumfi i Mançesterit ndaj Bajernit në minutat shtesë të finales së Champions në 1999-tën.

“Gjermanët shkuan me mendjemadhësi në Shqipëri, por gabuan, pasi barazimi 0-0 i la ata jashtë”, shkruan “Bleacher”.

Sipas “Daily Telegraph”, familja mbretërore e Katarit bleu ishullin Oksia në detin Jon, pranë Itakës së famshme.

Ishulli prej 1.236 hektarësh u shit për 5 milion euro nga një familje greke-australiane që e kishte në pronësi të saj. Fillimisht ajo kërkonte 7 milion dollarë, por më pas e uli pazarin, për familjen mbretërore të Katarit.

Sigurisht që negocimi ishte i vështirë, por argumenti kryesor i greko-australianëve ishin taksat shumë të larta që ka vendosur shteti grek për pasurinë e paluajtshme.

Sipas kompanisë së specializuar real estate Vladi Private Islands, ky ishull i vogël ishte një nga ishujt më të njohur në tregun e shitjes.

“Oksia është pothuaj sa gjysma e ishullit të famshëm italian Kapri, me një gjatësi që shkon rreth 5 km, ndërsa është mbuluar me bimësi të ulët dhe ka pyje pishash. Ka bregdet shkëmbor dhe tre gji ideale për skafet”, shkruhet në sajtin e kompanisë

Një gjykatë italiane, shkruan Guardian,  është njohur me rastin e Edmond Arapit, një shqiptar, i cili tani jeton në Staffordshire. Arapi pretendon kompensim nga autoritetet italine për arrestimin e tij të gabuar, dhe mbajtjen me pa të drejtë në burg.

Në vitin 2006, pa dijeninë e tij dhe në mungesë, Arapi u dënua për vrasje nga një gjykatë italiane dhe ka marrë një dënim me gjashtëmbëdhjetë vjet burg. Në fakt, Arapi, i cili është 31 vjeç, se kishte vizituar asnjëherë qytetin italian të Xhenoas, ku ka ndodhur vrasje për të cilën akuzohet, dhe kishte një alibi, që e vendoste atë në një kafene në Staffordshire në kohën e krimit.

Arapi është rritur në afërsit të qytetit të Fierit në Shqipëri, dhe ka mbërritur si emigrant ilegal në vitin 2000 në Britaninë e Madhe, ku është takuar me gruan e tij, Xheroxhina, një vit më vonë. Ata tani kanë tre fëmijë të vegjël dhe Arapi punon si kuzhinier. Ai ka qenë jashtë Britanisë së Madhe vetëm dy herë në 10 vitet e fundit. Një herë, për një kohë mjaft të shkurtër në vitin 2006, për të vizituar Shqipërinë, ku dhe ka kurorëzuar lidhjen e tij me Xheorxhinën me martesë, dhe rasti i dytë, për 4 javë pushime në Shqipëri në vitin 2009.

Siç raporton Guardian, ai ka qenë vetëm në momentin e arrestimit në aeroportin e Gatëick në vitin 2009, ndërsa kthehej nga pushimet në Shqipëri. Konfuzioni kishte lindur për shkak të ngatërrimit të identitetit: personi i kërkuar për vrasje kishte një emër të ngjashëm dhe vinte nga e njëjta zonë e Shqipërisë.

Megjithatë, ndërsa procedurat e ekstradimit u zhvilluan, Arapi u mbajt për disa javë në burg në Angli, duke mbajtur në akth familjen e tij të re, dhe gruan shtatzënë. Pas një fushate të udhëhequr nga shoqata, Gjykimet e Pastra Ndërkombëtare (FTI), autoritetet italiane pranuan se ishte bërë një gabim  në këtë çështje.

Nuk është ende e qartë nëse autoritetet italiane do të pranojnë nëse Arapi ka të drejtë në kërkesën e tij për kompensim, pas asaj që ndodhi, por ky veprim thotë The Guardian, mund të ofrojë një precedent të rëndësishëm për rritjen e rasteve që përfshijnë ekstradimin e personave që më vonë fitojnë pafajësinë për krimit për të cilat janë akuzuar.

“Edmond Arapi nuk bëri asgjë të gabuar, por u dënua për vrasje, kaloi javë në burg dhe ka jetuar me kërcënimin e ekstradimit për një vit,” tha Jago Russell, shefi ekzekutiv i FTI. “Tani është koha që autoritetet italiane të njohin vuajtjet që i kanë shkaktuar Edmondit dhe familjes së tij, dhe për Bashkimin Evropian është koha të përmirësojë në mënyrë të shpejtë sistemin për ekstradimin, me qëllim mbrojtjen e rasteve të tjera, të ngjashme, në të ardhmen.

Në vazhdim po ju japim një listë të dhjetë shteteve që aktualisht kanë ushtritë më të mëdha në botë:

1. Kina
Trupa aktive: 2 285 000
Rezervë: 510 000
Paraushtarake: 660 000
Total:3 455 000

2. Shtetet e Bashkuara të Amerikës
Trupa aktive: 1 580 255
Rezervë: 864 547
Paraushtarake: 11 035
Total: 2 455 837

3. India
Trupa aktive: 1 325 000
Rezervë: 2 142 821
Paraushtarake: 1 300 586
Total: 4 768 407

4. Koreja e Veriut
Trupa aktive: 1 106 000
Rezervë: 8 200 000
Paraushtarake: 189 000
Total: 9 495 000

5. Rusia
Trupa aktive: 1 027 000
Rezervë: 20 000 000
Paraushtarake: 449 000
Total: 21 476 000

6. Koreja e Jugut
Trupa aktive: 687 000
Rezervë: 8 000 000
Paraushtarake: 4 500
Total: 8 691 500

7. Pakistani
Trupa aktive: 617 000
Rezervë: 513 000
Paraushtarake: 304 000
Total: 1 434 000

8. Irani
Trupa aktive: 523 000
Rezervë: 1 800 000
Paraushtarake: 510 000
Total: 2 833 000

9. Turqia
Trupa aktive: 510 000
Rezervë: 428 000
Paraushtarake: 102 000
Total: 1 041 500

10. Vietnami
Trupa aktive: 455 000
Rezervë: 5 000 000
Paraushtarake: 40 000
Total: 5 495 000

/Start/F. Prroni

Në vend që të luajë me bashkëmoshatarë e bashkëmoshatare, Kody si fëmijë, në kopshtin zoologjik të babait të tij, ngjitej degëve të drunjve me shimpanzat, hipte mbi elefantë dhe shëtiste përreth me tigra.

Po sot? Pothuajse asgjë nuk ka ndryshuar.

Kody, i cili deri në moshën 11 vjeçare ka vijuar rregullisht shkollimin, sot e kësaj dite jeton me shtazët 24 orë në ditë.

Për vete beson se ka një lidhje më të fuqishme me shtazët e egra sesa me llojin njerëzor. Nuk frikësohet nga njerëzit, por si thotë, i njeh shumë pak për të thënë diç më shumë për ta.

Gjatë ditës ai kujdeset për 67 tigra të rritur, disa elefantë afrikanë dhe një mori kafshësh tjera të egra. Për njërën nga elefantet, që e kanë quajtur Bubbles, Kody thotë se është motra e tij më e vjetër, pasi ka kaluar me të gati tërë jetën.

Në kopshtin zoologjik në Myrtle Beach në Karolinën Jugore vizitorët kanë mundësinë ta takojnë Tarzanin e vërtetë amerikan. Disa ditë gjatë javës ai organizon shfaqje për vizitorët, gjatë të cilave luan me tigra, varpon dhe ulërin me ujqit, hip dhe zbret nëpër degët e drunjve bashkë me majmunë.

Për dallim nga Tarzani i filmave, Kodu thotë se ka dëshirë të vishet, por i mungon shumë një partnere, sikundër Jane në filmat për Tarzanin.

Natyrisht, Jane e tij do të duhej t’i donte kafshët e egra dhe të jetë e gatshme të kujdeset për to.Koha net