biografi

Titulli: biografi Tue Sep 30, 2008 10:25 am

sheikh albani

Ai është Muhamed Nasirud-Din Ibn Nuh Ibn Adem Ibn en-Nexhati. Ai u lind në Shkodër, asokohe kryeqytet i Shqipërisë, në vitin 1332/1914. Ishte muhadith (dijetar i hadithit), fekih (dijetar i jurisprudencës) dhe thirrës në Librin dhe Sunetin, dhe ishte në metodologjinë e Selefus-Salih-it, shkrimtar i saktë e Dijetar i aftë për të dhënë fetva. Babai i tij, Haxhi Nuhu ishte prej dijetarëve më të mëdhenjë Hanefi në vendin e tij. Me ardhjen e regjimit sekularist të Ahmed Zogut në pushtet, Haxhi Nuhu migroi me të gjithë fëmijët e tij, në mesin e të cilëve ishte edhe Muhamed Nasirud-Din. Ai u shpërngul për hir të fesë së tij në tokën e Shamit për shkak të asaj që ishte përmendur në lidhje me të prej virtyteve dhe cilësive të shquara në Sunetin e Pejgamberit (sallallahu alejhi ue selam). Në këtë vend edhe u vendos. Pas përafërsisht pesëmbëdhjetë vitesh, Shejhu migroi në ‘Aman, kryeqytetin e Jordanisë. Dhe aty jetoi deri në fund të jetës së tij, si një Dijetar, mësues, fekih (jurist) dhe edukator.

Ai i mori studimet e tija bazike në Damask, kryeqyteti i Sirisë, që ishte një strehë e diturisë së gjeneratave të kaluara. Ai mësoi nga një numër Dijetarësh dhe njerëzve të diturisë, siç ishte babai i tij, Haxhi Nuhu, Shejh Se’id el-Burhani dhe të tjerë përveç këtyre. Allahu i Madhëruar e bëri shkencën e Hadithit Pejgamberik të dashur për të në pjesën e hershme të jetës së tij dhe gjatë rinisë së tij. Dhe kjo ishte kur ai lexoi artikujt e Shejh Muhamed Rashid Ridasë në revistën el-Menar, në përgenjështrimin e rrëfimeve të pabaza që Ebu Hamid el-Gazali (v.550h) i citoi në librin e tij, Ihja’ ‘Ulmud-Din.

Ai pranoi një ixhaze (letër-lejim) nga Shejh Muhamed Ragib et-Tebak – historian dhe muhadith i Alepos – që të rrëfejë rrëfimet që gjinden në koleksionin e tij të quajtur, el-Envarul-Xhalije fi Mukteseril-Ithbatil-Helebije. Kjo ishte kur ai pa talentin e tij të jashtëzakonshëm, mendjeprehtësinë, të kuptuarit dhe mendjen e tij të shkëlqyer, si dhe dëshirën e tij të flaktë për arritjen e shkencave Islame dhe diturisë së Hadithit. Ai filloi të shkruaj në të njëzetat e hershme të tija. Kështu që shkrimi i parë i tij qe ngritur mbi Fikh (jurisprudencë), njohjen e dëshmisë dhe fikhun krahasues, ishte libri, Tehdhirus-Saxhid min Itikhadhil-Kubur Mesaxhid. Ky libër qe botuar disa herë. Ndërsa prej shkrimeve të para të tija në lidhje me historinë dhe metodologjinë e hadithit ishte libri, er-Reudetun fi Tertib ue Tehrixh Mu’xhemit-Teberanijil-Kebir, dhe kjo ende mbetet në formë të pabotuar.

Ai qe ftuar nga drejtime të ndryshme prej universiteteve Islamike dhe Instituteve të edukimit dhe mësimit, që të merr pozitë të lartë në to. Sidoqoftë, ai me respekt e arsyetoi veten për shkak të aktiviteteve të tija mësimore. Ai qe caktuar mësues në Departamentin e hadithit Pejgamberik në Universitetin Islamik të Medines në kohën e hapjes së tij. Ai qëndroi atje në një periudhë prej tri vitesh, duke filluar prej vitit 1381H. Nga ajo që ndodhi si rezultat i tij ishte fillimi i një ringjallje të gjerë në diturinë e hadithit, e cila u përhap duke arritur të gjitha anët e botës. Dhe kjo po ashtu gëzoi një rishfaqje mbi nivelin konvencional kur universitetet i dhanë një rëndësi të përgjithshme duke prezentuar qindra libra në fushën e specializimit të hadithit. Kjo gëzoi rishfaqje si një fushë e studimit kur një numër i madh i studentëve e përqendruan vëmendjen drejt studimit të diturisë së hadithit dhe specializuan në të. Dhe kishte tjetër përveç kësaj nga ajo që ndodhi pas tij, përmes ndikimit të tij. Dëshmia më e madhe për këtë është ajo se shumë libra të hadihtit qenë kontrolluar, dhe shumë indekse qenë shkruar për hadith nga ajo që praktikisht ishte e panjohur para tij. Pra ky ndikim i veçantë – për shkak të madhështisë dhe dëlirësisë së vet – s’mund të mohohet nga askush, madje as nga kundërshtarët e Shejhut tonë të cilët e kundërshtojnë atë në menhexhin (metodologjinë) e tij.

Dijetarët më të mëdhenj të epokës sonë e kanë lavdëruar atë, pyetur atë, pranuar atë, kanë dhënë vendime për të dhe i kanë shkruar atij. Nëse do t’i njehsonim ata – Allahu i ruajt të gjallët nga mesi i tyre dhe i mëshiroftë të vdekurit prej tyre – nuk do të mund t’i numëronim. Dhe në krye të tyre është Shejhu Fisnik, el-‘Allame ‘Abdul-‘Aziz Ibn ‘Abdullah Ibn Baz (v.1420H); pra ai respektohej dhe admirohej nga ai – mëshira e Allahut qoftë mbi ta. Studentët e Shejhut, qoftë ata të cilët morën dituri nga ai në universitet, apo në hallkat e tij të studimit, ose thjesht nga të lexuarit e shkrimeve të tija – shumë prej të cilave janë botuar – gjinden në të gjitha anët e botës duke përhapur dituri autentike dhe duke thirrur në menhexhin e pastër me forcë dhe qëndrueshmëri.

Shejhu – rahimullahu te’ala – mbeti thirrës në Allahun e Lartësuar mbi besire (mendjehollësi, depërtim) gjatë tërë jetës së tij. Thirrja e tij qe bazuar mbi metodologjinë e et-Tesfije uet-Terbije (pastrim dhe edukim). Ajo qe ndërtuar në dituri dhe kultivim si një mësues bujar dhe edukator besnik.

Ai ua mësoi të tjerëve shumë gjëra me menhexhin, pozitën, sjelljen, moralin dhe karakterin e lartë dhe zemrën e butë.

Shejhu – rahimullahu te’ala – kishte shumë karakteristika të lavdërueshme, nga më të qartat dhe më evidentet ishin: saktësia e tij, serioziteti, zelli, këmbëngulësia dhe qëndrushmëria në arritjen e të së vërtetës dhe të kthyerit në pozitën e duhur. Ai ishte durimtar ndaj vështirësive që erdhën krahas diturisë dhe da’ues (thirrjes në Islam), dhe ai i qëndroi vuajtjes në atë rrugë, duke qenë i durueshëm dhe gjithherë duke shpresuar shpërblimin. Prej gjërave që më së shumti e dallonin Shejhun nga vëllezërit e tij nga mesi i dijetarëve ishte shërbimi i tij ndaj Sunetit dhe njerëzve të tij, dhe përgënjeshtrimi që ua bënte devijantëve me sqarime të qarta dhe anekdota në lidhje me nivelet e tyre të ndryshme.

Vërtet Muslimanët e drejtë nga e gjithë bota shkruajtën për Shejhun – rahimehullah – me një pranim të madh dhe famë të lartë ai qe prezentuar në të gjitha këndet e botës, megjithëse ai nuk e kërkoi atë, as që shkoi tek ajo (fama). Më saktë, ai largohej dhe përpiqej t’i ikte. Ai vazhdimisht thoshte, ‘Dëshira për t’u parë ia then shpinën njeriut’. Nuk ka ndonjë prej krijesave të Allahut, të cilit Ai i dhuroi shkelqësi e që ai nuk ka qenë bujar në çfarëdo çështje prej çështjeve të botës. Kështu që dituria e tij ishte mjeti i tij ndërsa durimi i tij ishte parimi udhëzues. Ai u bë i dalluar për shkak të meritave të tija, durimit këmbëngulës, punës së vyer, madhështisë dhe inteligjencës. Shejhu – rahimehullah – asnjëherë nuk u ndal nga të kërkuarit e diturisë, durimin në të shkruar, duke e arritur atë me zell derisa i bëri tetëdhjetë e gjashtë vite në moshë. Ai nuk pushoi së shkruari dhe kontrolluari deri në dy muajt e fundit të jetës së tij, për shkak të humbjes së forcës – përkundër zemrës së tij që ende ishte e ngjitur ndaj kësaj – derisa shkoi që ta takojë Allahun e Madhëruar pak para perëndimit të diellit të Shtunën, tetë ditë të mbetura nga Xhumadel-Ahire të vitit 1420, që korrespondon me 10/02/1999p.e.s.

Vërtet, njerëzit e falën gjenazen e Shejhut në mbrëmje të së njëjtes ditë në të cilën ai vdiq; ata ishin mbi pesëmijë veta. Përkundër kësaj, përgatitja e tij, namazi dhe varrimi u kryen në kohën më të shkurtë që qe e mundur, në përputhje me testamentin e tij në të cilin ai theksoi pajtueshmërinë me Sunetin e Pejgamberit dhe zbatimin e tij. Vërtet, Dijetarët, studentët dhe njerëzit e rëndomtë qenë prekur nga vdekja e tij. Kështu që ai qe përmendur dhe lavdëruar nga njerëzit e dalluar të diturisë me arritjen në vendin e vdekjes së tij; prej tyre qenë eminenca e tij, Shejh ‘Abdul-‘Aziz Ibn ‘Abdullah alush-Shejh – Muftia i madh i Mbretërisë së Arabisë Saudite – dhe Shejhu Bujar Muhamed Ibn Salih el-‘Uthejmin, si dhe Shejh ‘Abdullah Ibn Xhibrini dhe Shejh Salih Ibn “Abdul-‘Abdul-‘Aziz Ibn Muhamed alush-Shejh dhe të tjerë përveç këtyre.

Titulli: Re: biografi Tue Sep 30, 2008 10:28 am

sheikh feuzani

Ai është Shejhu bujar Dr. Salih ibn Feuzan ibn Abdullah nga familja e Feuzanit nga njerëzit/fisi i esh-Shemasije.

Ai u lind më 1354 P.H./1933 p.e.s. I ati i tij vdiq derisa ai ishte i ri, kështu që ai u edukua nga familja e tij. Ai mësoi Kur’anin Fisnik, bazat e leximit dhe shkrimit me imamin e mesxhidit të qytetit, i cili ishte një recitues shumë i mirë. Ai ishte Shejhu bujar Hamud ibn Sulejman et-Telal, i cili më vonë qe bërë gjyqtar në qytetin Darija (jo në qytetin Darija në Rijad) në regjionin e Kasimit.

Më vonë ai studjoi në shkollën shtetërore kur ajo u hapë në esh-Shemasije në vitin 1369 P.H./1948 p.e.s. Ai i përfundoi studimet në shkollën Fesalije në Burejde në vitin 1371 P.H./1950 p.e.s. dhe pas kësaj qe emëruar mësues në një shkollë të të miturve. Ai pastaj iu bashkangjit institutit edukativ në Burejde kur ai u hapë në vitin 1373 P.H./1952 p.e.s., dhe diplomoi aty në vitin 1377 P.H./1956 p.e.s. Ai gjithashtu u anëtarësua në Fakultetin e (në Universitetin e Imam Muhamed) Rijadit dhe diplomoi në vitin 1381 P.H./1960 p.e.s. Që andej e tutje, ai fitoi gradë Shkencore në fikh (jurisprudencë), e më vonë edhe Doktoratën në fakultetin e njëjtë, gjithashtu në specializimin e fikhut.

Pas diplomimit në Fakultet, ai qe caktuar mësues përbrenda institutit edukativ në Rijad, pastaj u transferua për të dhënë mësim në Fakultetin e Sheriatit. Më vonë, ai u transferua në Departamentin e Studimeve të Larta përbrenda Fakultetit të Parimeve të Fesë (usul ed-din). Ai qe transferuar për të dhënë mësim edhe në Gjyqin Suprem të Drejtësisë ku u emërua për kryetar. Ai pastaj u kthy që të japë mësim atje pasi që përfundoi periudha e kryesisë së tij. Pas kësaj, ai qe bërë anëtar i Komitetit të Përhershëm për Hulumtime Islamike dhe Fetva, ku edhe vazhdoi deri në ditët e sotme.

Shejhu bujar është anëtar i Këshillit të Dijetarëve të Mëdhenj, anëtar i Komitetit të Fikhut në Meke (pjesë e er-Rabiteh), dhe anëtar i Komitetit për Mbikqyrjen e Thirrësve (du’at) në Haxh, derisa gjithashtu duke kryesuar anëtarësinë e Komitetit të Përhershëm për Hulumtime Islamike dhe Fetva. Ai gjiashtu është imam, hatib dhe mësues në mesxhidin Princ Mutib Abdul Aziz në el-Melzer.

Ai merr pjesë në përgjigjen ndaj pyetjeve në radio-programin “Nurun ‘eled-Derb”, siç merr pjesë gjithashtu edhe në kontribuimin e botimeve për hulumtime Islamike pranë Këshillit për Hulumtime (Islamike), Studime, Punime Diplomike dhe Fetva të cilat pastaj sistemohen dhe botohen. Shejhu bujar gjithashtu merr pjesë në mbikqyrjen e një numri të punimeve diplomike në nivelin e Gradës Shkencore dhe nivelin e Doktoratës.

Ai ka një numër të konsiderueshëm të studentëve të cilët i frekuentojnë mbledhitë dhe leksionet e rregullta të tij.

Ai vetë ka studiuar nën mbikqyrjen e një numri dijetarësh dhe juristësh të mirënjohur. Më të spikaturit prej tyre ishin:

Shejhu bujar Abdula Aziz ibn Baz (rahimehullah);

Shejhu bujar Abdullah ibn Humejd (rahimehullah);

Shejhu bujar Muhamed el-Emin esh-Shankiti (rahimehullah);

Shejhu bujar Abdur-Rezak Afifi (rahimehulla);

Shejhu bujar Salih ibn Abdur-Rahman es-Sukejti;

Shejhu bujar Salih Ibn Ibrahimel-Bulejhi;

Shejhu bujar Muhamed Ibn Subejjel;

Shejhu bujar Abdullah Ibn Salih el-Khulejfi;

Shejhu bujar Ibrahim Ibn Ubejd el-Abd el-Muhsin;

Shejhu bujar Salih el-Ali en-Nesir,

Ai gjithashtu studjoi nën mbikqyrjen e një numri dijetarësh nga Universiteti el-Ez’her (Egjipt) dhe specializoi në hadith, tefsir (komentim të Kur’anit) dhe gjuhë Arabe.

Ai ka luajtur një rol të madh në thirrjen në Allahun, dhënien e Fetvave, hutbeve dhe përgënjeshtrimeve të mirinformuara.

Numri i librave të tija është i madh, sidoqoftë, këto që pasojnë janë vetëm një sasi e vogël ku përfshihen: Sherh el-Akidetul Uesitie, el-irshad iles-Sahihil-Itikad, el-Mulekhes el-Fikhi, Ushqimet dhe Vendimet në lidhje me Prerjen dhe Gjuetinë, e cila njëherit është pjesë e Doktoratës së tij. Ato gjithashtu përfshijnë et-Tahkikat el-Merdije në trashigimi e cila është pjesë e gradës së tij Shkencore. Titujt e mëtutjeshëm përfshijnë Vendime që kanë të bëjnë me Besimtaren, dhe përgënjeshtrimin e librit të Jusuf Karadauit el-Hallall uel-Haram.

Titulli: Re: biografi Wed Oct 01, 2008 12:05 pm

al -Albani ka qen njeri me shuuuuuume kapacitet...
_________________

Titulli: Re: biografi Wed Oct 01, 2008 6:03 pm

el-Hasan el-Basri
Dr. Arafat K. el-Ashi

el-Hasan el-Basri, udhëheqësi i mxënësve të shoqëruesve të pejgamberit, qe i biri i Jeser dhe robi i Zejd Ibn Thabit el-Ensarit. Nëna e tij, Ummul Hasan, ishte robëreshë e Ummu Selemes, bashkëshortes së pejgamberit, paqja qoftë mbi të. Pra, ai qe lindur në shtëpinë e pejgamberit, dhe zotëriu i babait të tij qe një shkrues i famshëm, i cili shënoi shpalljen hyjnore për pejgamberin e pashkolluar.

Jaser, babai i el-Hasanit, ishte zënë rob në Misan mes Basrës dhe Uesitit në Irak. Ai jetoi në Medine, ku edhe u lirua nga robëria. Pastaj ai u martua dy vjetë para përfundimit të hilafetit të Uthmanit. el-Hasan u lind në Uadi el-Kura. Një tjetër transmetim thotë që Ummul Hasan ishte zënë rob lufte kur ajo ishte shtatëzënë. Ajo e lindi el-Hasanin në Medine. Ajo që është e sigurt, ndërkaq, është se el-Hasan qe biri i dy ish-robërve.

Muhamed Ibn Selem thotë që Ummu Seleme dërgonte Ummul Hasanin për ta kryer ndonjë punë për të. el-Hasan qante kur nëna e tij mungonte, kështu që Ummu Seleme i dha gji atij për një kohë. Ajo poashtu ua tregonte atë shoqëruesve të pejgamberit, paqja qoftë mbi të, ndërsa ai ishte ende i ri. Ata luteshin për të. Një herë e një kohë Umer Ibn el-Hatab tha:"O Zot! Jepi atij dituri dhe bëje atë të dashur tek njerëzit".

el-Hasan el-Basri, siç tregon edhe emri i tij, qe dijetari më i madh i qytetit të Basrës. Ai takoi Uthmanin, Talhan, dhe një numër të shoqëruesve të tjerë të vjetër të pejgamberit, paqja qoftë mbi të. Ebu Hilal thotë:"Kam dëgjuar el-Hasanin të thotë:'Moisiu, pejgamberi i Zotit, i mbulonte pjesët intime kurdo qoftë që ai lahej'". Ibn Burejde e pyeti el-Hasanin:"Prej kujt e ke dëgjuar këtë?" "Nga Ebu Hurejre", - tha ai.

el-Hasan tha:"Unë hyja në dhomat e të dërguarit të Allahut gjatë hilafetit të Uthmanit dhe prekja tavanin e tyre, ngase isha një djalë i rritur atëherë". "Isha 14 vjeç kur Uthmani u vra", - thotë el-Hasan. Një rrëfenjë e bukur e transmetuar nga el-Hasan el-Basri në autoritetin e Enes Ibn Malik, është siç vijon. Ai tha:"I dërguari i Allahut, paqja qoftë mbi të, mbante hutben e xhumasë ndërsa qëndronte afër një cope druri në të cilën ai mbështetej me shpinë. Kur u shtua numri i njerëzve në xhami, ai tha:'Ma bëni një minber [katedër] me dy shkallë', gjë të cilën ata edhe e bënë. Kur pejgamberi u ngrit për ta mbajtur hutben e xhumasë, ata thanë se copa e drurit rënkonte sikur po shprehte ndjenjat e tij për mungesën e të dërguarit të Allahut, paqja qoftë mbi të. Enes komenton:'Isha në xhami dhe dëgjova copën e drurit. Ai vazhdoi të rënkonte derisa pejgamberi zbriti tek druri dhe e përqafoi ai. Pastaj druri heshti'". Në të vërtetë, kurdo qoftë që el-Hasan e transmetonte këtë rrëfenjë, ai qante dhe thoshte:"O robër të Allahut! Copës së drurit i mungonte i dërguari i Allahut! Edhe ju duhet të jeni kështu".

Mund të duket e çuditshme se si një copë druri rënkon dhe pikëllohet dhe i mungon pejgamberi, mirëpo ka edhe rrëfenja të tjera të vërteta që e vërtetojnë këtë ngjarje. Si muslimanë, ne besojmë se gjithçka në botë e madhëron Allahun. Drunjtë dhe gurët e përshëndetnin të dërguarin e Allahut, gjë e cila është një nga mrekullitë e tij më të vogla.

Rabiah Ibn Kulthum citon el-Hasan el-Basrin të thotë:"Mësuam nga Ebu Hurejra këtë që vijon:'Pejgamberi më urdhëroi për tre gjëra:Të lahem çdo të Premte, ta përfundoj namazin tim të natës me një rekat [uitr] dhe të agjëroj tre ditë të çdo muaji'". Muhamed Ibn Sad thotë në enciklopedinë e tij të famshme të quajtur el-Tebekat, se el-Hasan el-Basri pati dije gjithpërfshirëse, një dijetar i vërtetë i një standardi të lartë, shquhej në jurisprudencë [fikh], i besueshëm si burim, besnik, adhurues i sinqertë, i kapluar nga të mësuarit, me zemër të hapur, i bukur dhe këndshëm. Ai po ashtu ishte më i guximshmi. Askush nuk duket si ai, përveç një pejgamberi. Për këtë shkak, Ibn Burda thotë:"Askush s'është i ngjashëm me shoqëruesit e pejgamberit ashtu siç ishte ai". Ndaj, Ebu Katade thotë:"Mos iu largoni këtij njeriu, se nuk kam parë ndonjë opinioni i të cilit është sikur i Umerit sikur el-Hasanin". Enes Ibn Malik thotë:"Pyetni el-Hasanin, sepse ai mban në mend ndërsa ne harrojmë".

Muadh Ibn Muadh thotë:"I thashë el-Eshethit:Ju jeni takuar me Attan dhe kishit për të pyetur diçka, përse nuk e pyetët? Ai tha:'Unë kurrë nuk kam takuar ndonjë pas el-Hasan el-Basrit veçse ishte i vogël në sytë e mi'". Ebu Xhafer el-Razi thotë:"Qëndrova student i el-Hasanit për dhjetë vjetë, gjatë të cilave gjthmonë dëgjoja diçka të re". Një herë e një kohë el-Hasan përshkroi ndikimin e Kur'anit në besimtarin. Ai tha:"O biri i Ademit! Pasha Allahun, nëse ti e lexon Kur'anin e pastaj beson në të, zymtësia jote do të zgjasë në këtë jetë, dhe kështu do të jetë edhe me frikën dhe qarjen tënde". Për këtë shkak, një bashkëkohës i el-Hasanit thotë:"Kurrë nuk kam parë ndonjë që kalonte aq kohë të gjatë në zymtësi sikur el-Hasan el-Basri. Sa herë që e takoja, mendoja që ai kishte ndonjë fatkeqësi të re".

Imam el-Kasir thotë:"Një herë e një kohë pyeta el-Hasanin lidhur me diçka. Atëherë thashë: Dijetarët e jurisprudencës [fikhut] thonë kështu-e-kështu. Ai tha:"A ke parë një dijetar të mirëfilltë të kësaj kategorie? Dijetar i tillë është ai që s'është i interesuar në këtë jetë, që i di mëkatet e tij dhe i cili vazhdimisht adhuron Zotin e tij". Khalid Ibn Safwan ishte një fqinj i afërt i el-Hasan el-Basrit. Duke e përshkruar atë, ai tha:"Kurrë s'kam parë njeri si ai. Paraqitja e tij e jashtme është e njëjtë me realitetin e tij të brendshëm. Fjalët e tij janë në përputhje me veprat e tij; nëse ai urdhëron për të mirën, ai është i pari që e bën atë, dhe kur ai ndalon nga e keqja, ai është më i largëti nga ajo. Gjeta se ai kurrë s'kishte nevojë për njerëzit tjerë, por njerëzit kishin nevojë për të".

Një herë e një kohë el-Hasan el-Basri bëri be në Allahun se do të jetë poshtëruar nga Allahu ai që e nderon paranë. Për këtë shkak ai tha:"Dy shoqëruesit e këqinj janë dinari dhe dirhemi. Ata janë të dobishëm vetëm kur të lënë ty".

el-Haxhaxh el-Esued thotë:"Një njeri shprehu dëshirën në vijim. Ai tha:'Do të doja të isha një vetmitar sikur el-Hasan, i devotshëm si Ibn Sirini, adhurues i mirë si Ubadeh Ibn Abd Kajs dhe me të kuptuar të jurisprudencës sikur Seid Ibn el-Musejjib'. Ata që i dëgjuan këto dëshira, thanë:'Të gjitha këto mund t'i gjesh në el-Hasan el-Basrin'".

Ijas Ibn Ebi Temima thotë:"Pashë el-Hasani në funeralin e Ebu Rejes. Ai po ngiste një mushkë dhe el-Ferezdek, një poet i famshëm, ishte anash tij në një deve. Ky i fundit i tha el-Hasanit:'Ti dhe unë jemi më lart se të gjithë këta që janë të pranishëm në funeral. Ata do të thonë: Shikoni! Më i miri dhe më i keqi janë bërë bashkë'. el-Hasan tha me modesti:'O Ebu Firas. Mund të ndodhë që një njeri i shëmtuar të jetë shumë më i mirë se unë, dhe ti je më i mirë se shumë pleq që janë idhujtarë. Çfarë ke përgatitur për vdekjen?' el-Ferezdek tha:'Dëshminë që askush nuk meriton të adhurohet përveç Allahut'. el-Hasan tha:'Kjo i ka kushtet e veta. Mos e sulmo gruan e ndershme në poezinë tënde'. el-Ferezdek pyeti:'A ka shans për t'u penduar?' el-Hasan tha:'Natyrisht që ka'.

Sehl Ibn Husein el-Behili tha:"Një herë e një kohë e dërgova dikë tek Abdullahu, biri i el-Hasan el-Basrit, dhe kërkova nga ai t'mi dërgonte të gjitha librat e babait të tij. Ai i shkroi Sehlit:'Kur babai im u sëmurë rëndë, ai kërkoi nga unë që t'i mbledh ato, gjë të cilën edhe e bëra. Pastaj el-Hasan urdhëroi robërit e tij t'i djegnin ato të gjitha, përveç një letre të cilën ia dërgoi birit të tij. Kur ky i fundit shkoi te babai i tij, el-Hasani, ai kërkoi prej tij që ta lexojë përmbajtjen e letrës, gjë të cilën ai e bëri dhe el-Hasan e miratoi atë'".

Këtu janë disa thënie të el-Hasanit:

- Salih el-Murri thotë se el-Hasan ka thënë:"O biri i Ademit! Ti s'je veçse një numër ditësh. Kurdo qoftë që ditët kalojnë, atëherë kalon edhe një pjesë e jotja".

- Mubarak Ibn Fedaleh thotë:"Dëgjova el-Hasanin të thotë këtë që vijon:'Vdekja e ka treguar realitetin e kësaj jete. Ajo nuk ka lënë ndonjë lumturi për të urtët'".

- Thabit citon el-Hasanin të ketë thënë:"Qeshja e një besimtari është shenjë e shkujdesjes së zemrës së tij".

- Talha Ibn Sebih thotë:"el-Hasan ka thënë:'Një besimtar beson në atë çfarë ka thënë Zoti. Ai është më i miri ndër njerëzit në veprat e tij, por e ka frikë Allahun më së shumti, kështu që edhe nëse harxhon sasi parash sa një mal, ai nuk do të jetë i sigurt për shpërblimin e tij derisa ta sheh atë me sytë e tij. Sa më i drejtë dhe më bamirës të jetë besimtari, aq më shumë ia ka frikën Zotit. Ndërsa hipokriti thotë:'Njerëz ka shumë, unë do të jem i falur. Me mua është çdo gjë në rregull'. Kështu ai sillet keq, por dëshiron shumë gjëra nga Zoti".

Thëniet e urta të el-Hasan el-Basrit ma përkujtojnë një thënie tjetër, e cila përshkruan besimin e vërtetë sipas Islamit:"Besimi s'është thjesht një dëshirë, por është ajo që ke në zemrën tënde, e cila vërtetohet nga veprat e tua". Kjo do të thotë që veprat janë prova e vërtetë për besimin.

Junusi thotë:'Kur vdekja iu afrua el-Hasanit, ai filloi të thoshte:'Ne jemi të Allahut dhe Atij do t'i kthehemi'. Kur ai e përsëriti këtë, biri i tij tha:'Babai im, po na pikëllon për hir tëndin. A ke parë ndonjë gjë rreth teje që nuk e pëlqen?' el-Hasan tha:'Është vetëm vetja ime. Asgjë s'më vjen më rëndë sesa vetja ime'". Hasan Hisham thotë:"Ishim me Muhamed Ibn Sirinin të Enjten mbrëma kur një njeri e njoftoi atë për vdekjen e el-Hasan el-Basrit. Ai u pikëllua aq shumë, saqë mbet i heshtur dhe ngjyra e fytyrës së tij ndryshoi". Ai jetoi pas el-Hasanit për vetëm njëqind ditë. Allahu qoftë i kënaqur me të dytë.

Titulli: Re: biografi Wed Oct 01, 2008 6:05 pm

Imam Ebu Hanife

Ai është imami, fekihu, Dijetari i Irakut, Ebu Hanife Nu’man Ibn Thabit Ibn Zeuta et-Tejmi el-Kufi, zotëria i Beni Tejmullah Ibn Tha’lebe, për të cilin është thënë se ka qenë nga bijtë e Farasit. Ai ka lindur në vitin 80H, gjatë kohës kur Sahabët më të rinj ishin ende gjallë, dhe ai ka parë gjithashtu Malik Ibn Enesin, kur ky erdhi në Kufa. Megjithatë, as edhe një letër e vetme nuk është konfirmuar për këtë.

Ahmed Ibn ‘Ixhlij ka thënë: “Ebu Hanife et-Tejmi ishte nga tregtarët e vajit, ai blinte dhe shiste pëlhura mëndafshi.”

Umer Ibn Hammad Ibn Ebi Hanife ka thënë:"Kurse Zeuta ishte nga njerëzit e Kabilit dhe ai kishte lindur në Islam i palëkundur. Dhe Zeuta zotëronte fisin e Tejmullah Ibn Tha’lebe. Ai ishte i moshuar dhe aleanca e tij u ishte dhënë atyre, pastaj fisit Kifl.” Ai ka thënë: “Ebu Hanifja ishte tregtar pëlhurash, dhe dyqani i tij ishte i njohur në Dar ‘Amr Ibn Harith.”

Nadr Ibn Muhamed el-Meruezi ka thënë: “Nga Jahja Ibn Nadr i cili ka thënë:'Babai i Ebu Hanifes ishte nga Nisa.'”

Sulejman Ibnu-Rabij' kumton nga Harith Ibn Idris i cili ka thënë: “Origjina e Ebu Hanifes është nga Tirmidhi.”

Ebu Abdu-Rrahman el-Mukri ka thënë: “Ebu Hanifja ishte nga njerëzit e Babilit.”

Ebu Xha’fer Muhamed Ibn Is’hak Ibnul-Behlul kumton nga babai i tij, nga gjyshi i tij i cili ka thënë: “Thabit, babai i Ebu Hanifes, ishte nga njerëzit e Enbarit.”

Mukrim Ibn Ahmed el-Kadij ka thënë:"Ahmed Ibn Abdullah Ibn Shadan el-Meruezi na njoftoi nga babai i tij, nga gjyshi i tij: E dëgjova Isma’ilin duke thënë: Isma’il Ibn Hammad Ibn Ebi Hanife en-Nu’man Ibn Thabit Ibnul-Merzeban na njoftoi nëpërmjet djemve të Faris el-Ahrar: ‘Pasha Allahun, asnjëherë nuk ra mbi ne dobësia. Babai im ka lindur në vitin 80H, dhe Thabit shkoi tek Aliu, kur ai ishte i ri. Kështu, ai u lut për bekimin e tij dhe të pasardhësve të tij, dhe shpresojmë që kjo d'ua nga Aliu të jetë realizuar tek ne.”

Muhamed Ibn Sa’d el-Aufi ka thënë: E kam dëgjuar Jahja Ibn Me’in duke thënë: “Ebu Hanifja ishte i besueshëm (thikah), dhe ai nuk transmetoi ndonjë hadith, përveç atyre që i kishte mësuar përmendësh, dhe nuk i kumtoi ata që nuk i kishte mësuar përmendësh.”

Salih Ibn Muhamed ka thënë: E dëgjova Jahja Ibn Me’in duke thënë: “Ebu Hanifja ishte i besueshëm (thikah) në hadith.” Dhe Ahmed Ibn Muhamed Ibnul-Kasim Ibn Mahraz kumton nga Ibn Me’in: “S’kishte asnjë problem me Ebu Hanifen.” Dhe ai ka thënë një herë tjetër: “Ai ishte nga njerëzit e besnikërisë, sipas nesh, dhe ai nuk ishte fajësuar me gënjeshtër.” Vërtet, Ibn Hubejrah ia la gjyqësorin atij, kështu që babai im u bë gjykatës.”

Nga Shu’ajb Ibn Ejub es-Sarifini, nga Jahja el-Himani i cili na kumtoi: Dëgjova Eba Hanifen duke thënë: “Pashë një ëndërr e cila më tmerroi. Pashë se isha duke gërmuar varrin e Profetit (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem). Kështu që erdha në Basra dhe urdhërova një burrë që ta pyeste Muhamed Ibn Sirinin dhe ai e pyeti. Ai (Muhamed Ibn Sirin) tha: “Ky burrë po gërmon transmetimet e të Dërguarit të Allahut (sal-lAllahu alejhi ue sel-lem).”

Muhadithi, Mahmud Ibn Muhamed el-Meruezi ka thënë: Humejd Ibn Adem na kumtoi: Ebu Uehb Muhamed Ibn Huxhahim na njoftoi: E dëgjova Abdullah Ibnul-Mubarak duke thënë: “Nëse nuk do të më kishte ndihmuar Allahu nëpërmjet Ebi Hanifes dhe Sufjanit, do të kisha qenë si pjesa tjetër e njerëzve.”

Nga Ahmed Ibn Zubejr, Sulejman Ibn Ebij Shejkh na njoftoi: Huxhr Ibn Abdul-Xhebbar më njoftoi duke thënë: I është thënë Kasim Ibn Ma’n:"A je i kënaqur që të jesh nga djelmoshat shërbëtorë të Ebu Hanifes?" Ai tha:"Nuk janë ulur njerëzit në mexhlise më të dobishme se ato të Ebu Hanifes". Kështu që Kasimi i tha atij:"Eja të shkojmë bashkë tek ai". Dhe kur erdhi tek ai, ai iu afrua afër dhe tha:“Nuk kam parë ndonjë si puna e këtij.”

Bishr Ibnul-Uelid transmeton nga Kadij Ebu Jususf i cili tha:"Njëherë, kur po ecja me Ebu Hanifen, dëgjova një burrë që po i thoshte një tjetrit: ‘Ky Ebu Hanifja nuk fle gjatë natës.’ Kështu që Ebu Hanifja u tha:'Pasha Allahun, mos kumtoni prej meje atë që nuk e bëj'".

Abdu-Rrahman Ibn Muhamed Ibnul-Mugira ka thënë:"E pashë Ebu Hanifen duke dhënë fetva për njerëzit në një xhami, në Kufa, mbi kokën e tij ishte një kapuç i gjatë i zi".

Ibnul-Mubarak ka thënë:“Nuk kam parë ndonjë njeri më të nderuar në mexhliset e tij dhe me sjelljet më të mira dhe butësi sesa ç’ishte Ebu Hanifja.”

Ueki’ ka thënë: E dëgjova Ebu Hanifen duke thënë: “Të urinosh në xhami është më mirë sesa të bësh kijas (analogji).”

Mua’uije ed-Darijr i cili ka thënë:“Ta duash Ebu Hanifen është prej Sunetit.”

Nga Mugith Ibn Bedil i cili ka thënë:"Ebu Hanifja u thirr nga Mensuri për në Gjyqësor, dhe ai e refuzoi. Kështu që ai i tha: ‘Mos dëshiron atë që kemi ne?’ Ai ia ktheu: “Jo, unë nuk jam i përshtatshëm.” Ai i tha: ‘Gënjeve.’ Ai tha: “Kështu, pra, Prijësi i Besimtarëve gjykoi se unë nuk jam i përshtatshëm. Përderisa jam gënjeshtar, atëherë unë nuk jam i përshtatshëm. Edhe nëse do të isha treguar i vërtetë, do të kisha njoftuar se nuk isha i përshtatshëm'. Kështu, ai u mbajt nën arrest. Dhe Isma’il Ibn Ebij Uvejs transmeton diçka të ngjashme nga er-Rabij' el-Haxhib, dhe në të Ebu Hanifja ka thënë:“Pasha Allahun, unë nuk jam i sigurt nga kënaqësia, e si mund të jem kështu i sigurt nga zemërimi? Kështu që unë jam i papërshtatshëm për të.” Mensuri i tha: "Gënjeve. Në të vërtetë, ti je i përshtatshëm". Ai tha: “Si kështu! Qenka e lejuar për ty që t’i japësh autoritet dikujt që gënjen?” Dhe është thënë se Ebu Hanifja punoi për të. Ai gjykoi në një çështje dhe qëndroi për dy ditë, pastaj u ankua për gjashtë ditë dhe pastaj vdiq".

Fekihu Ebu Abdullah es-Sejmeri ka thënë: “Ai nuk e pranoi pozitën e gjykatësit, kështu që u rrah dhe u mbajt nën arrest dhe vdiq në burg.” Dhe Hajjan Ibn Musa el-Meruezi ka thënë: "Ibnul-Mubarak u pyet: ‘A është Maliku më i mirë në Fik’h apo Ebu Hanifja?’ Ai tha: “Ebu Hanifja.” El-Khurajbi ka thënë: “Askush nuk gjen gabime tek Ebu Hanifja, përveç atij që është ziliqar ose injorant.”

Jahja Ibn Se’id el-Kattan ka thënë: “Ne nuk gënjejmë përpara Allahut. Nuk kemi dëgjuar ndonjë gjë më të mirë sesa mendimi i Ebu Hanifes. Dhe vërtet që i kemi marrë shumë prej thënieve të tij.”

Ali Ibn Asim ka thënë: “Nëse dija e Imam Ebu Hanifes do të peshohej kundrejt dijes së njerëzve në epokën e tij, ai (dija e tij) do të peshonte më shumë.”

Hafs Ibn Gijath ka thënë: “Fjala e Ebu Hanifes në Fik’h është më e ndërlikuar sesa poezia. Askush nuk gjen gabime në të, përveç një personi injorant.”

Xherir ka thënë: Mugira më ka thënë: "Ulu me Ebu Hanifen për të fituar Fik’h, sepse, nëse do të ishte gjallë en-Nekha’i, ai do të ulej me të". Dhe Ibnul-Mubarak ka thënë: “Ebu Hanifja ka më shumë Fik’h sesa pjesa tjetër e njerëzve.”

Burimi: "Akideja e Katër Imamëve" nga Muhamed Ibn Abdu-Rrahman el-Khumejjis. Biografia është marrë dhe është përmbledhur nga Sijer A’lamun-Nubela (6/394-403) me ndryshime të vogla.