“Me syrin e zemrës” është cikli i emisioneve që Komuniteti Mysliman po zhvillon çdo natë në Radio-televizionin “Ora News”. Siç është njoftuar edhe më herët në këtë cikёl emisionesh ёshtё planifikuar tё trajtohen biseda të ndryshme me karakter fetar dhe social, të cilat kanë si qëllim të promovojnë të vërtetat e Islamit, si një fe që trajton dhe përfshin jetën e njeriut në të gjitha aspektet.

Në fund, H. Selim Muça dhe Mr. Naim Tërnava kanë uruar shqiptarët kudo që ndodhen për kalimin sa më të mbarë të këtij muaji të begatë dhe për ditë më të mira për shqiptarët dhe familjet e tyre.

Në natën e dytë të ftuarit e moderatorit z. Ramadan Çipuri kanë qenë dy nënkryetarët e Komunitetit Mysliman, z. Bujar Spahiu dhe z. Gazmend Aga. Në pikëpamje teologjike ata kanë trajtuar e shpjeguar me qartësi vlerat dhe rëndësinë e Ramazanit, këtij muaji të madh, të cilin Zoti e zgjodhi për shpalljen e tij Hyjnore dhe për dërgimin e Profetit Muhamed (a.s.) si udhëzues e orientues për njeriun. Po ashtu të dy titullarët e KMSH-së kanë diskuar në një bashkëbisedim të frytshëm për dobitë e shumta që përmban agjërimi dhe vlerat e tij të padiskutueshme në aspektin edukativ, moral e shpirtëror. Ata kanë theksuar mes të tjerash se ky muaj përbën një kohë realisht të begatë ku myslimani ka hapësirën dhe mundësinë për të rigjetur veten, për të fisnikëruar moralin dhe tjetërsuar shpirtin. Nëpërmjet agjërimit dhe adhurimeve të tjera specifike në këtë muaj besimtari bëhet më i ndërgjegjshëm për rolin e tij në jetë dhe angazhohet në punë të mira që kanë si qëllim final të mirën e përgjithshme. Të dy të ftuarit u janë përgjigjur edhe pyetjeve që kanë mbërritur nga teleshikuesit, çka i ka dhënë bisedës nuanca të larmishme.

Një tjetër temë interesante ka trajtuar emisioni i tretë i fokusuar në dobitë shëndetësore të agjërimit. Të ftuarit e kësaj nate kanë qenë Prof. Dr. Bedri Bylyku dhe Dr. Rasim Vrioni, i pari mjek ftizio-ortoped, ndërsa i dyti mjek stomatolog. Duke u fokusuar në thënien e Profetit Muhamed (a.s.) “Mbani agjërim, të gjeni shëndet”, të ftuarit kanë folur me gjuhën e specialistit për dobitë dhe vlerat e mëdha që ka agjërimi te njeriu. Sipas tyre, agjërimi nuk është thjesht ndalim nga e ngrëna dhe e pira për një periudhë të caktuar kohe, por një adhurim që e bën njeriun të kryejë një pushim total të organizmit nëpërmjet të cilit trupi pastrohet dhe rigjenerohet. Gjatë bisedës së tyre të dy mjekët kanë dhënë shpjegime të mjaftueshme për mbarëvajtjen e agjërimit dhe mënyrën se si duhet të ushqehet trupi gjatë kohës që njeriu ndodhet në agjërim. Për vlerat e mëdha që mbart kjo disiplinë, mjekët e ftuar në studio kanë sjellë detaje nga eksperimente që janë kryer kryesisht në Perëndim të cilat kanë dëshmuar se agjërimi në kompleks ka gjetur përdorim në trajtimin e shumë sëmundjeve nga ato më të thjeshtat deri ato që kërcënojnë seriozisht jetën njerëzore.

Këto emisione teleshikuesit kanë pasur mundësi t’i ndjekin çdo ditë (drejtpërsëdrejti) në TV Ora News dhe të rintrasmetuara çdo ditë në orën 03.00 të ditës pasardhëse në kanalin Channel One dhe në orën 04.00 në kanalin Ora News, si dhe në valët e radios “Ora News” në po të njëjtën orë.

Dhe ata thanë: S’ka tjetër jetë pos kësaj dhe kurrë s’do të ringjallemi. Sikur t’i shihje kur ata të ndalohen para Zotit të tyre! Ai do të thotë:’A s’është kjo e vërteta?’ Ata do të thonë:’Po, pasha Zotin tonë!’ Pastaj Ai do të thotë:’Shijoni dënimin për shkak se nuk besonit’ [En’am, 29-30]

Atë ditë, mjerë ata që mohojnë, ata që mohojnë Ditën e Shpërblimit! Dhe kurrkush nuk e mohon atë, përveç atij që kalon çdo kufi [në shkelje e mosbindje], mëkatarit! Kur ajetet Tona i lexohen atij, ai thotë:’Rrëfenja të të lashtëve’ Kurrsesi! Por në zemrat e tyre ka raan [mbulesë mëkatesh], të cilën e fituan [duke bërë të këqija]. Kurrsesi! Vërtet, ata do të pengohen nga të parët e Zotit të tyre në atë Ditë. Atëherë, ata do të hyjnë në Zjarrin e flakëruar të xhehenemit. Dhe do t’u thuhet atyre:’Kjo është ajo që mohonit’ [el-Mutaffifin, 10-17]

Kurrsesi! Ata mohojnë Çastin [ditën e Ringjalljes]. Për ata që mohojnë Çastin, kemi përgatitur një Zjarr flakërues [el-Furkan, 23]

Mënyra se si t’i bindesh ata qe nuk e besojne jeten pas vdekjes, është si në vijim.

Së pari, ka transmetime të shumta lidhur me çështjen e ringjalljes nga pejgamberët dhe nga të Dërguarit në Librat dhe fetë me origjinë hyjnore, të cilat janë pranuar nga popujt.
Si mund të besosh diçka që është transmetuar nga një filozof apo një autor i ndonjë ideje a parimi, edhe nëse ajo çka ai thotë nuk mbërrin shkallën e besueshmërisë, të cilën e kanë mbërritur tekstet që flasin për ringjalljen?

Së dyti, arsyeja dëshmon për mundësinë e ringjalljes për shkaqe të ndryshme

1. Kurrkush s’mund të mohojë që ai është krijuar mbasi ka qenë kurrgjë. Ai që e krijoi dhe e solli në ekzistencë, mbasi ishte një kurrgjë, ka mundësi ta kthejë përsëri, siç thotë Allahu: Është Ai që nisi krijimin e pastaj e përsëritë atë [mbasi të shkatërrohet]. Dhe kjo është më lehtë për Të. Atij i takon përshkrimi më i lartë [dmth kurrkush s’meriton të adhurohet, veç Tij] në qiej e në tokë. Dhe Ai është i plotfuqishëm, i Urtë [er-Rum, 27]

Ashtu siç e nisëm krijimin, ashtu do ta përsëritim. Ky është një premtim nga ana jonë. Vërtet, Ne do ta bëjmë këtë [el-Enbija, 104]

2. Kurrkush nuk mohon madhështinë e qiejve dhe të tokës, për shkak të përmasave dhe shkëlqimit të tyre. Ai që i krijoi ato, është në gjendje ta krijojë njeriun, kurse ri-krijimi i tyre është edhe më lehtë për Të. Allahu ka thënë: Krijimi i qiejve dhe i tokës është më madhështor sesa krijimi i njerëzimit [Ghafir, 57]

A nuk shohin që Allahu i cili krijoi qiejt dhe tokën dhe nuk u lodh në këtë është i aftë t’i japë jetë të vdekurit? Po, Ai, vërtet, ka mundësi të bëjë gjithçka [el-Ahkaf, 33]

A nuk është i aftë Ai që krijoi qiejt dhe tokën që të krijojë njëjtë si ato? Po, vërtet! Ai është krijues i gjithëdijshëm. Vërtet, urdhri i Tij, kur Ai do diçka, është vetëm të thotë ‘Ji!’ dhe ajo bëhet [Ja-Sin, 81-82]

3. Gjithkush që ka mend mund ta shohë tokën të thatë e të vdekur, pa bimësi, e pastaj, kur shiu të bie mbi të, ajo lulëzon dhe bimësia e tij ngjallet. Ai që ka mundësi ta ringjallë tokën, mbasi ajo të jetë e vdekur, ka mundësi ta ringjallë të vdekurin dhe t’i ngritë ata. Allahu ka thënë: Mes Shenjave të Tij është se ju shihni tokën shterpë, por, kur Ne zbresim ujin [shiun] në të, ajo gjallërohet me jetë e rritje [të bimësisë]. Vërtet, Ai që i jep jetë asaj, ka mundësi t’i japë jetë të vdekurit. Vërtet, Ai ka mundësi për gjithçka [Fussilet, 39]

Së treti, realiteti dëshmon për mundësinë e ringjalljes. Janë dëshmuar ngjarje ku i vdekuri është kthyer në jetë. Në suren Bekare, Allahu na tregon pesë ngjarje, një nga të cilat është: Apo si ai që kaloi pranë një qyteti të përmbysur dhe tha:’Si do ta ringjallë Allahu këtë mbasi që ka vdekur?’ Kështu, Allahu e bëri atë të vdekur për njëqind vjet e pastaj e ngriti prapë. Ai tha:’Sa ke ndenjur [i vdekur]?’ Njeriu tha:’[Ndoshta] Një ditë ose një pjesë të ditës’. Ai tha:’Jo, ti ke ndenjur njëqind vjet. Shih ushqimin dhe pijen tënde. Ato nuk kanë ndryshuar. Dhe shih gomarin tënd. Kështu, Ne të bëmë ty një Shenjë për njerëzit. Shih eshtrat se si i bëjmë bashkë dhe i veshim me mish’. Kur kjo iu tregua qartë atij, ai tha:’Unë e di që Allahu ka mundësi të bëjë gjithçka’ [el-Bekareh, 259]

Së katërti, urtësia na dikton se duhet të ketë ringjallje mbas vdekjes, në mënyrë që secili shpirt të shpërblehet sipas asaj që ka bërë. Sikur të mos ishte kjo, krijimi i njerëzimit do të ishte i kotë, i pa vlerë dhe pa ndonjë urtësi. Dhe mes njerëzimit dhe kafshëve s’do të kishte kurrfarë dallimi në këtë jetë. Allahu ka thënë:

A menduat se ju kemi krijuar për lojë [pa ndonjë qëllim] dhe se s’do të na mktheheni? I lavdëruar qoftë Allahu, Mbreti i vërtetë. S’ka të adhuruar, përveç Tij, Zoti i Arshit madhështor [el-Mu’minun, 115, 116]

Vërtet, Çasti po vjen dhe Unë e mbaj të fshehur atë, që çdo person të shpaguhet për atë që përpiqet [Ta-Ha, 15]

Dhe ata bëjnë be fuqishëm në Allahun se Allahu s’do ta ngrejë atë që vdesë. Po, ky është një premtim nga Ai, por shumica e njerëzimit nuk e dinë. Me qëllim që Ai t’ua bëjë të qartë të vërtetën për atë që nuk pajtoheshin dhe që mohuesit [e Ringjalljes] të dinë se ishin rrenës. Vërtet, Fjala jonë, kur duam ndonjë gjë, është vetëm të themi ‘Ji!’ dhe ajo bëhet [en-Nahl, 38-40]

Mosbesimtarët pretendojnë se kurrë s’do të ringjallen. Thuaj [O Muhamed]:’Po, pasha Zotin tim, ju sigurisht që do të ringjalleni e pastaj do të njoftoheni për atë çka keni bërë. Dhe kjo është lehtë për Allahun [et-Tagebun, 7]

Nëse kjo dëshmi u parashtrohet atyre që mohojnë ringjalljen dhe ata ngulmojnë në mohimin e tyre, atëherë ata janë arrogantë dhe kokëfortë. Dhe ata që bëjnë keq,do ta marrin vesh se me çfarë përmbysje do të përmbysen
Mexhmu Fetaua ibn Uthejmin [2/22-25]
MBUROJA.net

Urtësi

Urtësi dhe këshilla
• Atij që nuk i bëjnë sytë dobi, as veshët nuk i bëjnë dobi.
• Ndërmjet Allahut dhe njeriut ka një perde dhe po ashtu edhe ndërmjet njeriut dhe
njerëzve të tjerë ka një tjetër perde. Ai që gris perden që ka ndërmjet tij dhe Zotit, edhe
Zoti do t’i grisë atij perden që ka ndërmjet tij dhe njerëzve.
• Njeriu ka një Zot të Cilin do ta takojë dhe një shtëpi në të cilën do të banojë, ndaj
duhet që ai të kënaqë Zotin e tij para se ta takojë dhe të ndërtojë shtëpinë e tij para se të
banojë.
• Humbja e kohës është më e shtrenjtë sesa vdekja, sepse humbja e kohës të largon nga
Allahu dhe bota tjetër, e ndërsa vdekja të largon nga kjo botë dhe njerëzit e saj.
• Dynjaja, që nga fillimi e deri në fund të saj nuk kushton as edhe sa një orë siklet; e si i
bëhet halli një sikleti të përjetshëm?!
• Diçka e dashur sot nesër bëhet e urryer dhe diçka e papëlqyer sot nesër bëhet e
dashur.
• Fitimi më i madh në këtë botë është ta preokuposh veten në çdo kohë me atë çka
është më parësore dhe më e dobishme për ty në botën tjetër.
• Si mund të jetë i mençur një njeri i cili e ka shitur Xhenetin dhe çfarë ka në të për një
orë të vetme kënaqësie të kësaj bote?!
• Ai që e njeh mirë Zotin largohet prej kësaj bote i pangopur nga dy gjëra: nga e qara
për shpirtin e tij dhe nga lavdërimi për Zotin.
• Kur ke frikë një krijesë, jeta me të të bëhet e padurueshme derisa të ndahesh, ndërsa
kur ke frikë Zotin, prania e Tij të qetëson dhe afrimi me Të bëhet i dashur.
• Nëse dija do të kishte dobi pa punën, atëherë Allahu nuk do t’i kishte qortuar rabinët,
dhe nëse do kishte dobi puna pa sinqeritet, atëherë Allahu nuk kishte për t’i qortuar
hipokritët (munafikët).
• Largoje atë të keqe që të vjen nëpër mend; nëse nuk e bën, ajo do të kthehet në një
mendim, atëherë largoje atë mendim; nëse nuk e bën, atëherë ajo do të bëhet një dëshirë,
atëherë luftojë atë; nëse nuk e bën, atëherë ajo do të shndërrohet në një qëllim dhe
pasion, e nëse nuk e largon, atëherë ajo do të kthehet në një veprim; nëse nuk i
kundërvihesh shpejt me një veprim të kundërt, atëherë ajo do të bëhet një zakon, e
atëherë do ta kesh të vështirë të largohesh prej saj.
• Devotshmëria është në tre nivele: E para, është zelli i zemrës dhe i gjymtyrëve për t’u
larguar nga gjynahet dhe ndalesat. E dyta, është zelli i zemrës dhe i gjymtyrëve për t’u
larguar nga të papëlqyeshmet. E treta, është zelli i zemrës dhe i gjymtyrëve për t’u
larguar nga gjërat e tepërta dhe ato që nuk i interesojnë. E para i jep njeriut jetë, e dyta i
jep forcë dhe shëndet, ndërsa e treta i jep kënaqësi, lumturi dhe gëzim.
Kur t’vërtetën mbron der n’thellësi,
pak t’bahen krah.
Shum’ njerëz s’i kuptojn’ gjanat nji m’nji,
Ndaj dhe gjithher’ gjykojn’ në t’njajtin kah.
Me nimen e Zotit kuptoj e me te punoj.
As vetja e as miqt’ s’mvin’ n’krah.
Kur mërzia m’kap e shpresa m’shkon,
Nji fllad i beft’ nga i njajti drejtim shpresën ma dhuron.
• Atë që Allahu e ka krijuar për ta futur në Xhenet, shpërblimi do t’i vijë vazhdimisht
nga situatat e vështira. E ndërsa atë që Ai e ka krijuar për në zjarr, gjynahet vazhdimisht
do t’i vijnë si pasojë e dëshirave.1
• Kur Ademi kërkoi përjetësinë në Xhenet nëpërmjet pemës, ai u dënua me daljen prej
tij, ndërsa kur Jusufi kërkoi të dilte nga burgu nëpërmjet atij që i interpretoi ëndrrën,
qëndroi në të edhe për disa vite të tjera.2
• Kur mbi një njeri bie caktimi i Zotit, i papëlqyeshëm për të, atëherë para tij shfaqen
gjashtë skena: E para, skena e monoteizmit, sepse Allahu është Ai që e përcaktoi dhe në
bazë të vullnetit të Tij u krye – Ai e bëri që të ndodhë. Gjithmonë ndodh vetëm ajo që do
Ai, dhe kurrë e ana-sjellta. E dyta, skena e drejtësisë, sepse në të kryhet vendimi i Tij dhe
shfaqet drejtësia e gjykimit të Tij. E treta, skena e mëshirës. Në këtë përcaktim të Allahut,
ndonëse i hidhur, mëshira ka qenë mbi zemërimin dhe hakmarrjen, mëshirë që ndodhet
në brendësi të ndodhisë, jo shumë e dukshme. E katërta, skena e urtësisë. Allahu e
vendosi të ndodhë kjo gjë në bazë të urtësisë së Tij dhe jo ashtu kot, pa asnjë qëllim dhe
përfitim. E pesta, skena e lavdërimit. Nagaqë Allahut i përket lavdërimi dhe falënderimi
për çdo gjë. E gjashta, skena e robërisë. Kjo sepse njeriu është tërësisht një skllav i
Allahut, mbi të zbatohen vendimet e Zotit të tij, sepse ai është pronë dhe skllav i Tij dhe
Ai vepron me të si të dojë.
• Suksesi i pakët, mendimet jo të drejta, mosdalja në pah e së vërtetës, prishja e zemrës,
përtacia në përmendjen e Allahut, humbja e kohës, pakënaqësia e njerëzve, largësia që
krijohet ndërmjet njeriut dhe Zotit, mosrealizimi i lutjeve, ashpërsia e zemrës, mospasja
mbarësi në jetë dhe pasuri, privimi nga dija, poshtërimi, shtypja nga ana e armikut,
ngushtimi i kraharorit, sprovimi me shokë të këqij që të prishin zemrën e të marrin
kohën, streset dhe ankthet e gjata, jeta e padurueshme, shqetësimet shpirtërore…; që të
gjitha vijnë si rezultat i gjynaheve dhe pavëmendja në përkujtimin e Zotit, ato mbijnë
nga toka ashtu siç dalin kërpudhat pas shiut, ashtu siç vjen shkrumbi mbas zjarrit; e të
kundërtat e të gjitha këtyre, vijnë nga devotshmëria dhe bindja ndaj Zotit.
1 Me këto fjalë nënkuptohet hadithi i Profetit (salallahu alejhi ue selem), se Xheneti është i rrethuar me vështirësi, ndërsa
Xhehenemi me epshe dhe dëshira. Transmetohet nga Muslimi: 2822.
2 Autori ka për qëllim të tregojë se kushdo që i var shpresat tek dikush tjetër veç Allahut, mjerë për të se sa gjatë do t’i duhet
të presë!

Kanali do të ketë “qëllime civilizuese” dhe “do të kontribuojë në edukimin moral dhe shpirtëror”.

Në Rusi jetojnë rreth 14.5 milionë banorë të përkatësisë myslimane, ndërsa hapi i fundit vjen me shpresën për të rritur shkallën e tolerancës në vend.

1. Pastrimi i sinqeritetit dhe adhurimit vetëm për Allahun e Lartësuar, sepse Ai është Krijuesi. Kjo gjithashtu ka domethënien e mosshoqërimit të diçkaje Allahut, meqë është detyrë që sinqeriteti dhe adhurimi të jenë vetëm për Allahun.

2. Çlirimi i intelektit dhe mendimit prej çrregullimeve kaotike, që burojnë nga zemra të cilës i mungon ky besim. Kushdo që e ka zemrën e zbrazët nga ky besim, atëherë ajo ose nuk ka kurrfarë besimi dhe adhurimi dhe është e ndjeshme vetëm ndaj gjërave materiale, ose është e zhytur në besime dhe bestytni çorientuese.

3. Qetësimi i shpirtit dhe mendimit duke mos lënë asnjë shqetësim në shpirt, apo çrregullim në mendime, sepse ky besim e lidh drejtpërdrejt besimtarin me Zotin e tij. Kështu që ai është i kënaqur me Zotin e tij, Udhëzuesin dhe Gjykatësin e Ligjshëm. Pra, zemra e tij kënaqet me Paracaktimin e Tij, dhe krahërori i tij qëndron i hapur për pranimin e Islamit, në mënyrë që nuk kërkon zëvendësim për të.

4. Sinqeriteti në vepra sigurohen prej shmangies nga adhurimi i Allahut të Lartësuar apo nga bashkëveprimi me krijimin, sepse bazë e tij është feja e të dërguarve, gjë që garanton pasimin e rrugës së tyre. Si rrjedhojë, sinqeriteti dhe veprimi janë të mbrojtura.

5. Vendosmëria dhe serioziteti në të gjitha çështjet. Besimtari nuk lejon t’i kalojë asnjë rast për bërjen e veprave të mira, vetëm se ai e bën atë dhe shpreson për Shpërblimin. Ai nuk e sheh shfaqjen e një mëkati vetëm se largohet prej tij, dhe i druhet ndëshkimit. Kjo është për shkak të besimit në Ringjalljen dhe Shpërblimin për të gjitha veprat. “Dhe prej të gjithave janë shkallët prej asaj çka ata punuan. Dhe Zoti yt nuk është i pavetëdijshëm për çka veprojnë ata.” [En'am 6:132] Gjithashtu Profeti (salallahu ‘alejhi ue selem) nxiste drejt këtij synimi në fjalën e tij: “Besimtari i fortë është i mirë dhe është më i dashur tek Allahu sesa besimtari i dobët, dhe në të dytë ka mirësi. Përpiquni për ato nga të cilat përfitoni, dhe kërkoni ndihmë nga Allahu e mos u dobësoni. Nëse ju godet ndonjë fatkeqësi, atëherë mos thoni: ‘Vetëm sikur të kisha bërë kështu e kështu.’ Mirëpo thuaj: ‘Allahu e ka caktuar, dhe Ai bën çfarë të dëshirojë.’ Kështu që me të vërtetë shprehja ‘nëse’, ia hapë rrugën shejtanit.” Transmetohet nga Muslimi.9

6. Umetit do të forcohet në shpenzim – qoftë kjo e shtrenjtë apo e lirë – për ngritjen e Fesë së tyre dhe për përhapjen e saj. Ata i përballojnë me lehtësi sprovat që hasin në këtë rrugë. Allahu i Lartësuar thotë për këtë: “Besimtarët janë vetëm ata të cilët kanë besuar në Allahun dhe të Dërguarin e Tij, dhe ata nuk dyshojnë por përpiqen me pasurinë e tyre dhe veten e tyre në Rugën e Allahut. Këta janë ata të vërtetët.” [Huxhurat 49:15]

7. Të arriturit e përparimit në këtë botë dhe në të Pastajmen duke i përforcuar vetat e tyre dhe grupet, dhe arritja e shpërblimit dhe fisnikrisë. Allahu i Lartësuar thotë: “Kushdo që bën mirë, qoftë mashkull apo femër, e duke qenë besimtar, Ne sigurisht do ta bëjmë atë të jetojë një jetë të mirë, dhe Ne sigurisht do t’u japim shpërblimin sipas më të mirës që ata bënin.” [Nahl 16:97]

Këto ishin disa nga synimet e besimit Islam, dhe ne shpresojmë se Allahu i Lartësuar do të na udhëzojë neve dhe të gjithë Muslimanët.10

Komuniteti Mysliman i Shqipërisë, pas vendimit historik të marrë nga Kryesia e KMSH-së me dt. 15 shtator 2010 për hapjen e Universitetit nga ana e këtij institucioni, Komisioni i ngarkuar për hartimin e dosjes së aplikimit gjatë kësaj kohe ka përgatitur të gjithë dokumentacionin e nevojshëm për hapjen e Universitetit në Shqipëri dhe sot është bërë e mundur dorëzimi i dosjeve në Ministrinë e Arsimit dhe Shkencës.

Kryetari i KMSH-së ka firmosur sot kërkesën zyrtare drejtuar Ministrit të Arsimit dhe Shkencës z. Myqerrem Tafaj për liçensimin e Universitetit që do të themelojë Komuniteti Mysliman. Universiteti plotëson kështu të gjithë ciklin e arsimit pas atij parauniversitar që ka filluar me rihapjen e medreseve në vitin 1991.

Kryesia e KMSH-së në shtator të 2010 fillimisht ka caktuar komisionin që do merrej me hartimin e dosjes së aplikimit, e cila përbëhej nga, z. Bujar Spahiu, z. Genti Kruja, z. Altin Shima dhe z. Dorian Demetja.

Pas një pune disa mujore nga komisioni, ata kanë dorëzuar sot zyrtarisht në Ministrinë e Arsimit dhe Shkencës të gjitha dosjet dhe dokumentet sipas Udhëzimeve përkatëse të Ministrisë për liçensimin e arsimit privat, në këtë rast për hapjen e Universitetit, dosje këto të përbëra nga mijëra faqe.

Universiteti që do të hapet vitin e ardhshëm akademik 2011-2012 do të ketë dy fakultete, pesë departamente dhe tre qendra kërkimore dhe zhvillimore dhe pikërisht do të ketë një strukturë të tillë si më poshtë vijon:

I. Fakulteti i Shkencave Sociale

1. Dega e Shkencave Islame
2. Dega e Shkencave të Komunikimit dhe Marrëdhënieve me Publikun
3. Dega e Drejtësisë (Juridikut)

* – Qendra Kërkimore për Dialog Ndërfetar

II. Fakulteti i Gjuhëve të Huaja

1. Dega e Gjuhë Letërsisë Angleze
2. Dega e Gjuhë Letërsisë Turke

* – Qendra Kërkimore për Gjuhë Letërsi Shqipe
* – Qendra Kërkimore për Gjuhë Letërsi Arabe
*

Pas propozimit të bërë nga ana e Komisionit të Arsimit, Kryesia e KMSH-së me vendim të posaçëm e ka emërtuar Universitetin me emrin “Bedër”.

Emërtimi i Universitetit me emrin “Bedër” ka patur shumë arsye, por ato më të rëndësishmet janë si më poshtë:

1. Kuptimi terminologjik

* Bedër do të thotë Hënë e plotë.
* Në emërtimin e universitetit Bedër është përdorur në kuptimin si Hëna e plotë që ndriçon errësirën.
* Bedër: si drita e dijes që ndriçon mendjet.
* Si drita e besimit që ndriçon zemrat.
* Si drita e edukimit që ndriçon shoqërinë.

2. Kuptimi historik

* Bedër është një prej epiteteve dhe cilësive që është thirrur Profeti Muhamed (a.s.) në momentin e hyrjes në Medine, moment që do të hapte epokën e re duke u quajtur edhe si viti i parë i kalendarit Hënor Hixhri, sipas të cilit shënohen të gjitha festat dhe datat e veçanta në Islam.
* Bedër është emërtim vendi ku kanë ndodhur ngjarje të rëndësishme në historinë Islame gjatë jetës së Profetit Muhamed (a.s.).

3. Kuptimi simbolik i bashkimit të inicialeve sipas shtyllave bazë të motos së universitetit

BEDËR është bashkimi i inicialeve të fjalëve që do të jenë themelet e këtij universiteti:

* Besim
* Edukim
* Dije
* Ëndërr
* Realitet

Fjala “Islam” është një fjalë Arabe që do të thotë “t’ia nënshtrosh dhe dorëzosh vullnetin tënd Zotit të Gjithfuqishëm”. Fjala e ka të njëjtën rrënjë sikurse fjala Arabe “selam”, që do të thotë paqe. Ndryshe nga emrat që përdoren për fetë tjera, siç janë Budizmi, Hinduismi dhe Krishterimi, emri për fenë Islame është shpallur nga Zoti dhe bart një domethënie të thellë shpirtërore – vetëm duke ia nënshtruar vullnetin personal Zotit të Gjithfuqishëm njeriu mund të arrijë paqen e vërtetë ne këtë jetë dhe në Jetën e Përtejme. Islami na mëson se fillimisht të gjitha fetë e kanë pasur porosinë esenciale të njëjtë – nënshtrimi me tërë qenien ndaj vullnetit të Zotit dhe adhurimi i Tij dhe vetëm i Tij. Për këtë arsye Islami nuk është fe e re, por është e njëjta e Vërtetë Finale e shpallur që Zoti ua shpalli të gjithë pejgamberëve, përfshirë Nuhun (Noa), Ibrahimin (Abrahamin), Musain (Moisiun) dhe Isain (Jezusin).

2.Kush janë muslimanët?

Fjala Arabe “Musliman” do të thotë “dikush që i nënshtrohet vullnetit të Allahut”. Porosia e Islamit është e destinuar për tërë botën dhe kushdo që e pranon këtë porosi bëhet musliman. Disa njerëz gabimisht mendojnë se Islami është vetëm një fe për Arabët, por asgjë s’mund të jetë më larg nga e vërteta, meqë në të vërtetë mbi 80% e muslimanëve të botës s’janë Arabë! Edhe pse shumica e Arabëve janë muslimanë, ka edhe Arabë të cilët janë të Krishterë, Çifutë dhe ateistë. Nëse shikohet në popujt e ndryshëm të cilët jetojnë në botën muslimane – prej Nigerisë deri te Bosnja dhe prej Marokos deri te Indonezia – është mjaft lehtë të shihet se muslimanët vijnë nga raca, grupe etnike dhe nacionalitete të ndryshme. Prej fillimit, Islami kishte një porosi universale për të gjithë njerëzit. Kjo mund të shihet në faktin se disa Shoqërues të hershëm të pejgamberit Muhamed nuk ishin vetëm Arabë, por poashtu Persianë, Afrikanë dhe Romakë Bizantinë. Të qenit musliman nënkupton pranim të plotë dhe dëgjueshmëri aktive ndaj vullnetit të shpallur të Zotit të Gjithfuqishëm. Muslimani është një person i cili lirshëm pranon që besimet, vlerat dhe dogmën t’i bazojë në vullnetin e Zotit të Gjithfuqishëm. Në të kaluarën, edhe pse sot nuk shihet edhe aq, fjala “Muhamedan” shpesh është perdorur si emërtim për muslimanin. Ky emërtim është një term i gabuar dhe është rezultat i një shtrembërimi të bërë qëllimisht ose i injorancës së plotë. Një prej arsyeve për idenë e gabuar është ajo se Evropianët për shekuj qenë mësuar se muslimanët e kanë adhuruar pejgamberin Muhamed në mënyrë të njëjtë siç e adhuruan të Krishterët Jezusin. Kjo absolutisht s’është e vërtetë, meqë muslimanit nuk i është e lejuar që të adhurojë ndonjë apo çfarëdo qoftë veç Zotit të Gjithfuqishëm.

3. Kush është Allahu?

Shumë shpesh mund të dëgjohet fjala Arabe “Allah” duke u përdorur në lidhje me Islamin. Fjala “Allah” është thjesht fjala Arabe për Zotin e Gjithfuqishëm, dhe është po e njëjta fjalë e cila përdoret nga të Krishterët dhe Çifutët që flasin Arabisht. Nëse merret përkthimi Arab i Biblës, do të shihet se fjala “Allah” përdoret aty ku fjala “Zot” përdoret në Shqip. Në të vërtetë, fjala Arabe për Zotin e Gjithfuqishëm, “Allah”, është majft e ngjashme me fjalën për Zot ne gjuhët e tjera Semite – për shembull, fjala hebreje për Zot është “Elah”. Për shkaqe të ndryshme, disa joMusliman gabimisht mendojnë se muslimanët adhurojnë një Zot tjetër pos Zotit të Moisiut, Abrahamit dhe Jezusit. Sigurisht se ky nuk është rasti, meqë monoteizmi i pastër Islam thërret të gjithë njerëzit që të adhurojnë Zotin e Noas, Abrahamit, Moisiut, Jezusit dhe të gjithë pejgamberëve tjerë.

4. Kush është Muhamedi?

Pejgamberi i fundit që Zoti ia dërgoi njerëzimit ishte pejgamberi Muhamed. Muhamedi shpjegoi, interpretoi dhe jetoi mësimet e Islamit. Pejgamberi Muhamed është më i madhi nga të gjithë pejgamberët për shumë arsye, por kryesisht për shkak se rezultatet e misionit të tij kanë sjellur më shumë njerëz në besimin e pastër në një Zot se çdo pejgamber tjetër. Ndonëse komunitetet tjera fetare pohojnë se besojnë në një Zot, gjatë kohës ata i kanë bastarduar besimet e tyre duke i marrë pejgamberët dhe shenjtët e tyre si ndërmjetësues me Zotin e Gjithfuqishëm. Disa fe besojnë se pejgamberët e tyre janë manifestime të Zotit, “Inkarnim i Zotit” ose “Biri i Zotit”. Të gjitha këto ide false çuan deri në adhurimin e krijesës në vend të Krijuesit, gjë që kontribuoi në praktikimin e idhujtarisë së besimit se Zotit të Gjithfuqishëm mund t’i afrohet përmes ndërmjetësuesve. Me qëllim që të ruajë nga këto pavërtetësi, pejgamberi Muhamed gjithmonë theksonte se ai ishte vetëm një qenie njerëzore i ngarkuar me predikimin e porosisë së Zotit. Ai i mësoi muslimanët që t’i referoheshin atij si “i Dërguar i Allahut dhe Rob i Tij”. Për muslimanët, Muhamedi është shembulli më i lartë për të gjithë njerëzit – ai ishte pejgamber shembullor, burrështetas, udhëheqës ushtarak, sundues, mësues, fqinj, bashkëshort, baba dhe shok. Ndryshe nga pejgamberët dhe të dërguarit tjerë, pejgamberi Muhamed jetoi në driten e plotë të historisë. Muslimanëve nuk iu duhet që të kenë “besim” se ai ka ekzistuar dhe se mësimet e tija janë ruajtur – ata e dinë se kjo është fakt. Edhe atëherë kur pasuesit e tij ishin të paktë, Zoti i Gjithfuqishëm e informoi se ai është dërguar si mëshirë për njerëzimin. Për arsye se njerëzit kishin shtrembëruar apo harruar porosinë e Zotit, Zoti e mori mbi Vete që ta mbrojë porosinë që iu shpall Muhamedit. Kjo për atë se Zoti i Gjithfuqishëm premtoi që mos të dërgojë lajmëtar tjetër pas tij. Meqenëse të gjithë pejgamberët e Zotit kanë predikuar porosinë e Islamit – d.m.th. nënshtrimin ndaj vullnetit të Zotit dhe adhurimin e Tij – Muhamedi faktikisht është pejgamberi i fundit i Islamit, jo i pari.

5. Çfarë janë Mësimet e Islamit?

Baza e dogmës Islame është besimi në njësinë e Zotit. Kjo do të thotë të besosh se është vetëm një Krijues dhe Furnizues i çdo gjëje në univers, dhe se asgjë s’është hyjnore apo e denjë për adhurim përveç Tij. Të besosh në njësinë e Zotit do të thotë shumë më shumë se thjesht të besosh se është “Një Zot” – përkundër dy, tre apo katër. Janë disa fe që pohojnë besimin në “Një Zot” dhe besojnë se përfundimisht ekziston vetëm një Krijues dhe Furnizues i universit. Mirëpo, Islami, jo vetëm që insiston në këtë, por poashtu refuzon përdorimin e fjalëve si “Zot” dhe “Shpëtimtar” për ndonjë përveç Zotit të Gjithfuqishëm. Islami poashtu refuzon përdorimin e të gjithë ndërmjetësuesve në mes Zotit dhe njeriut, dhe insiston që njerëzit t’i afrohen Zotit drejtpërdrejt dhe ta kufizojnë adhurimin vetëm në Të. Muslimanët besojnë se Zoti i Gjithfuqishëm është Përdëllyes, don dhe është i mëshirshëm. Esenca e të pavërtetës është pohimi se Zoti nuk mund të përballet dhe t’i falë krijesat e Tij drejtpërdrejt. Duke ritheksuar barrën e mëkatit, si dhe pohimi se Zoti s’mund t’i falë mëkatet drejtpërdrejt, fetë e rrejshme mëtojnë që t’i dëshprojnë njerëzit nga mëshira e Zotit. Pasi që ata të jenë bindur se s’mund t’i afrohen Zotit drejtpërdrejt, njerëzit mund të çorientohen duke iu kthyer/lutur zotave të rrejshëm për ndihmë. Këta “zota të rrejshëm” mund të marrin forma të ndryshme, siç janë shenjtët, engjëjt, apo dikush i cili besohet të jetë “Bir i Zotit” apo “Inkarnim i Zotit”. Gati në çdo rast, njerëzit të cilët adhurojnë, luten apo kërkojnë ndihmë prej një zoti të rrejshëm nuk e konsiderojnë apo thërrasin atë “zot”. Ata pohojnë besimin në Një Zot Suprem, por pohojnë edhe atë se u luten dhe i adhurojnë të tjerët krahas Zotit vetëm që t’i afrohen Atij më afër. Në Islam, ekziston nje dallim i qartë në mes Krijuesit dhe të krijuares. Nuk ka dykuptimësi në hyjni – çdo gjë që është e krijuar nuk vlen që të adhurohet dhe vetëm Krijuesi është i denjë që të adhurohet. Disa fe gabimisht besojnë se Zoti është bërë pjesë e krijimit të Tij, dhe kjo i ka shtyrë njerëzit të besojnë se ata mund të adhurojnë diçka të krijuar me qëllim që ta arrijnë Krijuesin e tyre.

Muslimanët bësojnë se edhe pse Zoti është unik dhe përtej të kuptuarit – Ai nuk ka “Bir”, ortak apo ndihmues. Sipas besimit musliman, Zoti i Gjithfuqishëm “nuk lind e as s’është i lindur” – as në kuptim të plotë të fjalës, as në mënyrë alegorike, metaforike, fizikisht apo meta-fizikisht – Ai është absolutisht unik dhe i përjetshëm. Ai kontrollon çdo gjë dhe është në mënyrë të përsosur i aftë që të vendosë mëshirën dhe faljen e Tij të pakufishme ndaj kujtdoqoftë që Ai e zgjedh. Kjo është ajo përse Ai quhet i Gjithfuqishmi dhe më i Mëshirshmi. Zoti e ka krijuar universin për njeriun, dhe si i tillë dëshiron çdo të mirë për qeniet njerëzore. Çdo gjë në univers muslimanët e shohin si shenjë të aftësisë krijuese dhe dashamirësisë së Zotit të Gjithfuqishëm. Poashtu, besimi në njësinë e Zotit nuk është thjesht një koncept metafizik. Është një besim dinamik që ndikon në pikëpamjen e njeriut ndaj njerëzimit, shoqërisë dhe të gjitha aspekteve të jetës. Si një përfundim logjik ndaj besimit Islam në njësinë e Zotit, është besim në njësinë e njerëzimit dhe humanitetit.

6. Ç’është Kur’ani?

Ai është shpallja finale e vullnetit të Zotit të Gjithfuqishëm ndaj tërë njerëzimit, e cila qe bartur përmes engjëllit (Xhibril), në Arabisht, deri te pejgamberi Muhamed në fjalët dhe domethënien e saj të plotë. Kur’ani u qe transmetuar shoqëruesve të pejgamberit, të cilin ata e mësuan përmendsh tekstualisht, dhe i cili ka qenë recituar publikisht dhe vazhdimisht nga ata dhe pasardhësit e tyre deri në ditët e sotme. Shkurtimisht, Kur’ani është libri i udhëzimit prej Zotit par exellence. Kur’ani ende mësohet përmendsh dhe mësohet nga miliona njerëz. Gjuha e Kur’anit, Arabishtja, ende është gjuhë e gjallë për miliona njerëz, pra ndryshe nga shkrimet e feve të tjera, Kur’ani ende lexohet në gjuhën origjinale të tij nga miliona njerëz. Kur’ani është mrekulli e gjallë në gjuhën Arabe; dhe dihet se është i paimitueshëm në stilin e tij, formën dhe ndikimin shpirtëror. Shpallja e fundit e Zotit ndaj njerëzimit, Kur’ani, i qe shpallur pejgamberit Muhamed gjatë periudhës 23 vjeçare. Kur’ani, në kontrast me shumë libra tjerë fetarë, ka qenë gjithmonë i menduar si Fjalë e Zotit nga ata që besonin në të, d.m.th. nuk ka qenë diçka e dekretuar nga një këshill fetar shumë vite pasi ka qenë shkruar. Poashtu, Kur’ani ka qenë recituar publikisht para komuniteteve muslimane dhe joMuslimane gjatë jetës së pejgamberit Muhamed. I tërë Kur’ani poashtu qe shkruar plotësisht gjatë jetës së Pejgamberit, dhe një numër i shoqëruesve të pejgamberit e mësuan përmendsh tërë Kur’anin fjalë-për-fjalë ashtu siç ishte shpallur. Pra, ndryshe nga shkrimet tjera, Kur’ani gjithmonë ka qenë në duart e besimtarëve të rëndomtë, gjithmonë është menduar të jetë fjalë e Zotit, dhe për shkak të mësimit përmendsh të përhapur ka qenë ruajtur në mënyrë të përsosur. Në lidhje me mësimet e Kur’anit – është një shkresë universale dhe i adresohet tërë njerëzimit, dhe jo ndonjë fisi të veçantë apo “njerëzve të zgjedhur”. Porosia që ai na e sjellë s’është asgjë e re, por e njëjta porosi e të gjithë pejgamberëve – nënshtroju Zotit të Gjithfuqishëm dhe adhuroje vetëm Atë. Si e tillë, shpallja e Zotit në Kur’an fokusohet në të mësuarit qenieve njerëzore rëndësinë e të besuarit në njësinë e Zotit dhe inkuadrimit të jetëve të tyre rreth udhëzimit që Ai solli. Veç kësaj, Kur’ani përmban rrëfime të pejgamberëvë tjerë, siç janë Abrahami, Noa, Moisiu dhe Jezusi, si dhe shumë urdhëra dhe ndalesa nga Zoti. Në kohën moderne në të cilën shumë njerëz kanë rënë në dyshim, dëshpërim shpirtëror dhe “korrektësi politike”, mësimet Kur’anore ofrojnë zgjidhje ndaj zbrazëtires së jetëve tona dhe trazirave që e kanë kapluar botën sot.

7. Si e shikojnë muslimanët natyrën e njeriut, qëllimin e jetës dhe Jetën e Përtejme?

Në Kur’anin e shenjtë, Zoti i mëson qeniet njerëzore se ata janë krijuar me qëllim që ta adhurojnë Atë, dhe se baza e tërë adhurimit të vërtetë është të qenit i vetëdijshëm për Zotin. Meqenëse mësimet e Islamit i përfshijnë të gjitha aspektet e jetës dhe etikës, të qenit i vetëdijshëm për Zotin inkurajohet në të gjitha çështjet njerëzore. Islami e bën të qartë atë se të gjitha veprat njerëzore janë akte të adhurimit nëse ato bëhen vetëm për Zotin dhe në pajtueshmëri me Ligjin e Tij hyjnor. Si i tillë, adhurimi në Islam nuk është i kufizuar në rituale fetare. Mësimet Islame shërbejnë si mëshirë dhe shërim për shpirtin njerëzor, dhe vetitë siç janë nënshtrimi, sinqeriteti dhe lëmosha janë fort të inkurajuara. Për më tepër, Islami dënon fodullëkun dhe vetëkënaqësinë, meqë Zoti i Gjithfuqishëm është i vetmi gjykatës i ndershmërisë së njeriut. Qeniet njerëzore nuk besohet të jenë trashëgimisht mëkatare, por shihen si barazisht të afta për të keqen dhe të mirën. Islami poashtu na mëson se besimi dhe veprat shkojnë së bashku. Zoti u ka dhënë njerëzve vullnet të lirë, dhe masë për besimin e njeriut janë veprat dhe punët. Mirëpo, qeniet njerëzore janë krijuar të dobëta dhe rregullisht bienë në mëkat. Kjo është natyra e qenieve njerëzore e krijuar nga Zoti në Urtësinë e Tij, dhe nuk është trashëgimisht e “bastarduar” apo e nevojitur për riparim. Kjo sepse bulevardi i pendimit është gjithmonë i hapur ndaj të gjitha qenieve njerëzore, dhe Zoti i Gjithfuqishëm e do mëkatarin pendestar më shumë sesa atë i cili nuk bën mëkat fare. Një balancim i mirëfilltë i jetës Islame vendoset duke pasur frikë të shëndoshë ndaj Zotit, si dhe besim të sinqertë në mëshirën e Tij të pafund. Jeta pa frikë ndaj Allahut çon në mëkat dhe mosbindje, derisa të besuarit se kemi mëkatuar aq shumë sa që Zoti nuk do të na fal çon vetëm në dëshpërim. Në dritën e kësaj, Islami mëson se: vetëm të humburit e humbin shpresën në Mëshirën e Zotit të tyre. Për më tepër, Kur’ani i shenjtë, që i qe shpallur pejgamberit Muhamed, përmban një pjesë të madhe të mësimeve në lidhje me Jetën e Përtejme dhe Ditën e Gjykimit. Për këtë shkak, muslimanët besojnë se të gjitha qeniet njerëzore përfundimisht do të gjykohen nga Zoti për besimet dhe veprat ne jetën e tyre tokësore. Në të gjykuarit e qenieve njerëzore, Zoti i Gjithfuqishëm do të jetë i Mëshirshëm dhe i Drejtë, dhe njerëzit do të gjykohen vetëm për atë që ata kanë pasur mundësi. Mjafton të thuhet se Islami mëson që jeta është sprovë, dhe se të gjitha qeniet njerëzore do të japin llogari para Zotit. Besimi i sinqertë në Jetën e Përtejme është çelës për të udhëhequr një jetë dhe moral të balancuar. Përndryshe, jeta shiqohet si një fund në vete, i cili nxit qeniet njerëzore të bëhen më vetiake, materialistike dhe të pamoralshme.